Kabanata 4
1529 Words
KABANATA 4
Nagsimula na ang klase ni Mr. Sarmiento at ito namang si Danica ay titig nang titig sa guro habang nakahugis pa ng puso ang hinlalaki at hintuturo nitong mga daliri o mas kilala sa tinatawag na 'Oppa Sign'. Kahit matalino at may taglay na kagandahan itong si Danica ay hindi mapagkaila na may pagka-isip bata pa rin ito lalo na kapag nagpapapansin siya sa taong hinahangaan.
Napatingin si Mr. Sarmiento kay Danica.
"Problema?" tanong nito. Hindi man lang pinansin ang heart sign ng dalaga.
"Ikaw po," matapang nitong sagot.
"Ahh, okay," sagot ng guro at nagpatuloy na sa pagtuturo.
Napangiwi ang mukha ni Danica dahil hindi man lang siya nito tinanong kung bakit. Pero hindi naman siya nasaktan doon dahil sobrang sanay na siya. Sinanay na siya ni Drake Sarmiento na wala siyang halaga. Lingon nang lingon naman si Danica na para bang may hinahanap. Napangiti ito sabay tayo nang may nakitang bakanteng upuan sa harapan ng pisara kaya dalian siyang napatakbo papunta roon. Ngayon, magkaharap na sila ni Mr. Sarmiento at patuloy pa rin siya sa paghugis puso ng kanyang mga daliri.
"I guess that's it for today. Tomorrow we will have our long quiz," wika ng guro sabay upo.
"Hi, sir!" pagbati ni Danica.
Ginalaw lang ng guro ang kaliwang kilay nito bilang sagot sa dalaga pagkatapos ay yumuko upang magbasa ng libro para sa susunod niyang klase. Habang tinitigan ni Danica si Mr. Sarmiento ay naalala niya na naman kung gaano kalaki ang p*********i nito sa panaginip niya kaya napatawa siya ng mahina. Tumagilid siya para tingnan ang baba ng mesa kung may bumabakat ba. Makikita kasi sa ilalim na nakabukaka ang guro kaya sinigurado talaga niya kung malaki ba talaga ito.
"Parang hindi naman," sabi nito sa kanyang isipan.
Napamulat naman nang malaki ang mga mata niya nang tinakpan ni Mr. Sarmiento ng kamay ang kabuoan ng p*********i niya. Namumula naman sa kahihiyan si Danica dahil baka ano pa ang isipin ng guro sa kanya. Tiningnan niya ito, ngumiti naman ito sa kanya habang tinititigan siya. Napatakip siya sa kanyang bibig dahil ganoong ngiti ang binigay ng guro sa kanya sa panaginip niya. Natatakot siya sa ngiting iyon dahil iyon ang dahilan kaya bumigay siya sa alok ng guro sa panaginip niya.
"You are so impossible, Ms. Mattias," kalmadong sabi ni Mr. Sarmiento.
Mas lalong nanlaki ang mga mata ni Danica nang sabihin iyon ni Mr. Sarmiento. Nasabi na kasi ng guro ang linyang iyon sa panaginip niya. Napatayo si Danica para umalis na sana dahil may kakaiba siyang nararamdaman, kinakabahan siya. Hahakbang na sana siya nang bigla itong nagsalita.
"Kapag pumunta ka sa convenience store mamaya, magdala ka ng payong para makauwi ka pa rin kahit umuulan. Dadaan pa rin ako roon mamaya at kung makita kita, alam mo na ang mangyayari. Papasakayin kita," pagpapaalala ng guro sa ngayong kinakabahan na si Danica.
Napalingon si Danica rito. Hindi siya makapagsalita dahil sa kaba. Maraming katanungan ang pumasok sa isipan niya.
"Shall we continue later?" tanong ni Mr. Sarmiento.
Tumayo na ang guro at nilapitan ang ngayong naninigas na si Danica. Kung kanina ay grabe ang enerhiya nito, ngayon ay kabaliktaran na.
"I'll be gentle," bulong ni Mr. Sarmiento. Pinisil niya muna ang braso ni Danica bago tuluyang umalis.
•8•
Nasa kanilang bahay na si Danica at buong hapon niyang iniisip kung ano talaga ang meron kay Mr. Drake Sarmiento. Nababaliw na siya sa kaiisip at kailangan na niya ng sagot.
Napatayo si Danica mula sa higaan niya dahil nagugutom siya. Pumunta siya sa kusina para kumuha ng pagkain. Pero hindi niya gusto ang nakahain doon kaya't napagdesiyunan niyang pumunta sa convenience store.
Nasa labas na siya ng bahay nila.
"Ang ganda talaga ng mga bituin," namamanghang sabi ni Danica habang naglalakad na nakatingin sa kalangitan.
Nakasuot si Danica ng off-shoulder na blusa at maong shorts na sobrang iksi. Sa bawat paghakbang niya ay mapapatingin talaga ang mga tao sa taglay niyang kagandahan na maihahalintulad sa isang Diyosa.
Si Danica ay may magandang pangangatawan, maliit ang bewang nito at may tamang laki ng balakang. May malabundukin din itong dibdib na sa tuwing siya ay iyong masalamuha, mapatitig ka talaga. Mala-anghel din ang mukha nito kaya hindi maitatangging maraming patay na patay sa kanya. Sa daming nahuhumaling sa kanya, roon siya nahulog sa lalaking nasa edad kuwarenta.
•8•
Matapos niyang makabili ng paborito niyang cupcakes at mga chichirya. Lumabas na si Danica mula sa convenience store. Pero nang biglang bumuhos ang napakalakas na ulan ay napatakbo siya pabalik at sumilong sa gilid nito. Binuksan niya ang dalang maliit na bag par a kunin sana ang payong.
