Napabuntong-hininga na lang ako, habang tumititig sa mga mata ni Nelson. Sa totoo lang, nakapagduda; hindi kasi dapat ganito ang kinikilos niya.
He should be rejecting me, or getting angry. Kasi, hindi nga niya ako maalala—hindi niya ako kilala. Yet here he was, kissing me without remembering a thing.
Kaya lang, habang pinagmamasdan ko siya, kita ko naman sa mga mata niya na parang naguguluhan siya—parang pilit akong inaalala; hindi rin kasi maalis ang tingin niya sa akin.
Kung totoo man na nakalimutan niya ako, wala akong magagawa kung hindi ang maghintay hanggang sa bumalik ang alaala niya. Handa naman akong ipaalala sa kanya lahat, kahit pa ang pinakamasakit na nangyari sa buhay namin.
But, ang pagkadismayang nararamdaman ko, hindi ko pa rin magawang iwaksi. Umasa kasi ako na mag
