My Tutor And I

PROLOGUE

all events in this story are fictional by the person who wrote them.

Enjoy Reading.

-StareyKnight

This is how the story started:

Heather Alexandra's Point Of View

PROLOGUE

"Heather Wake up" naririnig kong saad ng mga taong nandito sa paligid ko.

Iminulat ko ang aking mga mata na tila ba isang inosente na walang kaalam-alam kung anong mayroon at kung anong nangyayari

Halos hindi ko alam kung ano ang mga nangyayari.

Unti-unti kong minulat ang mga mata ko.

Alam kong wala ako sa bahay pero nasaan ako?

Nanaginip ba ako? Panaginip ba ang lahat ng mga ito?

Pero iilang mga bagay akong naalala bago jan sa wake up serye na iyan.

Few Months Before...

Ang aga kong natulog ngayung gabi siguro ten o'clock palang nakatulog na ako.

Kinabukasan i wake up alangan namang habang buhay na lang ako mahiga.

Nandito na naman ako sa isang kwartong balot na balot sa katahimikan at kalungkutan walang pag babago.

May isa akong kapatid na mas nakakatanda sakin si Hazel Andrea C. Reyes.

Kapatid ko siya pero mortal enemy na din.

Masaya na ako sa buhay na mayroon ako.

Masaya na ako sa kung ano ako.

-Mayaman.

-Maganda.

-famous

Pero tinaguriang Bad girl sa School ay hindi lang pala sa school.

Ewan ko ba sa kanila kasalanan ko bang mahina sila?

Halos nasa akin na nga ang lahat eh wala na akong pinapangarap pa.

biglang may kumatok sa pintuan ko.

Wrong timing naman kita ng nag papaliwanang pa ako.

"ayshh" napairap na lang ako at binuksan ang pintuan.

"So Ano namang ginagawa mo dito?" tanong ko sa Maid ko na kumatok sa pintuan ng kwarto ko.

"Nanjan po sa baba ang mga magulang mo" ay meron pala ako nun?

Hindi ko ramdam.

"Did i care?" tinaasan ko sya ng kilay.

"Pero ma'm tawag po kayo ng dad nyo" saad ni Yaya Shay (she is one of my maid)

"okay fine, nasan ba si Julia?" tanong ko.

Julia Dela Cruz my P.A (personal alalay este assistant) siya na lang ang ihaharap ko sa mga magulang ko.

Oh diba hanep may Yaya na may Personal Assistant pa.

Alam ko naman na nandito lang sila Mommy At Daddy para sermonan ako.

"Ahm pinag day off po muna sya ni Sir Harold" saad ni yaya.

Harold Reyes my dad.

Daddy ko siya pero parang si Ate Hazel lang naman ang anak niya.

"Okay fine" sinanggi ko siya at bumaba na ako.

Iniwan ko na lang s'ya wala naman kasi akong paki eh ni hindi ko nga alam bakit pa ako ba-baba sa hagdanan na ito.

Pumunta ako sa isang lugar dito sa bahay na ito kung nasaan si Mom And Dad.

"Alex Seat down" saad ng mommy ko.

"Mommy don't call me Alex just call me Heather" saad ko.

Isa sa pinaka ayaw ko sa mundong ito yung tinatawag akong Alex

"Okay Fine Heather pumunta kami kanina sa school na pinapasukan mo" saad ulit ni Mommy.

Di ko talaga gustong tinatawag akong Alex ang pangit pakinggan kasing pangit ni Hazel.

"So?" tanong ko.

"Here's your report card" saad ni Daddy at nilapag sa lamesa yung card ko.

Alam ko na ang mga susunod pang pangyayari sisermonan na naman ako.

Nauwi lang naman sila dito pag sisermunan ako dahil sa lintek na grades na yan.

Kinuha ko yung card ko Second quarter grades ko.

Binasa ko at pinag kumpara ang second quarter grades ko sa First quarter.

English - 80 - 81

Mathematics - 76 - 73

Science - 74 - 72

A.P - 70 - 71

E.S.P - 72 - 70

T.L.E - 80 - 75

M.A.P.E.H - 70 - 70

Filipino - 73 - 71

Ang taas ng english ko improving.

Paturo kayo sakin?

"See ang baba ng grades mo!" saad ni Daddy mahinahon ang pagkasabi nya pero madiin.

"Dad, Grades is just a number" saad ko.

Wala naman talaga akong pakialam kung mababa o mataas ang grades na makuha ko I DON'T CARE.

