Kabanata 1
2109 Words
Kabanata 1
Honor
"Our with high honor achiever is no other than Delbrose Ranniel Costiño from grade eleven class one." Anunsyo ng principal.
Napairap ako sa mga pumalakpak na mga kapwa kamag-aral ko. They are proud that they're king is the one who get the honor. Bumaling ang mga classmate ko nung grade eleven ako sa akin dahil sa hindi ko nakuha ang mataas na award.
Why? Una kasi magkakumpetensya kami ng lalaki na yan. Pangalawa, kinuha niya lahat ng meron ako nung wala pa siya sa mundo ko. At pangatlo ay naging people choice awardee na siya sa paaralan ko. See? Ganyan ka mang-aagaw ang lalaki na yan.
Akala ko babae lang ang kayang mang-agaw pero nagkamali pala ako. Pati pala mga lalaki ay isang mapagpanggap na mang-aagaw. Binalingan ko si mama na seryosong nakatingin sa lalaking nasa stage at kinukuha ang parangal niya.
Disappointed and mad reflected on my mother face, dismayado siya dahil hindi ko nakuha ang pinakamataas na award at galit dahil hindi ko natalo ang lalaking kalaban ko.
My mother is always been asking me for latin honor if ever I enter college life. Gusto niyang pareho kami ng yapak ni papa, pero iba ang ama ko sa akin e. Iba ang talino ng ama ko kaysa sa akin.
Lumingon sa akin si mama na malamig at galit ang mata, nanginig ang buong katawan ko sa klase ng talim nang mata niya. I'm sorry mother for disappointing you.
Walang imik na lumabas siya ng gymnasium kung saan ginanap ang graduation ng mga lalabas na senior high school at awarding sa mga grade eleven.
Nagsitinginan ang mga istudyante sa akin, kita ko sa mata nila ang galak dahil natalo ako ng bago sa paaralan namin.
I hate losing myself, I hate people getting what's mine.
Lumabas ako ng gym na galit at sobrang inis dahil wala sa leeg ko ang medalya na gustong gusto ng mama ko. Agad akong lumakad paalis ng gate ngunit bago ako makalabas may kamay ang humawak sa palapulsuhan ko.
Galit kong binalingan ang taong pumigil sa akin, pagkaharap ko bumungad sa akin ang mata niyang malalalim at punong puno ng kamisteryusohan. His long eyelashes na nagbibigay kagandahan sa kanya. Why the heck he stop me? Hindi pa ba siya masaya na nakuha niya ang award na para sa akin.
Umirap ako at tinanggal ang kamay niyang mahigpit na nakahawak sa palapulsuhan ko.
"What the f**k? Stop holding me, what is your problem ha? Aren't you happy that I lose?" Galit kong sabi.
Ngumisi siya sa akin kaya mas lalo akong nagalit. How dare him, after all he managed to smirked at me. Ang kapal talaga ng pagmumukha niya.
"Well I'm happy that I get this award Miss. Second. It's so much pleasure to me and I'm so happy that I loss you." He said while smirking.
Kumuyom ang kamao ko sa sinabi niya. See? So much arrogant at nakapaka hambog pa. I don't need to waste my time on someone who doesn't deserve it.
Ngumiti lang ako ng matamis kaya napatigil siya sa pagngisi at napatitig sa akin. Hinaplos ko ang pisnge niya kaya napatayo siya ng tuwid at nagbago ang tingin niya sa akin.
I smirked.
"You win for now, but I will make sure you'll never win forever." I said coldly.
Bumitaw ako sa paghaplos sa kanya, ang mata niya na lasing dahil sa haplos ko ay naging matalim. Tumalikod na ako sa kanya pero agad niyang hinawakan ang braso ko kaya napabalik ako sa pwesto, paharap sa kanya.
Kinabahan ako sa talim ng mata niya, galit siya at nanginginig ang kamay niya na nakahawak sa braso ko. What the hell is happening to him? Nagpumiglas ako sa hawak niya pero dahil mas malakas siya kaysa sa akin kaya walang nangyari.
"Pagkatapos mo akong baliwin sa haplos mo ay tatalikuran at iiwan mo nalang ako. Don't you f*****g dare leaving me Exaltacion Lorella." Galit niyang sabi.
Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya, bakit ano bang masama sa ginawa ko? Did I turn him on? Ohh nabuhay siya sa haplos ko? What the hell p*****t.
Tinanggal ko ang kamay niya na nasa braso ko kaya nakawala ako at matalim siyang tinignan. f**k for sure mamumula ang braso ko nito sa hawak niya.
"I don't care and get loss." I said.
Tuluyan ko na siyang tinalikuran ang naglakad na paalis ng gym. Hindi ako lumingon sa kanya habang unti-unti akong nawawala sa kanya.
