Nagising ako sa mahinang katok sa pinto. Mahina, ngunit sapat upang hilahin ako palabas ng mahimbing na tulog. Ilang sandali akong nakatitig sa kisame, nakikinig sa tunog ng ulan na marahang tumatama sa bubong. Paglingon ko sa orasan sa tabi ng kama, alas-tres na ng hapon.
Dahan-dahan akong bumangon, ramdam pa ang bigat ng antok sa aking mga mata, at naglakad patungo sa pinto. Pagbukas ko, bumungad sa akin ang nakangiting mukha ng pamangkin ko, basang-basa ang kanyang buhok at may ningning ng pananabik sa kanyang mga mata.
“Tita, samahan mo akong maligo sa ulan,” masigla niyang sabi, sabay hila sa aking braso palabas.
Napangiti ako nang bahagya. Tatlong araw nang narito sa probinsya ang pamilya ni Kuya Melvin,
“Tapos na akong maligo,” mahinahon kong sagot. “Puntahan mo ang daddy mo.”
