Gael Saavedra

Gael-2

Nanlaki ang mga mata niya nang marinig ang sinabi ng lalaki sa tiyahin niya. Isang daang libong piso ang ibabayad nito para sa kanya. Nasisiraan na ba ito ng bait? Sino ba ang magbabayad ng ganoon kalaking halaga para sa isang tulad niya? Ano bang balak nitong gawin sa kanya at handa itong gumastos nang ganoon kalaki?

"One hundred thousand pesos?" gulat na tanong ni Tiya Daisy.

"Yes. That's the price," malamig na sagot ng lalaki habang panandaliang sinusulyapan siya.

Agad siyang nag-iwas ng tingin. Hindi siya sanay na pinagmamasdan nang ganoon, lalo na ng isang lalaking halos hindi niya kilala.

"Sigurado ka ba?" paniniguro ng tiyahin.

Tumingin sa kanya ang lalaki bago muling ibinalik ang atensyon kay Tiya Daisy.

"Do I look like I'm joking?"

Napatikom ang bibig ng tiyahin niya. Kumuha ang lalaki ng isang bungkos ng tig-iisang libong piso mula sa wallet nito at iniabot iyon sa babae.

"Ten thousand for now. You'll get the remaining ninety thousand tonight."

Nanlaki ang mga mata ng tiyahin niya. Halos manginig ang mga daliri nito habang inaabot ang pera. Napabuntong-hininga siya. Siya ang nahihiya sa inaasal ng tiyahin. Hindi man lang nito itinago ang pananabik sa perang hawak nito.

Muling sumulyap sa kanya ang lalaki bago tumayo.

"Let's go."

Dalawang salita lang iyon, pero wala siyang nagawa kundi ang sumunod.

Tahimik siyang naupo sa passenger seat ng magarang kotse habang nakangiting kumakaway si Tiya Daisy sa labas. Kitang-kita niya ang tuwa sa mukha nito. Sino ba naman ang hindi matutuwa? Hawak na nito ang sampung libong piso, at may siyamnapung libo pang matatanggap. Sa buong buhay nilang tatlo, ngayon lang ito magkakaroon ng ganoong kalaking pera sa isang pagkakataon.

Napabuntong-hininga siya at pasimpleng sinulyapan ang lalaking nasa driver's seat. Hindi pa rin niya alam ang pangalan nito. Hindi rin niya alam kung sino ito o kung bakit siya nito binayaran nang ganoon kalaki. Kung tutuusin, mukhang barya lang dito ang isang daang libo.

"Enjoy, Anya. Ang swerte mo," bulong ng tiyahin niya bago tuluyang umandar ang kotse.

Napayuko siya. Swerte? Hindi niya alam kung matatawa o maiiyak siya sa sinabi nito.

Nahihiya siyang sumulyap sa lalaking nagmamaneho. Wala na itong salaming pang-araw kaya malaya niyang napagmasdan ang mukha nito. Guwapo talaga. Matangos ang ilong nito, matalim ang panga, at seryoso ang ekspresyon. Wala ni katiting na ngiti sa mga labi nito. Maging ang paraan ng paghawak nito sa manibela ay nagpapakita ng kumpiyansang tila walang bagay na kayang makagulo sa isip nito.

Agad siyang nag-iwas ng tingin nang mapansing napapatagal ang pagtingin niya rito. Hindi niya alam kung bakit, pero lalo siyang kinakabahan kapag naaalala niyang binayaran siya nito ng isang daang libong piso.

"What's your name?" tanong nito nang hindi inaalis ang tingin sa kalsada.

Napalingon siya rito.

"Ho?"

"Your name," malamig nitong ulit.

"Anya po. Anya Garcia," mahiyain niyang sagot bago muling yumuko.

"Age?"

"Eighteen po."

Saglit siyang sinulyapan nito bago muling ibinalik ang tingin sa daan.

"Why are you doing this?"

