Chapter 1
1302 Words
MAHIRAP maghanap ng tunay na pag-ibig kapag teenager ka. Pero mas mahirap mabasag ang puso mo kapag die-hard fan ka.
“Sophia, let me kiss you.”
“Wala talagang kupas ang kagandahan mo!”
“Ganda mo talaga!”
“What if ako na lang kasi.”
These freaking annoying voices were Sophia’s demons. The laughter had slowly faded dahil may nag-interrupt.
Have you ever wondered bakit ang daming bagay sa mundo na need to be in pairs? And when they're separated, ang lungkot, ‘di ba? Sophia used to be obsessed with things na magka-tandem—whether it’s friends or lovers.
She could totally relate. Never naman siyang naging lonely noon. Siguro kasi isa siya dati sa top 4 all-girls schools dito sa Philippines. Palaging may boys na pumapasok para magpapansin sa kanya. Pero nung naging first-year college student na siya, nagbago ang mundo niya hanggang sa hindi niya mapigilang magtanong...
How did she even get to this point?
Dati noong high school pa si Sophia, ang dami niyang manliligaw. Tawagin na lang siyang pinaka-coolest girl sa batch nila. Kung itatanong mo sa mga juniors sa school nila, wala pang hindi nakakakilala sa pangalang Sophia Laurel, grade 12, STEM Section A. Kapag tinanong mo, "Kilala mo ba si Sophia?" siguradong sasabihin nila, "Seryoso ka ba? Hindi mo kilala si Sophia? Ang ganda-ganda no'n!"
Tungkol naman sa mga ex-boyfriends niya, iba't ibang klase ng lalaki ang naging parte ng love life niya.
Parang...
A Bookworm
“David, libre ka ba ngayon?” tanong niya gamit ang pinaka-attractive niyang boses. Siya yung lalaking sobrang crush niya, ang first love niya. Gwapo at matalino pa, kaya parang nanalo na siya sa jackpot.
“Bakit?” tanong nito sa malambing na boses.
“Gusto mo bang mag-hang out sa Art Gallery kasama ako?”
“Ah... May English tutoring ako.”
“Eh bukas?”
“May Chemistry class ako.”
“Pa-Saturday?”
“Sorry. May Math at English tutoring ako niyan. Sa Sunday naman, puno yung schedule ko sa PH at Social Science classes.”
“So kailan ka ba free?”
“Ipasa ko muna yung entrance exam. Kapag natapos yun, puwede tayong magkita kahit saan mo gusto.”
Gusto lang niya ng simpleng jowa, hindi naman mala-Albert Einstein ang standard niya.
Sa huli, nag-break sila dahil sinabi ni Sophia nang walang paligoy-ligoy, “Makipag-date ka na lang sa tutor mo.” At pagkatapos no’n, nagkaroon nga ito ng girlfriend na English tutor!
A Picky Type
"Anong gusto mong kainin ngayon? Saan mo gusto, dadalhin kita," Sophia offered sweetly.
Kapag nagde-date sila, Sophia always felt like a sugar mommy. Ano man ang gusto nitong bilhin o kainin, binibigay niya lahat para ma-feel nitong special.
“Hindi ko alam. Ikaw na bahala, baby,” sabi nito casually.
“Tara, seafood place siguro.”
“Yung ganun? Hindi natin maubos yun, sobra naman.”
“Spaghetti? Naalala ko gusto mo yung carbonara.”
“No, sobrang mantika naman niyan. Baka masuka ako ngayon.”
“Anong gusto mo kainin?”
“Ikaw na bahala, baby.”
“Japanese food?”
“Sawa na ako.”
“Gerry’s chicken rice? Sikat yun.”
“Magiging mataba ako niyan! Sayang yung work out ko, Sophia.”
“Salad? Hindi ka tataba sa salad.”
“Hindi nakakabusog ‘yan.”
“Eh, anong gusto mo kainin?”
“Bakit pa kita tatanungin kung alam ko na kung ano gusto ko? Isipin mo nga.”
Mas masahol pa sa babae yung pagiging moody nito. Baka sa susunod na buhay na lang sila makakakain nang maayos.
Her vibrant high school life ended when she moved to SouthFord University. No more fun moments like before dahil dala siya ng tadhana dito.
"Sophia, naririnig mo ba ako?" Ang boses na iyon ang pinakabago at pinaka-shocking na parte ng buhay niya.
"Ano... Anong nangyari?"
"This is for you."
"For me?"
"Yes."
Sophia looked at the person in front of her from head to toe. That hand gave her a pink box, which she awkwardly received.
"Thank you," she muttered.
