Abby’s POV “Daddy…” Bumigay ang boses ko nang nagsalita. I smiled at him. My heart was too full, punong-puno. Finally, he had given me what my heart had always wished for. Inabot ko ang kamay niyang nasa pisngi ko at diniin iyon upang mas maramdaman ang init ng palad niya at pagmamahal niya. “Thank you, Dad.” I sincerely said. "Thank you so much. You have no idea how much you made me happy," naiiyak kong saad. “I think you guys deserve it," tukoy niya sa amin ng mga kapatid ko. "You deserve it. You are all grown-ups. You did great in school. Lumaki kayong mabubuting tao. Hirap lang siguro akong pakawalan kayo dahil takot akong maiwan," nakita ko ang lungkot sa mga mata niya. "Isa pa, I almost lost you when you were a baby, twice, to be exact. Isa iyon sa mga naging rason kung b

