Renzo's Long Lost Wife✔️

CHAPTER 8

Renzo's POV

Hindi pa din tumitigil sa pag-iyak si chase, pinapatahan pa din siya ni mommy.

Tumayo ako saka tumingin sakanila. "I'll talk to her." I said.

I walk towards to table number 15 but she's not here. Tumingin ako sa mga nasa table na iyon na alam ko na katrabaho sila ni Keira. "Where's my wife?"

"Si Dra. Keira ba? Nagpaalam kasi siya na pupuntahan niya yung anak niya kasi umiiyak ito." Paliwanag nung babae na nakadark blue dress.

Pero wala naman siya nung tumayo ako. "Okay, thank you."

Pumunta ulit ako sa table namin ng bigla akong natigilan. Hindi kaya narinig niya yung mga sumbong ni chase? Bakit hanggang ngayon wala siya dito?

Umupo ulit ako at nagtatakang tumingin sina mommy sakin. "Where's keira?" Tanong ni mommy.

"I don't know, sabi nung babae pupuntahan daw niya si Chase dito pero hanggang ngayon wala siya."

"Hindi kaya narinig niya yung sinabi ni chase? You know her, sensitive siya pagdating sa anak mo." Sabi ni mommy.

Tumingin ako kay chase na seryosong kumakain pero pumupunas pa din siya sa gamit yung table napkin.

"Chase." Seryosong tawag ko sakanya dahilan para mapatingin ito sakin.

"When we go home, you will apologize to your tita." I said with a serious tone.

Umiling ito. "No."

"Chase." Babala na tawag ko sakanya.

"You have no choice but to say sorry to her. You don't have to say you hate her porke hindi siya sumama." Seryosong sermon ko sakanya.

Napayuko ito. "Understand?" Maowtoridad na sabi ko.

Tumango ito. "Okay, finish your food before we go home."

Ipinagpatuloy na niya yung kinakain niya, napansin ko na parang nakatingin sila sakin. "What?"

Umiling si mommy at kumain na din. Hinintay ko si chase hanggang sa matapos siya. Binuhat ko siya at tumingin kina dad. "Uwi na kami dad, mom." Pagpaalam ko.

"Okay take care son." Sabi ni dad. Tumingin ako kay mommy na tumango lang at ngumiti.

Lumabas na kami at pumunta sa parking lot, pinaupo ko siya sa pasenger seat at pumunta ng driver seat.

Habang nagmamaneho ako papauwi, napapatingin ako sa anak na tahimik lang na nakatingin sa bintana.

Nang makarating kami sa harapan ng mismong bahay namin ay inalis ko muna yung seatbelt ko bago lumabas at pumunta sa gawi ni Chase at inalis yung seatbelt niya.

"You have to say sorry to your tita keira okay?" I said while looking to my son. Tumango lang ito bilang sagot.

Pumasok na kami sa loob at nadatnan namin si Yaya minda na nakaupo lang sa dinning area. "Minda, nandito na ba si Ma'am keira mo?" Tanong ko habang buhat pa din si chase.

"Hindi pa po siya umuuwi sir." Sagot nito.

Nasaan siya kung ganon? "Damn!" Mahinang mura ko.

Umakyat na ako at pumasok sa kwarto ni chase saka siya pinahiga. Tumingin ako sakanya. "Why she's not going home yet?" Malungkot na tanong ni chase.

"I don't know. You'll have to sleep now, it's already 9:30. Magsorry ka na lang pa nakauwi na siya." Sabi ko.

"Sorry dad." Paumanhin nito.

"Huwag kang magsorry sakin, dapat kay tita keira ka magsorry." Sa mommy mo.

Tumango ito bago pumikit. Hinalikan ko siya noo pero narinig ko siyang bumulong bago ako lumabas.

"Sorry tita-mommy."