"Ho?" tanong niya. Hindi naman sa hindi niya naiintindihan ang Ingles nito. Kailangan lang niya ng kaunting panahon para makapag-isip ng isasagot.

"I mean, how long have you been doing this?" tanong nito, sa pagkakataong iyon ay nasa wikang mas komportable niyang maintindihan.

Umiling siya.

"Hindi po. Hindi ko po talaga gawain ito." Napalunok siya bago nagpatuloy. "Ayoko po sanang gawin ito, pero wala na pong ibang maisip na paraan si Tiya Daisy." Nagsimulang mamasa ang mga mata niya. "Ilang buwan na po kasi kaming hindi nakakabayad ng renta. Pinaalis na po kami sa inuupahan namin, at wala naman po kaming ibang mapupuntahan ng kapatid ko. Kaya po sinusunod ko na lang si Tiya Daisy sa mga pinapagawa niya sa akin."

Hindi na niya napigilang tumulo ang mga luha.

"You have a younger brother?"

"Opo. Si Ariel. Sampung taong gulang pa lang po siya at nasa Grade 3. Hindi pa po niya kayang magtrabaho, kaya ako po ang naghahanapbuhay para sa amin." Pinunasan niya ang mga pisngi, pero patuloy pa rin sa pag-agos ang luha niya.

"So you had no choice."

Hindi iyon tanong. Para bang isa lang itong konklusyong nabuo nito matapos marinig ang kwento niya.

Hindi siya agad nakasagot. Sa halip, tumango na lang siya habang patuloy na pinupunasan ang mga mata. Wala siyang choice. Kung mayroon lang siyang ibang mapagpipilian, hinding-hindi siya papayag na mapunta sa ganoong sitwasyon.

Hindi na nagtanong pa ang lalaki. Tahimik lang itong nagpatuloy sa pagmamaneho. Ilang sandali pa ay niliko nito ang kotse papasok sa isang malaking subdivision.

Napatingin siya sa paligid. Pamilyar sa kanya ang pangalan ng lugar. Saavedra Real Estate. Isa iyon sa pinakakilalang subdivision sa San Sebastian, kung saan nakatira ang ilan sa pinakamayayamang pamilya sa bayan. Kahit mahirap siya, alam niyang hindi basta-basta nakakapasok sa lugar na iyon ang mga ordinaryong tao.

Habang dumaraan sila sa malinis na kalsada, hindi niya maiwasang pagmasdan ang maayos na hanay ng mga puno at bulaklak sa magkabilang gilid. Malalaki ang mga bahay, malalawak ang mga bakuran, at halos lahat ng sasakyang nakikita niya ay mukhang mamahalin.

"Wow," hindi niya napigilang sambitin.

"Bakit?" tanong ng lalaki.

"Ang ganda po pala rito. Ngayon pa lang po ako nakapasok dito."

"This is Saavedra Real Estate," sagot nito.

Napalingon siya rito.

"Puro mayayaman po ang nakatira rito. Dito po kayo nakatira?"

"Yeah. My parents live here."

"Parents' house?" Napanganga siya. "Anak-mayaman pala kayo! Kaya pala may isang daang libo kayong pambayad."

Bahagyang lumingon sa kanya ang lalaki. Hindi ito ngumiti o nagpakita ng anumang reaksyon sa sinabi niya.

"Don't confuse my money with stupidity, Anya. I know what I'm doing."

Napakagat siya sa labi. Hindi niya alam kung dapat ba siyang mahiya sa sinabi niya o matakot sa malamig na tono nito.

Muli nitong itinuon ang pansin sa kalsada.

"Yeah, but I didn't buy you, Anya."

Natigilan siya. Iyon ang unang pagkakataong binanggit nito ang pangalan niya. Sa hindi maipaliwanag na dahilan, may kakaibang pakiramdam siyang naramdaman nang marinig iyon mula sa mga labi nito.

"I saved you. There's a difference," dugtong nito.

