Chapter 42
Savannah Lumilipas ang mga na araw, na lagi kung kasama si Maxton. Kahit ang pagbalik namin sa bundok. Natiling, nasa tabi ko s'ya na hindi ako iniwan kahit isang segundo. Kahit ang pagpikit ko ang mga mata ko. Presensya niya ay ramdam ko sa paligid. Naging masaya ang karansan ko sa bahay niya. Marami s'yang tinuro na mga gamit sa loob ng bahay. Kung paano gamitin ang mga iyon. Pakiramdam ko tuloy nabubuhay ako sa mundo na walang alam. Dahil sa wala kami ng mga gamit na meron ang binata. Kahit ang television na, nasa sala niya ay napalaki. Na mangha ako sa nakita ko na may ganun palang television na, kasinglaki na yero, ng bubong ng bahay. Ang nakitang kung television... Pero ang liit lang ng mga mata natin. Para manuod sa ganun kalaki. Kung buong barangay pwede nang makinuod kung sakal
- Writer
