Days had passed since my discharge from the hospital, at mula nang makalabas ako, hindi na umalis sa tabi ko si Dorry. Inaalagaan niya ako na parang bata. Maging ang pagkain ko ay hindi niya inaasa sa mga kasambahay.
Pakiramdam ko, ang swerte-swerte ko kasi siya ang asawa ko. Sobrang na-appreciate ko nga ang mga ginagawa niya para sa akin; hindi niya lang tinupad ang pangako na babawi siya sa mga pagkukulang niya, pinaparamdam niya rin sa akin na mahal nga niya ako.
Kaya lang, sa kabila ng mga effort niya, na alagaan at pasayahin ako sa paraang alam niya, may mabigat pa rin akong nararamdaman dito sa puso ko. Siguro, dahil hindi ko pa rin siya maalala hanggang ngayon.
Nandito na ako sa bahay—nasa familiar surroundings, but I couldn’t shake the feeling that pieces of my life were missi
