MY PRETEND BOYFRIEND

Chapter 33

Nagising si Sophia Laurel sa sikat ng araw na tumatama sa kanyang mukha, na parang may pumupukpok sa ulo niya habang sinusubukan niyang alalahanin ang mga nangyari kagabi. Biglang pumasok sa isip niya ang lalaki na nagdala sa kanya kagabi—si David Horan. Ngunit sa paglingon niya sa paligid, wala na ito.

"Goddammit," bulong niya habang hinahanap ang kanyang cellphone. Pagbukas niya, nakita niyang may sampung missed calls mula sa kanyang mga kaibigan. Agad niyang tinawagan si Yvonne, na mabilis namang sumagot matapos ang ilang segundo.

"Hello," sagot ni Yvonne sa kabilang linya.

"Yvonne? Okay ka lang ba? Bakit ka tumawag?"

"Oo naman, kami? Ayos lang. Ikaw ba? Okay ka ba?"

"Ako? Medyo hilo pa rin, gaya ng dati. Bakit parang ang weird ng tanong mo?"

"Hindi weird. Tinawagan kita para tanungin kung okay ka na... o kung may nangyari na sa inyo ni David kagabi."

Halos malaglag ang cellphone ni Sophia sa narinig.

"Ano?! Ano bang pinagsasasabi mo?!" sagot niya, litong-lito.

"Kasi naman, may pinost ka sa i********: kagabi. Akala ko may public husband ka na ngayon," ani Yvonne, tumatawa.

"Anong picture? Kailan ko pinost?" tanong ni Sophia, habang kinakabahan.

"Kagabi. Tingnan mo na lang para magkaalaman."

Matapos ang tawag, dali-daling binuksan ni Sophia ang i********: app niya. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makita ang halos daang notifications—karamihan mula sa mga strangers at sa isang lalaking kilala niya: si David.

Pagkakita sa picture, halos mapaluhod siya.

"Tangina... bakit ako nakapost ng ganito?" bulong niya sa sarili.

Ang larawan ay kuha niya habang nakahiga sa kama, suot ang isang maikling shorts at isang jersey ng Political Science. Mas lalo pa siyang nainis nang makita ang caption:

"im takem and I domt wanr anyonr to flort witj me."

Hindi niya kayang paniwalaan ang nakita. "Hindi ko ito pinost! Hindi ako tanga para mag-type nang ganyan!"

Nang bumaba siya sa comments, lalo siyang naguluhan.

@Tobleronei: "Wow! You wear our faculty jersey to sleep?"

@BossDim: "Don't delete this picture, Sophia. If you delete this, it means you're a coward!"

Naiiyak na si Sophia sa inis.

Pagsapit ng Lunes, hindi natapos ang tanong ng mga tao: "Sophia, jersey ba 'yon ni David?"

Nagpasya siyang sumagot ng diretso at sabihing naiwan iyon ni David noong uminom sila kasama ang kanilang mga kaibigan. Pinilit niyang idiin ang salitang "kaibigan" upang hindi ma-misinterpret ang kanilang relasyon.

Pero kahit anong pilit niya, hindi niya maiwasan ang pagngiti tuwing naaalala ang reaksyon ni David sa lahat ng ito. Sa kabila ng lahat, ang araw niya ay puno ng halo-halong emosyon—galit, kaba, at kaunting saya na dulot ng gulo ni David.

Naramdaman ni Sophia Laurel ang bigat ng katahimikan sa music room. Habang nakaupo siya, naglalaro sa isip niya ang mga nangyari kani-kanina lamang.

Nang makalabas si Miss Khaycee, nanatiling tahimik ang paligid. Pero pagkatapos ng ilang minuto, may naramdaman siyang kalabit sa kanyang balikat. Tumalikod siya, ngunit ang taong nandoon ay hindi naman siya kinausap. Tila ba gusto lang siyang guluhin.

Nang biglang may pumasok na notification sa kanyang phone. f*******: Page: Music Club.

Binuksan niya ito, at nakita ang isang bagong video na ini-upload ni Miss Khaycee. Napansin niya ang sarili niyang video clip, kaya agad niya itong pinanood.

"Wow, ang ganda ko talaga!" bulong niya sa sarili habang natatawa. Ngunit ang mga komento ang nagbigay sa kanya ng dahilan para magalit.

"'You can't even play the C chord right. There is no hope for you learning guitar.'"

“Ano ba 'to, Khaycee?!” bulalas ni Sophia sa galit. “Kung insultuhin ako, parang wala nang bukas!”

Habang ini-scroll niya pa ang iba pang videos, napansin niya ang isang video ni David Horan. Naiiba ito sa mga nakasanayan niyang makita. Ang video ay naka-tilt sa 45-degree angle at tanging mga binti ni David ang nakikita.

“Anong klaseng video ito?” tanong niya habang pinapanood ito. Pero nang mapansin ang kanta—“How to Save a Life” ng The Fray—napabuntong-hininga siya. Kahit hindi ganoon kaganda ang boses ni David, naramdaman niya ang emosyon sa bawat linya.

Ngunit bago pa siya madala sa kanta, may comment na naman si Miss Khaycee:

"'Much better than before. Different from someone who always plays out of tune. Please help him if you have time.'"

