Chapter 20
692 Words
Chapter 20: Ang Lumalalim na Damdamin
Tahimik ang loob ng kwarto ng ama ni Luna sa ospital.
Nakaupo si Luna sa tabi ng kama habang mahimbing na natutulog ang kanyang ama. Marahang hinawakan niya ang kamay nito at ngumiti nang bahagya.
Mas gumaganda na ang kalagayan ng kanyang ama.
At malaking dahilan doon si Adrian.
Kung hindi dahil sa tulong nito, hindi niya alam kung paano niya kakayanin ang mga gastusin sa ospital.
Napabuntong-hininga siya.
Utang na loob…
Iyon ang iniisip niyang dahilan kung bakit siya nananatili sa kasal na ito.
Pero sa kaibuturan ng kanyang puso…
alam niyang hindi na iyon ang buong katotohanan.
Sa kabilang side ng kwarto ay nakatayo si Adrian malapit sa bintana.
Tahimik siyang nakatingin sa labas.
Ngunit paminsan-minsan ay napapatingin siya kay Luna.
May kung anong kakaiba sa pakiramdam niya kapag kasama niya ito.
Isang bagay na matagal na niyang hindi nararamdaman.
Kapayapaan.
Ngunit kasabay nito ay may kaba rin sa kanyang dibdib.
Ang lihim ng kontrata.
Kung malalaman iyon ni Luna…
baka tuluyan siyang mawala.
“Adrian.”
Napalingon siya nang marinig ang boses ni Luna.
“Oo?”
“Salamat.”
Napakunot ang noo niya.
“Para saan?”
“Sa lahat.”
Mahina ang boses ng babae.
“Sa pagtulong sa papa ko.”
Saglit na natahimik si Adrian bago sumagot.
“Hindi mo kailangang magpasalamat.”
“Pero gusto ko.”
Ngumiti si Luna nang bahagya.
“Malaki ang naitulong mo sa amin.”
Tahimik ang lalaki habang nakatingin sa kanya.
Sa unang pagkakataon…
pakiramdam niya ay hindi sapat ang salitang walang anuman.
“Luna.”
“Oo?”
“Kung sakaling matapos ang kontrata natin…”
Nanlamig ang katawan ni Luna sa narinig.
“Bakit mo ulit tinatanong iyon?”
Hindi agad sumagot si Adrian.
“Curious lang.”
Bahagyang napangiti si Luna.
“Sinabi ko na kahapon.”
“Babalik ako sa normal kong buhay.”
Napabuntong-hininga siya.
“Simple lang naman ang buhay ko.”
Tahimik si Adrian.
Pero sa loob-loob niya ay ayaw niyang mangyari iyon.
Ayaw niyang bumalik si Luna sa buhay na wala siya.
Maya-maya ay nagising ang ama ni Luna.
“Luna?”
“Papa!”
Lumapit agad siya sa kama.
“Kamusta ang pakiramdam mo?”
“Mas okay na ako.”
Napansin ng matanda si Adrian na nakatayo sa gilid.
“Adrian, nandito ka pala.”
“Opo.”
Magalang na sagot ng lalaki.
Ngumiti ang ama ni Luna.
“Salamat sa pag-aalaga sa anak ko.”
Bahagyang nagulat si Adrian.
“Wala pong anuman.”
Ngunit nagpatuloy ang matanda.
“Masaya ako na ikaw ang napangasawa niya.”
Nanahimik ang buong kwarto.
Hindi agad nakasagot si Adrian.
Dahil alam niyang…
hindi alam ng matanda ang katotohanan.
Samantala, sa labas ng ospital ay may isang babaeng nakatayo sa loob ng kanyang kotse.
Si Vanessa.
Tahimik niyang pinapanood ang entrance ng building.
“Ang sweet naman.”
Mahina niyang bulong habang hawak ang phone.
May kausap siya sa kabilang linya.
“Handa na ba ang mga litrato?”
Sandaling katahimikan.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
“Magaling.”
Ang mga litrato nina Adrian at Luna sa charity event.
Ang mga litrato nina Luna at Marco sa hospital hallway.
Lahat iyon ay hawak na niya ngayon.
“Siguraduhin mong makarating ang mga iyon sa media.”
Malamig ang kanyang boses.
“Gusto kong makita kung paano haharapin ni Adrian ang isang iskandalo.”
Pinutol niya ang tawag at muling tumingin sa ospital.
“At ikaw, Luna…”
mahina niyang sabi,
“tingnan natin kung gaano ka katatag.”
Samantala, walang kamalay-malay sina Adrian at Luna sa paparating na problema.
Paglabas nila ng ospital ay tahimik ang hangin.
Habang naglalakad papunta sa kotse ay biglang nagsalita si Luna.
“Adrian.”
“Oo?”
“Masaya ako ngayon.”
Napatingin siya sa kanya.
“Bakit?”
“Dahil mas gumaganda na ang kalagayan ng papa ko.”
Ngumiti siya.
At sa unang pagkakataon ay napangiti rin si Adrian nang totoo.
Ngunit hindi nila alam…
na kinabukasan ng umaga…
ang mga litrato nila ay lalabas sa balita.
At magsisimula ang isang iskandalo na maaaring sumira sa kanilang kasal.
- Writer
