Next morning, I woke up with a heavy head. Masakit ang ulo ko dahil sa hindi ko maipaliwanag na nararamdaman.
Kinusot kusot ko ang mga mata ko nang sa gayon ay luminaw ang paningin ko.
Ang puting liwanang na nanggagaling sa ilaw ang una kong mabungaran nang luminaw ang paningin ko.
Hindi na bago sa akin kong nasaan ako, dahil nitong mga nakaraan ay palagi akong napupunta dito.
Agad kong nakapa ang tiyan ko. Umaasa na sanang walang nagbago. Umaasa na sana nandidito pa ang bata na nasa tiyan ko.
Nakahinga ako nang maluwag nang mapagtanto kong may umbok pa naman ito. Mabuti nalang at nadala niya agad ako sa hospital kundi baka kong ano na ang nangyari sa amin nang anak niya.
'Sorry baby, sa susunod papa-dahanin ko na si papa.' Pakikipag-usap ko sakanya habang hinahaplos ang tiyan ko