"Sophia, first-year Law student. Gustong-gusto kita. Ako ang fiancé mo."
Baliw ba ang isang ito?
"You... You're kidding, right?"
"No. I really like you."
She wanted to throw the gift box on the ground.
Guinness Book, please record my most outlandish experience. Nakakatawa.
She just got a love confession from a stranger. Alam niya ang tungkol sa arranged marriage thing na pinagkasunduan ni Dad at ng pamilya nito.
Pero no way—hindi pa siya handa sa kahit anong relasyon ngayon.
Grabe, parang wala nang lusot sa sitwasyon ni Sophia Laurel. Stuck na stuck siya, parang naglalakad sa maze na puro dead end. Sa harap niya, hawak ng isang lalaki ang pink-colored box na ibinigay nito sa kanya. Nakangiti pa ito, at kung hitsura lang ang pag-uusapan, pasok na pasok naman sa mga standards niya. Hindi masama. Actually, pasado.
“Ano bang meron, Sophia from the Faculty of Law? I like you super much!” confident na sabi nito.
"Uhmmm..." Tumingin si Sophia sa mga kaibigan niyang sina Yvonne at Kath, umaasang may sasaklolo sa kanya. Pero yung dalawang iyon, nag-excuse bigla. Isa-isa pang umalis na kunwari’y may kausap sa phone.
"So..." Sophia started awkwardly.
"So ano na, Sophia from the Faculty of Law?" tanong ulit ng lalaki na tila hindi natitinag.
"Hindi pa kita lubusang kilala para magpakasal agad," diretsahang sagot ni Sophia.
"It's okay. Pwedeng magbago yun," sagot nito na puno ng kumpiyansa.
"Pero meron na akong nagugustuhan," palusot niya.
"Sino yun?" agad nitong tanong.
"Hindi mo kailangang malaman," mabilis na iwas ni Sophia. Hindi niya rin kasi alam kung sino ang sasabihin niya. Wala naman siyang naisip na pangalan.
Tinignan niya ang gilid ng building at nakita ang mga kaibigan niyang parang cheerleaders na sumisigaw sa kanya. Mukhang enjoy na enjoy pa ang mga ito sa nangyayari. Sophia felt the pressure mounting.
Sa huli, kinuha niya ang pink box na inabot sa kanya. Wala na rin naman siyang choice kundi ang tanggapin ito.
"Alam mo, wala akong pake kung maraming nagkakagusto sa’yo," sabi ng lalaki. "Kasi kaya ko pa rin makipagsabayan sa kahit sino," dagdag nito na parang nananalo na sa laban.
Hindi sumagot si Sophia. Nag-poker face na lang siya.
"May ex-girlfriend nga ako dati, nasa Faculty of Medicine pa, pero naagaw ko siya sa boyfriend niya. Ang galing ko, 'di ba?" dagdag nito, halos sumasabog ang ego.
WHAT? naisip ni Sophia. Saan galing ang confidence nito?
"Pero, teka lang..." bigla niyang preno.
"Huwag kang mag-alala, Sophia. Kahit saan tayo, kaya kitang alagaan. Chillin' sa bahay o road trip, game ako. Basta kasama ka," patuloy ng lalaki.
Sophia couldn't even. Hindi niya alam kung matatawa o maiinis siya sa kapal ng mukha nito.
"Oh, by the way, I'm Adrian Garcia from the Engineering Faculty," pakilala nito. "Crush na kita simula nung nakita kita sa hallway. You were adorable back then."
Saktong nag-ring ang phone ni Adrian. Sinagot niya ito sa speaker mode.
["How's it going? How's it going?"]
"Dude, ang ganda niya up close. Jackpot, bro!" sabi ng nasa kabilang linya.
Pagkaalis ni Adrian, parang sumabog ang paligid sa cheer ng mga kaibigan ni Sophia. Para bang may grand announcement na nangyari. Pero kahit wala naman talagang naganap, hindi niya sila mapigilan sa pagkakatuwa nila.
"Sophia, okay ka lang, bro?" tanong ni Yvonne na parang nag-aalala kunwari.
Sophia just sat there, speechless.
Ting!
Nag-buzz ang phone niya. Agad niyang kinuha ito para mawala ang awkwardness. Binuksan niya ang notification at nakita ang update.
"Adrian Martinez started following you."
"Shit."
"Nakasimangot ka diyan?" tanong ulit ni Yvonne.
"Sophia, are you all right?"
"Being followed by someone like that, do you think I'll be okay? You stupid!" sagot ni Sophia, pero deep down, mixed emotions na ang nararamdaman niya.
- Writer
