Pumasok na kami ni Zendrick sa loob ng bahay. Napansin kong inilibot niya ang kanyang mga mata sa apat na sulok ng bahay namin. He didn’t utter any words kaya nagpatuloy na lang kami.
“Hindi ko alam kung bahay ba ito o mansyon,” he said out of nowhere na ikinatawa ko.
“Mom, we’re here!” sigaw ko nang papalapit na kami sa may dining area.
“May pista ba?” mahinang tanong ni Zendrick, sakto lang para akolang ang makakarinig.
Muli ay natawa ako. “Wala naman. Alam kasi nila na ipapakilala kita kaya ayan at naghanda sila,” paliwanag ko.
“Ma’am, yung mommy niyo po nasa kwarto pa habang si daddy niyo naman po may emergency kanina pero uuwi daw po ‘yon,” sabi ni Ate Erika—isa sa mga kasambahay namin na tumutulong sa kusina.
Nginitian ko siya. “Sa garden na lang kami maghihintay, ate, ah
