IT WAS ONE QUIET EVENING at the Verdan Manor. Karamihan sa mga katulong ay nagpapahinga na sa kanilang mga silid. Habang nanatili naman ang mga guwardiya sa kanilang mga puwesto at nagbabantay at ang ilan ay naglilibot sa paligid.
Everything appeared normal.
Walang nakapansin sa isang pigura na nakatayo malapit sa gate at umiwas sa mga cctv. The person was dressed entirely in black and remained motionless beneath the shadows of the trees. A small communication device rested against her ear.
“Status?”
“All clear.” She answered.
Sinulyapan niya ang mansiyon saka tumaas ang sulok ng kaniyang labi. “Tell me, why am I doing this?” she asked.
“Because you’re the only person who fits into this,” Nivan answered. “And your frame was small. Kaya mong lumusot sa mga maliliit na butas diyan.
