Day 28
CAMINO
AKALA ko noon mas magandang iwasan nalang ang mga bagay-bagay. Pero hindi pala, may mga pangyayari, tao at bagay pala tayong dapat harapin at hindi iwasan. Kahit gaano pa ito kasakit at kahirap kailangan pa rin natin itong harapin kasi ito ang reyalidad.
Reyalidad na mahirap iwasan o pigilan.
Nagising ako sa malalakas na katok sa pintoan ng kwarto ko. Dito na kami sa kubo nakatulog dahil umaga na yata natapos ang walang kataposang pagpapainom nila sa akin ng alak. Napahilot ako sa ulo pagtayo ko ng bigla itong kumirot. Bwesit ‘tong mga kaibigan kung ito hindi ako tinigilan hangga’t hindi ako tumigil kakareklamo sa kanila.
“Hoy, Ino baka naman!”
“Pwede ba, Olan? Masakit ang ulo ko,” ingos ko sa kanya kahit nakasarado ang pinto.
Hinubad ko nalang a
