HINDI nagtagal sina Nylah at Ashriel sa hotel suite ni Neriah. Talagang dumaan lamang sila upang bisitahin ang kanilang prinsesa.
Nang makalabas ang mag-asawa sa hotel suite ni Neriah, parang gustong bumalik si Ashriel para pagsabihan ang anak, pero mabilis siyang pinigilan ni Nylah.
“Mon amour, I know you knew it.”
Ngumiti si Nylah. “Our daughter has grown up.”
“But—”
“No buts, Ashriel. At sa tingin mo ba hindi alam ni Evron ang pinaggagagawa ni Neriah?”
“But my little princess…” Ashriel looked like a deflated balloon. “Someone is taking her away.”
Napailing na lamang si Nylah. “Hayaan mo na. Malaki na si Neriah. Alam na niya ang ginagawa niya.”
“What if she gets pregnant?” Ani Ashriel. His eyes widened. “No!”
Nylah laughed. “Then we’ll raise the baby. Parang hindi naman natin kaya. We have money.”
Umiling si Ashriel. “No, I’ll kill that man if he disappoints our daughter.”
Hinawakan ni Nylah ang kamay ni Ashriel. “Let’s go.” Then she pulled her husband away.
Sumulyap siya sa pinto ng hotel room ni Neriah. Ngumiti siya. “Someone has finally tolerated her mischievous daughter, and whoever it was, she would do anything to make her daughter happy.”
Kilala niya si Neriah. The happiness on her face right now was not seen before. Kakaiba ang ngiti at saya ng anak niya na nakita niya ngayon.
Maybe it was because of that man Neriah hid in her room.
NAKAHINGA nang maluwang si Neriah nang maisara niya ang pinto at ma-lock ito.
“Okay ka lang?” tanong ni Lucien na lumabas na ng kwarto ni Neriah.
Sa pakiramdam ni Neriah, wala siyang lakas para maglakad at umupo sa sofa. But before her body dropped on the floor, Lucien was quick to catch her and carried her toward the sofa.
“I want to sit on your lap,” mahinang wika ni Nylah nang balak siyang ibaba ni Lucien sa sofa.
Lucien didn’t say anything, but he sat on the sofa and let Neriah sit on his lap.
She smelled good. Lucien thought. Inilapit niya ang ilong sa buhok ni Neriah at inamoy ito.
He closed his eyes.
“Mabait si Daddy pero istrikto siya pagdating sa ganitong bagay.”
“We’re not doing anything.” Sabi ni Lucien at nagmulat ng mata.
Umiling si Neriah. “No. Hindi mo kilala si Daddy, Lucien. He’s not lenient to his co-species.”
Lucien chuckled. Hinalikan niya ang noo ni Neriah. “Your parents knew that I am here.”
Gulat na napaayos ng upo si Neriah sa kandungan ni Lucien at medyo lumaki ang mata na napatingin sa binata. “Paano mo nasabi?”
“Why do you think your father would say that?” Lucien said, and then he quoted what Neriah’s father said. “He’d better treat my daughter well.”
Ngumiti si Neriah. “Pero natakot ka ba na baka pumasok si Daddy sa kwarto at makita ka?”
“Natakot ako,” matapat na sagot ni Lucien. “Pero…” hinawakan niya ang kamay ni Neriah. …mas takot ako na sabihin niya sa akin na layuan kita. Ngumiti siya. “I’ll take responsibility as a man.”
Neriah smiled inwardly. He’s better than I thought.
She leaned toward Lucien. “Can you take me with you next time?”
“Next time? Saan?”
“In your office,” tugon ni Neriah.
“What’s the matter?” tanong ni Lucien. “Nagsawa ka na sa kakukuha ng larawan?”
Neriah pouted. “Hindi. But I need a new environment. At isa pa, boring kaya mag-isa.”
Tumaas ang isang kilay ni Lucien. “You told me you always traveled alone before you met me.”
“That was before.”
“How about now?”
“You’re here. Gusto ko laging kitang kasama.”
Lucien chuckled. “May bayad,” he said as he was trying to suppress his smile. He wants that too. Gusto niya na lagi niyang kasama si Neriah. He wants her to be glued to him all the time.
“Ano?” tanong ni Neriah.
Hinawakan ni Lucien ang baywang ni Neriah at hinapit ito para dumikit sa katawan niya. “I’m losing control, Neriah.”
“So, you want to sleep with me?” she asked casually.
Natigilan si Lucien sa sinabi ng dalaga, pero napailing na lamang siya. He gently flicked her forehead, and then he gently pinched her nose.
“Ganyan ba ang tingin mo sa akin?”
Neriah pouted. “Wala akong ibang maisip.” Aniya. “Ano ba ang gusto mong bayad?”
Sumandal si Lucien sa backrest ng sofa. “Ikaw? Anong gusto mong ibayad?”
Neriah rolled her eyes. “May naisip ako pero alam kong ayaw mo.”
“Tell me.”
“Huwag na,” sabi ni Neriah, saka umalis sa kandungan ni Lucien. Humiga siya sa sofa at ginawang unan ang kandungan ng binata. She looked up. “Kissing.”
Lucien stared at Neriah. “You’re really—”
“See? Ayaw mo—”
Naputol ang sasabihin ni Neriah nang umuklo si Lucien at hinalikan siya sa labi.
Then Lucien suddenly stopped. Umayos siya ng pag-upo. “You should get some rest.”
“Plan for tomorrow?” Neriah asked as she got up.
“Office,” tugon ni Lucien, saka tumayo. “Sumama ka na lang sa akin bukas.” Then he stormed out of the room.
Nagtataka naman na napasunod ang tingin ni Neriah kay Lucien.
Para kasing napaso si Lucien ng kung ano dahil nagmamadali itong lumabas.
Unbeknownst to Neriah, Lucien nearly loses his control again.
Nang makapasok si Lucien sa sariling kwarto, parang nakahinga pa siya nang maluwang. Sumandal siya sa pinto at napatingin sa pagitan ng kaniyang mga hita.
“Damn…” Lucien muttered. “It’s just a simple kiss, and I’m already reacting like this. Paano pa kaya kung… dammit!”
Mabilis na naghubad si Lucien ng damit saka pumasok sa banyo.
And he took a cold shower.
That night, he had a wet dream again.
This time, he felt like it was real.
Nahilot ni Lucien ang sentido.
Sweat was forming on his forehead, and he had an erection. It was just a dream, and he was erect like this.
“Neriah…”
Lucien squeezed his eyes shut before opening them again.
Kumuyom ang kaniyang mga kamay.
Kapagkuwan, napasuntok siya sa kama.
He grew up with everything under control.
Pero dahil sa hawak at halik ni Neriah, nawawalan siya ng kontrol sa kaniyang sarili.
Like a guilty person, Lucien couldn’t look Neriah in the eye the next morning.
Because his wet dream kept repeating in his mind.