"Ang payong!" sigaw niya nang naalala ang sinabi ni Mr. Sarmiento. Nakalimutan niyang dalhin ito.
Babalik na sana siya sa loob ng convenience store para bumili ng payong, pero pagtingin nito sa wallet niya ay hindi na magkasya ang perang natira. Wala na siyang ibang pagpipilian kung hindi ang hintayin na tumila ang ulan. Kinakabahan siya dahil baka dumating talaga ang guro gamit ang itim nitong sasakyan.
"Imposibleng darating siya, wala kami sa telepantasya," bulong ni Danica sa kanyang sarili.
Ngayon, hindi na muna niya ito inisip dahil sasakit lang ang ulo niya. At para malibang siya, binuksan niya na lang ang nabiling chichirya. Habang kumakain, makikita mo pa rin sa mga mata niya ang labis na pag-aalala.
Nanlaki ang mga mata niya at nagsitayuan ang kanyang mga balahibo nang marinig ang isang busina ng sasakyan. Hindi puwedeng magkamali, iyon ang tunog ng sasakyan ni Mr. Sarmiento sa panaginip niya. Pagtingin niya sa kalsada, napatayo siya sa nakita. Nakangiti si Mr. Sarmiento habang tinititigan siya, kinawayan pa siya nito.
"Jesus Christ!" sambit ni Danica na ngayon ay natatakot na dahil sa hindi mapaliwanag na pangyayari. Ang buong akala niya ay sa palabas lang ito mangyari, pero posible rin pala sa totoong buhay.
Lumabas si Mr. Sarmiento sa kanyang sasakyan bitbit ang isang payong. Kung sa panaginip ni Danica ay maliit ang payong ng guro. Ngayon sa totoong pangyayari ay malaki na ang bitbit nito.
Doon sa panaginip, nagsimula ang lahat nang nabasa iyong damit niya sa ulan at napahubad siya. At nang nakita ni Danica ang maganda niyang pangangatawan ay awtomatikong naakit ito. At siya naman ay ginamit ang karisma upang akitin ang nanghihinang dalaga na patay na patay sa kanya.
"Good evening, Ms. Mattias. Tara na ihahatid na kita," wika ni Mr. Sarmiento.
"Nope. It can't be. Walang dapat mangyari!" nanginginig na sagot ni Danica sa guro.
Binigyan siya ng guro nang malapad na ngiti sabay pagpapakita sa payong.
"Maliit dapat ito 'di ba? Pero ngayon, malaki na. So hindi na ako mababasa. At dahil hindi na ako mababasa. Hindi na ako maghuhubad ng damit sa sasakyan." Tumabi siya sa dalaga at inakbayan ito. "I can change fate, Ms. Mattias. Supposedly dapat may mangyari sa ating dalawa kasi iyon ang nakatadhana. But as your teacher, hindi maganda iyon. Kaya babaguhin ko." Napatingin naman si Danica sa ngayong nagsasalitang guro. "I am forty years old and you are only 17, right? Sa palagay mo kaya ko iyong gawin sa iyo dahil lang sa alam ko ang kahinaan mo at iyon ay ako? Na gusto mo?" Napangiti naman si Danica habang nakikinig sa guro. "And besides, ang laki nitong sa akin para sa iyo." Napa-ubo naman si Danica dahil sa gulat sa nasabi ng guro. "Sorry. Pero totoo naman, 'di ba?" tanong nito.
"Huwag mo nang ipaalala, sir," namumulang sabi ni Danica. Iyong puso niya ay parang sasabog na. Hindi siya makapaniwalang nag-uusap na sila nang ganito katagal.
"Okay. Gusto ko lang malaman mo na tinatakot lang kita kanina. Promise, wala talaga akong balak na galawin ka. At gusto ko rin malaman mo na nakikita ko ang mangyayari sa hinaharap. Ang nakikita ko lang ay ang mga mangyayari na mararanasan ko, na nandoon ako sa tagpo na iyon."
Hindi makasagot si Danica dahil nahihiya pa rin siya lalo na sa ginawa niya roon.
"Huwag ka ng mahiya, Ms. Mattias. Sanay na rin naman ako makakita nang katulad na ganoon. Ewan ko ba kung bakit pangarap ng kababaihan na matikman ako... What do you think?"
Napangiti na lang si Danica at unti-unting nawala ang hiya niya sa kanyang guro. Mukhang naging kumportable na siya rito. Nararamdaman niya kasing mabait talaga ito.
"Pero isipin mo, ang bait ko 'di ba? Sa tadhana inaya kita. Pero binago ko 'yon sa kasalukuyan kasi may respeto ako sa iyo. Masikip kasi iyong sa iyo," natatawang sabi ng guro.
Namumula si Danica at hindi napigilan ang sarili na mapangiti. Hindi niya kasi inaasahan na may ganito pa lang ugali ang guro. Ang nakikita niya kasi sa loob ng paaralan ay ang Mr. Sarmiento na seryoso, suplado, at walang pakialam sa mundo. Pero nagkamali siya, mas namangha siya nang malaman ang ugali nito.
"Sir?" sambit ni Danica.
"Bakit?" sagot ni Mr. Sarmiento habang seryosong nakatingin kay Danica.
"Bakit nakita ko rin iyong mangyayari? Napaginipan?" takang tanong ni Danica.
Napa-isip ang guro dahil sa tanong ni Danica. Ngayon lang pumasok sa isipan niya kung bakit alam din nito ang mangyayari. Bumuntong hininga siya dahil wala siyang maisip na sagot.
~~~
- Writer