“Aba! Ako na naman ang tinitira nito!” bulong ni Sophia sa sarili, habang iniiling ang ulo.

Sa kalagitnaan ng pag-scroll niya sa i********:, isang bagong post ang lumitaw. Ito ay galing kay Tobleronei, isa sa mga kaibigan ni David.

@Tobleronei - Comfort needed! My friend is injured so I’m trying to calm him down. He is weeping right now @David.Horan.

Nanlaki ang mata ni Sophia. Agad niyang binuksan ang post.

Sa larawan, kitang-kita si David na pawisan, nakaupo, at may pamilyar na seryosong ekspresyon. Ngunit sa gilid ng kanyang kamay, may dugo.

"David?" bulong niya, naramdaman ang kaba sa dibdib.

Habang nakatitig si Sophia Laurel sa larawan sa kanyang cellphone, napuno ng kaba ang kanyang dibdib. Dugo. Ang dugo sa tuhod ni David Horan ay tila hindi titigil sa pag-agos. Nakapalibot sa kanya ang ilang taong halatang nag-aalala, ngunit dahil litrato lang ito, walang kasiguraduhan kung ano talaga ang nangyari.

Sinimulan niyang basahin ang mga komento sa ilalim ng post, ang bawat isa’y nagpapataas ng kanyang kaba:

: What happened to David?

: Comm Arts are so tough! David, I hope you are fine.

: Play atmosphere is very chaotic now, but I'm still here to support you, idol David.

Hindi na siya nakapag-isip nang maayos. Agad niyang iniwan ang gitara sa music room at tumakbo palabas.

“Paki-lock ang pinto!” bilin niya sa natitirang kasama sa club room.

Sa bilis ng takbo ni Sophia, parang may humahabol na malaking utang sa kanya. Sa loob ng ilang minuto, nakarating siya sa soccer field, sabik na makita si David. Napatingin siya sa bleachers ng Political Science at nakita ang pamilyar na pigura nito, tila iniwan ng lahat.

Tatlo o apat lang na substitutes ang naroon, abala sa pag-cheer sa team nila, habang si David ay tahimik na nakaupo sa bench. Mukha siyang aso na iniwan ng amo.

“Omg, anyare sa’yo?” tanong niya habang tumatakbo palapit.

Tumingin ito sa kanya at bahagyang ngumuso.

“You finally came.”

Naramdaman ni Sophia ang kaunting guilt sa tono nito.

“Bakit hindi mo pa ginamot 'yang sugat mo? Hayaan mo na lang bang dumugo nang ganyan? Nasaan ang mga staff? Ang fans mo? Bakit parang walang pakialam ang mga tao dito? Hindi ba masakit? Gusto mo bang maputulan ng paa?” sunod-sunod niyang tanong, puno ng pag-aalala.

“I just fell down. That's it,” sagot ni David, tila binabalewala ang lahat.

“Just? Tignan mo nga 'yan! Parang nasagasaan ka ng truck!”

Lumuhod si Sophia para tingnan ang sugat. Agos pa rin ang dugo, at ang jersey nito’y kasing dumi ng mga asong kalye.

“I told them that I will treat my own wound,” sabi ni David, sabay abot ng first aid kit.

“Bakit mo inaabot sa’kin? Ikaw ang maggamot niyan!"

“I can't do it. Ouch, ang sakit eh.”

Napapailing si Sophia. “Eh, bakit nung inoferan ka ng tulong, ayaw mo? Pero ngayon nandito ako, magdadrama ka? Ano gagawin mo kung wala ako rito?”

“Then I will just leave it until the pain disappears.”

“Mamamatay ka na lang!” Agad niyang kinuha ang alcohol at bulak, sabay linis sa sugat nito. Medyo madiin.

“Oh! God! Ah, s**t!” reklamo ni David, halos tumalon sa sakit.

“Damn, David! Ba’t parang ang OA mo?”

“Ang sakit talaga! Dahan-dahan naman. Parang may spasm ako eh.”

Napapailing siya. “Sana nilagay ko na lang 'tong bulak sa bibig mo para di ka na umangal.”

“Nasaan ang Betadine?” tanong ni Sophia habang naghahalungkat.

“Wala tayo niyan ngayon,” sagot ni David.

“Damn! Palaging wala! Bakit naman kasi kung kailan ka nasusugatan, wala tayong stock!”

“Kasalanan ko ba?”

“Oo! Kasi pinapabayaan mong masaktan ka!”

Pinagpatuloy ni Sophia ang paglinis ng sugat gamit ang alcohol. Halatang nanginginig ang kamay niya. Napansin iyon ni David.

“Bakit nanginginig ang kamay mo?” tanong nito.

“Mukhang natatakot ako sa dugo,” sagot ni Sophia.

“Nanginginig din ako,” sabi nito.

“Parang hindi naman,” tugon niya.

“'Hetong heart ko kasi,” sagot nito, sabay ngiti.

“Siguro sobra ka kung magkape,” ani Sophia, pilit iniiwasan ang tingin nito.

“You may be right... Pero ang kape ko kasi, may strong taste talaga.”

Napabuntong-hininga si Sophia. “Tigil-tigilan mo 'yang drama mo.”