((Nelson))
Nagising ako sa isang malamig na silid sa hospital, ang tuloy-tuloy na tunog ng heart monitor ay nagpapaalala sa akin sa mga nangyari kagabi. Ang madilim na daanan na tinatahak ko. Ang nakakasilaw na liwanag mula sa ilaw ng sasakyan at ang taong hindi ko mamukhaan na pumao sa ulo ko.
“Ahh…” Muli akong napapikit kasabay ang mahinang da!ng. Hawak ang aking ulo na pumipintig-pintig ang kirot. Para bang sumasabay sa bawat pintig ng aking puso na hanggang ngayon ay kumikirot at naninikip pa rin.
Nang medyo kumalma na ang kirot, muli akong dumilat at ngayon ay dahan-dahang gumalaw; iginala ang aking paningin sa loob nitong malamig na silid na kinaroroonan ko.
Mapait akong napangiti nang makita si Pareng Diego. “Pre…” mahinang tawag ko sa kaibigan ko na nakasubsob ang mukha sa gil
