PASADO alas-otso na ng gabi, hindi pa rin lumabas ng silid niya si Anika. Kahit pa na, kanina pa kumakalam ang sikmura niya. Natatandaan niyang kape lang at tinapay ang tanging laman ng tiyan niya, at kaninang umaga pa iyon.
Ramdam niya ang pagkagutom pero binalewala niya iyon nang sa gayun ay maiiwasan niya si Dark. Hanggat, hindi siya nito pinapauwi, hinding-hindi siya kakain.
Nangilid ang luha sa kaniyang mga mata. Ngayon niya lamang napagtanto, na tama si Julea. Kasalanan niya rin, masyado siyang humanga sa lalaking iyon, dahil iyon ang totoo. Kahit alam niyang kaaway ito ng ama niya, naniniwala siyang makausap niya ang binata nang maayos. Kaya nga, mas pinili niyang gamitin ang Morretti para hindi siya paghinalaan ng binata.
“Gosh! I miss my kids. I want to see them,” hikbi niyang