Daddy ko ang may-ari ng school na pinapasukan ko kaya AKO ANG REYNA.

Kahit bagsak pa yang grades na yan I am one hundred one percent sure na pasado ako.

"Heather Grades is just a number but your grades can determine your future anak para sa iyo din yan" alam kong galit na din si Mommy.

"Mom, A piece of paper never determined my future" saad ko.

Papel lang iyan at yang mga grades na iyan alam kong kailanman walang maiimbag sa buhay ko.

"Napaka pilosopo mong bata ka" saad naman ni daddy.

"Ate mo lang talaga makakatapat mo" Dagdag pa ni Daddy.

Di naman ako takot jan sa Ate ko totally i don't care about her lagi na lang sya ang bida.

Simula bata pa lang kami ayaw ko na sa kanya.

Siguro nga pinanganak lang ako para kalabanin ang ate ko para mag away lang kami.

"Lagi na lang si Ate" bulong ko.

"Hindi mo kasi Gayahin ate mo may narating na sa buhay, eh ikaw? Puro ka barkada gala shopping"

Halos nag sasalubong na ang mga kilay ni Daddy habang sinasabihan ako Anytime pwede ng umusok ang ilong niya.

sa bawat pag bigkas ni Daddy sa salitang binitawan nya ay alam kong galit na galit na sya sakin.

"mag ha-hire na lang kami ng tutor na babantay sayo" saad ni Mommy.

Hindi ko alam kung bakit hanggang ngayun ay kalmado parin sya di ko nakikitaan ng galit si Mommy pero alam ko namang galit na siya.

Hindi kaya pinipigilan nya lang?

Alam ko kasi kanina pa na galit na siya.

"Di ko kailangan ng tutor na yan i can stand by my self" proud na sabi ko.

"Mom, Dad bakit di na lang po kayo yung mag tutor sakin?" tanong ko.

Gaganahan talaga ako mag-aral pag sila ang nag turo sakin

Sila lang naman talaga ang kailangan ko wala ng iba.

"Heather Busy kami ng Dad mo para sa future mo sa future mo at ng ate mo"

Bakit ba kasi yung future ang iniintidi nila hindi nilang itong nangyayari ngayun?

Puro na lang future future ayaw nilang intindihin itong present na nangyayari ngayun.

Napasimangot na lang ako.

I know na bukas babalik na sila Mommy And Daddy ng United States para daw mag trabaho at siyempre miss na nila yung favorite nilang anak.

Nandun din si ate nag tatrabaho para sa Kumpanya.

Lumapit samin ang isang maid.

"Ma'm, Sir nakahanda na po yung mga pag kain" saad ni Yaya.

Akmang ya-yayain na nila akong kumain kaya agad ko na silang inunahan.

"Wala akong ganang kumain" saad ko.

Di na ako nag paalam pa umakyat na ako sa kwarto ko at sumalampak na sa kama.

Paano ba kasi maging si Ate?

Pero never kong pinangarap na maging sya NEVER EVER.

kung maldita ako mas maldita yun Pranka pa.

Why i really really hate her?

Hindi pa ako handang balikan ang past ko.

So ito na nga pumasok bigla sa isip ko yung flashback mga nangyari samin ni Ate kaya ayaw ko sa kanya.

Flashback...

Simula pa bata kami hindi na kami mag kasundo sa mga laruan at lalung lalu na pag dating sa mga Parents namin.

Halos nag pa-plastikan lang kami ni Ate sa harap nila mama at papa lalu na nung lumipat kami sa mansyon na ito.

Ito ang unang bahay na tinirahan ng Dad ko meaning Bahay ito ng family niya at dito si Dad Lumaki.

"Heather, You know hindi ka bagay sa kwarto na ito" saad nya habang tinitignan ang kwarto ko.

"So ikaw ang bagay?" tanong ko.

"Tanong pa ba yan? Of course yes, kung di lang ako pupunta ng United States eh" dumiretso siya ng tingin sakin at nag tama mga mata namin.

Lakas niya mag assume

"Pupunta ako ng United states kasama si Mommy at si Daddy" ngumiti sya.

NGITING NAKAKABWISET..

Lumabas na sya ng kwarto.

End of flashback.

Di kaya ng powers ko ituloy lalu na nung maalala ko yung SMILE nya yucks.

Halos masuka-suka ako.

Yuck iww kadiri.

Kinabukasan...

TO BE CONTINUE...

END OF EPILOGUE.

Keep Reading until we reach the Prologue.