Camilla POV
Hindi ko alam kung anong oras na. Hindi ko rin alam kung may araw pa ba o gabi na. Hindi ko kasi makita dahil kahit masyadong wala man lang kahit kaunting siwang ang loob ng kwarto. Parang sinadya talaga siyang ganito ang disenyo.
Hindi rin ako dalawain ng antok. Kahit humupa na ang sakit ng hita ko ay ramdam ko pa rin na matagal pa akong gagaling. Mabuti na lang binigyan ako ng gamot kanina ni Manang kaya kahit paano ay timigil ang pagkirot ng sugat ko. Pero nahirapan parin akong humakbang kaya hindi ko pinipilit ang sarili kong itapak ang paa ko.
Wala lang akong ginawa kundi magdasal.
Magdasal na sana hindi niya ako saktan. Na sana maawa siya sa akin dahil sabi ni Manang hindi naman daw siya masama. Kaya umaasa ako na magbabago ang isip ni Kade at palayain na niya ako.
