Walang imik kaming dalawa buong biyahe pabalik sa Villa niya. Tahimik lang siya sa pagmamaneho, at ako naman, nakatingin lang sa bintana, pilit iniiwasang tumingin sa kanya o magsalita.
Pagdating namin, wala rin siyang sinabi. Hinatid niya lang ako sa harap ng pinto, at bago pa man ako makababa, bumaba na siya at binuksan ang pinto ko. I nodded, pero hindi ako nagsalita.
At gaya ng inaasahan, umalis na naman siya.
Hindi ko na tinanong kung saan siya pupunta. Hindi ko na rin pinilit intindihin kung bakit bigla na lang siyang tahimik. Mas pinili ko na lang ang katahimikan. Sapat na ‘yung pagod ko kanina sa studio.
Umirap ako sa kawalan, sabay buntong-hininga.
"Whatever," bulong ko, at pumasok na sa loob.
It's already lunch time, at gutom na gutom na ako. Isang oras din ang byahe mula s