Napanganga siya at napatitig sa mukha ng lalaki. Iniligtas siya? Hindi niya maintindihan ang ibig sabihin nito. Kung hindi siya binili ng lalaki, bakit ito nagbayad ng ganoon kalaking halaga sa tiyahin niya?

Bago pa siya makapagtanong, huminto na ang kotse sa harap ng isang malaking gate.

"We're here," sabi nito.

Napalingon siya sa labas at tuluyang napanganga. Napakalawak ng bakuran sa likod ng gate. May ilang mamahaling sasakyan na nakaparada sa gilid ng malaking bahay na halos magmukhang palasyo sa laki at disenyo.

"Dito po kayo nakatira?" tanong niya, hindi pa rin makapaniwala.

"Yeah. I live here with my parents and my two brothers."

Pagkasabi nito, binuksan ng lalaki ang pinto ng sasakyan at bumaba.

"Grabe," bulong niya sa sarili. "Ang yaman naman niya."

Ilang sandali siyang nanatiling nakaupo. Hindi niya alam kung paano bubuksan ang pinto ng kotse. Ito ang unang pagkakataong nakasakay siya sa isang sasakyan, at wala siyang ideya kung paano gamitin ang mga pinto nito.

Bago pa siya tuluyang mataranta, bumalik ang lalaki at binuksan ang pinto para sa kanya.

"Salamat po. Hindi ko po kasi alam kung paano buksan," mahiyain niyang paliwanag.

"It's fine." Inilahad nito ang kamay sa kanya. "Come on."

Tinanggap niya ang kamay nito bago marahang bumaba ng kotse. Sumunod siya sa lalaki patungo sa malaking bahay, pero bago pa man sila makarating sa pintuan, napahinto siya.

"Sigurado po ba kayong puwede akong pumasok diyan?"

Lumingon sa kanya ang lalaki.

"It's my house. You don't need to ask permission to enter."

"Ah... eh..." Wala na siyang naisagot kaya sumunod na lang siya.

Sa bawat hakbang nila papasok, hindi niya maiwasang pagmasdan ang paligid. Mula sa malalaking haligi hanggang sa makintab na sahig at magagarang dekorasyon, lahat ay bago sa paningin niya.

"Ang ganda naman dito," natutuwa niyang sabi. Sandali niyang nakalimutan ang mga problemang iniwan niya sa labas. Sa unang pagkakataon, nakapasok siya sa isang bahay na hindi niya kailanman naisip na makikita niya nang malapitan.

Pagpasok nila, isang babaeng may edad na at nakasuot ng uniporme ang sumalubong sa kanila.

"Magandang hapon po, Sir Gael."

Gael. Sa wakas, nalaman na rin niya ang pangalan ng lalaki.

Bahagyang tumango si Gael sa matandang babae bago nagtanong, "Is Mom here?"

"Wala pa po ang Papa ninyo, Sir. Pero nasa gazebo na po ang Mama ninyo kasama ang mga Santillan."

Muli siyang sinulyapan ng matandang babae. Hindi nito maitago ang pagtataka habang sinusuri siya mula ulo hanggang paa. Marahil ay nagtataka ito kung sino siya at kung bakit kasama siya ni Gael.

"And Julia? Is she there, too?" tanong ni Gael.

"Opo, Sir. Kasama rin po nila si Ma'am Julia."

"All right. Let them know I'm home. We'll be upstairs."

"Opo, Sir."

Pagkatapos, hinawakan ni Gael ang kamay niya. Nanlaki ang mga mata niya sa hindi inaasahang pagdampi ng mainit nitong palad sa kamay niya.

"Come on," sabi nito.

Hindi na siya nakatanggi. Sumunod na lang siya habang hawak-hawak siya nito. Nang mapansin niyang papunta sila sa malapad na hagdan, bahagya siyang nag-alangan. Lalong lumaki ang mga mata niya nang mapagtantong paakyat sila sa ikalawang palapag.

"Saan po tayo pupunta?" tanong niya.

"To my room," walang pag-aalinlangang sagot ni Gael.

Napahinto siya at napatingin dito.

"Ano?!"