KEYCEE'S POV
Pagkatapos ng ilang oras na pamamahinga ko, nilapitan ako ni Ryan. Nasa bahay nila kami dahil noong nawalan ako ng malay, I mean, hindi ako totally nawalan ng malay, alam ko 'yong nangyayari sa paligid ko at nagawa ko pa na dumilat nang bahagya para hingin sa kaniya ang gamot ko. At nang makainom ako ng gamot, kahit papa'no ay unti-unting naging okay ang pakiramdam ko.
Nang makalapit na si Ryan, nagpaalam naman sa 'kin ang mommy niya para ipaghanda kami ng snack.
“Keycee, may sakit ka ba?” diretsong tanong ni Ryan nang makaalis na ang mommy niya sa harap namin.
“Huh? W-wala…normal lang sa 'kin 'yon, huwag kang mag-alala.”
“Normal?” kunot-noo niyang tanong. Alam kong hindi siya naniniwala base sa mukha niya. “Hindi normal sa isang tao ang sumakit ang dibdib at mahirapang