That was happen two months ago, ngayon ay ang unang araw sa klase. I am officially enrolled as a grade twelve student at nasa section two ako.
I've decided that I'll be in section two this year kasi last ko na naman to in senior high, next year ay college naman ako kaya gusto ko ring matikman ang buhay sa pangalawang section.
Sobra ang naging galit ko kay kabute, bakit? Dahil lang naman sa kanya kaya hindi ko na-enjoy ang summer. Grounded ako for one month dahil sa hindi ko pagkakuha ng award, bilang kaparusahan ay kinulong ako ni mama sa bahay without anything.
Isa lang nasa isip ko nun, ang galit sa lalaking kumuha sa akin lahat. Sobra ang galit ni mama at halos hindi niya ako patulugin kaya naging tahimik ako sa bahay.
Walang problema sa kay papa pero si mama over acting na dahil sa hindi ko pagkakuha ng mataas na award. I can get that soon, sa ngayon ay masyado pang mahal ng paaralan namin ang kabute na yun.
Seryoso akong pumasok sa gate ng paaralan namin, marami ng nagkalat na istudyante sa quadrangle, ang iba ay mga bata pa na naglalaro. Dito ako nag elementary, hanggang sa nag junior high school ako, kaya kabisado ko na ang takbo ng paaralan namin.
Sa hallway ay maraming nagkumpulan na mga junior high student pati mga grade eleven, nag iingay sila at nakatingin sa bulletin board kaya napatingin din ako dun.
There I saw his picture. Nakangiti siya at winawagay-way ang medalya na gustong gusto ni mama. Seriously? Hanggang ngayon naka post pa ito dito? f**k dalawang buwan na yan nandyan wala ba silang balak na kunin yang pagmumukha na yan? Naiirita ako pag nakikita ko ang medal na nasa kanya, akin yun e.
Para mawala ang inis ko ay nilisan ko ang hallway at nagpatuloy nalang sa paglalakad. Marami ding mga istudyante sa loob ng canteen at iyong iba nasa bench. Bumaling ang atensyon nila sa akin ng makita akong naglalakad papuntang senior high building. I heard them backstabbing me.
"Hindi niya nakuha ang medal, syempre ang galing galing ni crush."
"Well she deserved it, simula palang nung elementary siya na palagi mabuti at may nakakuha niyon sa kanya."
"Pero ang galing talaga ni crush noh, yung speech niya sobrang nakakamangha at napakagwapo pa."
Napairap nalang ako sa mga istudyanteng umagang-umaga tsismis na agad ang breakfast. Grabe dalawang buwan na ang nakalipas hindi parin nila limot ang pagkatalo ko? Mga walanghiya nga naman talaga.
Nang makapasok ako sa senior high building ay agad akong umakyat papuntang second floor. Pagkarating ko ng second floor ay agad bumungad sa akin ang nakangising si kabute, malayo pa siya sa akin pero dito siya dadaan pababa ng first floor.
Tumaas ang kilay ko sa tanawin na nakikita, putek bakit ngumingisi-ngisi siya ha? Ano bang problema ng mang-aagaw na to? Umirap lang ako at nagpatuloy sa paglalakad, don't mind him self, just ignore his abnormal presence.
Taas noo akong lumakad at nanatiling nakataas ang kilay ko habang siya naman ay cool na cool lang sa paglalakad. Nang lalapagsan ko na sana siya ay biglang hinawakan niya ang palapulsuhan ko at pinaharap ako sa kanya.
Sa sobrang gulat ko ay hindi ako nakapagsalita. Nakuha ang atensyon namin ng mga istudyante na nasa kani-kanilang room na. What the freaking hell his doing? Gumagawa ba siya ng eksena dito?
Bumilis ang t***k ng puso ko dahil sa gulat at kaba, walang hiya talaga ang kabute na to. Tumingin ako sa mukha niya, nothing changed. Kung ano ang itsura niya nung huling usap at pagkikita namin ay ganun parin ngayon.
Pero naging mas lalaking lalaki siya ngayon at ang maotoridad niyang mukha ay mas lalong lumakas. Lalong nadepina ang panga niya at may balbas pa bagong shaved. Ang mata niyang tagusan kung tumingin ay mas lalong naging mabangis at matalim, ang pilikmata niyang agaw atensyon ay mas lalong nagbigay lakas ng dating niya.
Fuck Am I studying him?
Umiwas ako ng paningin dahil sa malalalim niyang tingin sa akin. s**t bakit ba ito nangyayari sa akin? Nung grade eleven ako ay hindi ko to naramdaman pero ngayon ay iba na. Am I out of my mind?
Tinanggal ko ang kamay niyang nakahawak sa kamay ko at tinignan siya ng mariin.
"What? Umagang-umaga sisirain mo ang araw ko, wala ka talagang ibang magawa kundi galitin ako noh. I have no time for your s**t so get loss." I said angrily.
Ngumisi siya sa akin kaya mas lalo akong nagalit, why the heck his smirking? May saltik na yata ang lalaki na to, nasubrahan sa utak kaya nabaliw na.
"I arranged our seat, magkatabi tayo ng upuan sa may bandang gilid. Nandun na ang bag ko, ilagay mo nalang ang bag mo dun para ayos na." He said.
Nanlaki ang mata ko sa sinabi niya. Magkatabi? Ano? Kaming dalawa ay magkatabi sa upuan? s**t nasa second section ako, ibig sabihin ay lumipat din siya sa section ko. Is this even real?
Halos mawalan ako ng hininga dahil sa kanya, namuo ang ngiti sa labi niya pagkakita sa mukha kong gulat na gulat. I cannot believe this, ang sinasamba at hinahangaan ng mga kababaihan dito ay lumipat sa section ko.
Bumalik sa dating anyo ang mukha ko at tinanggal ang gulat sa mukha. s**t ka Exaltacion Lorella, wag mo ngang ipakita na excited kang maging classmate mo ulit iyan. f**k ibig sabihin nito ay may kalaban na naman ako sa classroom namin, ano ba talaga ang hanap niya? Gyera ba talaga?
Umirap ako at binalingan ang mata niyang ubod ng saya, kanina pa may parang iba sa mata niya, parang masaya dahil sa hindi ko malamang dahilan. Bakit ko ba iniisip yun? Dapat ay wala akong pakealam sa kanya, kaaway mo yan my dear self kaya maghunos-dili ka nga.
"At bakit naman ako tatabi sayo ha? Wala kang karapatan na pangunahan ako kung saan ako uupo. I won't seat beside you mushroom tsss." Galit kong sabi.
Ngumiti lang siya sabay kindat sa akin, nanlaki ulit ang mata ko dahil sa pagkindat niya. What the hell? Naramdaman ko ang bilis ng t***k ng puso ko at ang biglaang panginginig ng binti ko. Siraulo ba to? Bakit ko ito nararamdaman ngayon? Bakit parang kinakabahan ako sa presensya niya?
"You will seat beside me Lorella, bibili lang ako ng snack natin para mamaya ay hindi na tayo lalabas pa." He calmly said.
Shit bakit ba siya ganito ngayon, bakit parang nag iba siya? Hindi ako sumagot, tinalikuran ko nalang siya at naglakad na paalis sa kanya. I heard him shouting.
"Pag balik dapat nasa tabi na kita Lorella, wag mong hintayin na kaladkarin kita sa tabi ko." He shout.
Hindi ako lumingon sa kanya, mas binilisan ko ang lakad na halos maging takbo na. What the freaking hell? Naramdaman ko ang init sa tainga ko dahil sa mga pinagsasabi ng kabute na yun. I can't believe him, is this f*****g serious?
Nang makarating ako sa room namin ay biglang nagsilingunan ang mga classmate ko. Lahat sila ay may ngisi sa labi kaya nagbigay ako ng pagtataka. Umupo ako sa dulo habang sila ay walang tigil kakatingin sa akin.
"Exaltacion hindi dyan ang upuan mo, doon ka sa gilid ng bintana katabi ni Delbrose." Ani classmate.
Hindi ako tumayo sa upuan ko at nanatiling nakaupo lang, hinding hindi ako tatabi dyan sa kabute na yan. Ano siya sinu-swerte? Akala niya pati ako makukuha sa atraksyon niya. Well sabihin nating na-attract nga ako kanina pero iba iyon.
Biglang pumasok sa classroom si kabute na may dalang dalawang C2 apple at pande coco. Ang tingin niya ay deretso sa upuan na sinasabi niya, nagdilim ang paningin niya nang makita na wala ako doon. Nilibot niya ang paningin sa buong room at agad dumeretso ang matatalim at galit niyang mata.
Nanginig ako sa klase ng titig niya, umiigting ang panga niya at ang ugat sa mga braso niya ay lumitaw. Napalunok ako dahil sa kaba at tensyunado kong katawan. Lumakad siya palapit sa akin, nang makalapit ay agad niyang kinuha ang bag ko at hinila ako patayo sa upuan ko.
Halos madapa ako sa paghila niya sa akin, padabog niya akong pinaupo sa bintana at siya naman ay kinulong ako sa upuan niya.
"Sabi ko dapat nasa tabi ka na nang upuan ko pagdating ko, ayokong sinusuway mo ako Lorella, ayokong nawawala ka sa paningin ko." He said coldly.
What the freaking hell is happening?
--
© Alexxtott
- Writer
