Heartless Angel

Chapter #1: Brother

I: Brother

Someone's Point of View

"My husband has been missing for almost four days. Four days! No calls and even some messages from him. If someone saw him, please let us know. Help us... " Malungkot at maiyak iyak na saad ng babae sa telebisyon.

"Mr. Gill Florence, our governor is truly missing. And everything was under control by the National Beuro of Investigation (NBI). This is Ace Marim, reporting!"

… (o_o)?

"Huh?!"

Napatayo ako mula sa pagkakaupo ng marinig ang balita. Sino ba naman ang hindi mabibigla kung mababalitaan mong nawawala ang isa sa mga governor ng Baguio? Halos hindi ako makapaniwala, humihingi ng tulong ang asawa ni Gov. Gill Florence sapagkat nawawala ito. Hindi kaya nawala lamang ang cellphone, o baka naman natagalan ang kanyang occasion trip sa ibang lugar?

Hindi naman natin masasabi, pero—paano kung pinaligpit siya ng mga competitors niya sa politica? Kung ganun na nga, hindi ba’t gumagawa na dapat ng aksyon ang mga nag-iimbistiga? Paano kung mapahamak pati ang asawa’t mga anak niya?

"Four days missing, and possibly there are only 34.6 percent or less of chances na buhay pa si Governor. In that case, I guess Mr. Gill and his men were—already dead by now." I said sadly.

Napaupo na lamang ulit ako sa sofa a kaharap lamang ng telebisyon. Ramdam kong nanlamig bigla ang buong kalamnan ko lalo na't nag iisa lamang ako sa malaking sala. Kinuha ko ang remote ng telebisyon at kaagad na pinatay ito. At napabuntong hininga na lamang ako sa mga bagong nasaksihan sa telebisyon.

Sinubukan kong ibaling ang atensyon sa ibang bagay, lalo na’t nahihirapan lamang akong tanggapin ang mga bagong nangyari sa buhay ko. Three weeks ago, I was confined in the hospital for almost a week. I can’t understand, why does everything needs to change. All was actually fine and absolutey great before, but now…

“W-why?” Napahawak na lamang ako sa aking ulo.

…

"Why, what? Are you thinking about the governor who maybe lost his way home? That was unfortunate for Mrs. Florence, am I right?" sambit ng pamilyar na boses.

Lumingon ako sa likuran at nakita kong nakasandal sa tabi ng pintuan ang ama kong hanggang sa ngayon ay nakasuot pa din ng mahabang maong. Tanghali na pero nakapantulog pa rin siya, hindi kaya napasarap siyang humiga sa kama buong umaga?

“Or, don’t tell me that you wish for your life to turn back the way it is before?” Tanong niya sabay itinaas ang kanyang kilay.

“M-maybe…” Mahinang sagot ko. Tumalikod na ako at umupo muli ng maayos sa mahabang sofa.

Narinig ko naman ang kanyang paglakad papalapit sa kinaroonan ko. He is Arnest Copper, the retired and former Director of the NBI. He’s my lovable father, and he’s old now. But when we talk about strength, he’s healthier and much stronger than me. He is totally awesome and best at all things, that’s why I want be like him.

"D-dad, how are you? I’ve never seen you outside of your room again, except today…"

“Really? You heard that I need to stay at my room for my own sake, my son. My therapist will punish me if he saw me here, don’t you know?” Napatawa siya.

Napangiti na lamang ako, nauunawaan ko ng lubos ang ibig niyang sabihin. Actually, may diabetes ang dad ko at naputulan na siya ng kaliwang kamay dahil sa sakit na'to. But luckily, he is still strong and lively as always.

"Hanggang sa ngayon, hindi mo pa rin magawang talikuran ang pag- iimbistiga, Jon Aries Copper. My brilliant younger son, be proud even you have to stop all of your dreams because of that nasty faith of yours." Masayang pagpuri niya sa akin.

Napasaya naman ako sa sinabi niya, madalas niya akong purihin pero alam kong hindi ko na mababago pa ang mga nangyayari sakin ngayon. Hinawakan niya ako sa balikat gamit ang kanang kamay niya, at tsaka tinitigan ako na— parang anumang oras ay mawawala na ako. Napayuko na lamang ako, nalulungkot dahil ganun parati ang pumapasok sa mga isipan nila. This is the reason why I have to stop all of my future plans, because I’m truly dying. Any hours, or any days, my life will be over soon. I just don’t know when the right time was.

"You really like to become a detective, and to work with the NBI. But, you have to stop and to take good care of yourself instead."

Tumayo na ako matapos kong marinig ang pinakamasakit para sakin, ang talikuran ang pinapangarap mo para sa sarili mong kapakanan. Ningitian ko na lamang siya, inalahad ko ang aking kamay upang alalayan siya sa paglalakad patungong kusina. Naisip ko na baka hindi pa niya nagagawang mag-almusal, maya- maya din ay kaagad din niyang tinanggap ang tulong na inaalok ko.

Magkatabi kaming naglalakad ngayon palabas ng living room. At habang naglalakad, hindi niya pa rin maiwasang maisantabi ang aming usapan. Sa tuwing tumitingin siya sa akin, hindi ko rin maiwasang ngumiti sa kadahilanang ayaw kong alalahanin pa niya ang aking kalagayan.

"Jon, I want you to spend your vacation with your elder brother."

"But— he's in Macao for a business trip." May pagtataka sa mga mata't tinig ko.

" Yes, and he will be back soon. Surprise him, he had a Villa in Tarlac. Go and spend your days with him."

In that moment, I saw him smiled with those sad and lonely eyes of him. But after that, I saw his eyes which started to filled with tears. I slowly turned to look away. I really don't want to see him in that way. It makes me sad and emotional. Someday, it would be hard for me to say goodbye. I don’t even know if I can have a time to say those words.

And aside from that, I would rather like to become happy until the rest of my life. Even though, I never know what day will be the last one...

Tumango ako't sumang-ayon sa naging desisyon ni Dad. Matagal na ring hindi kami nagkikita, at lalo kaming napahiwalay sa isa't isa simula nung nailipat sa nakakatanda kong kapatid ang naging posisyon ng namayapa kong Lolo sa kompanya.

"Maybe you're right, Dad! And besides, I would love to see him again." Masayang sambit ko.

"That would be great! I'll call him for you. Just enjoy the beaches and even the wonderful views in there." Sagot niya, sabay hawak saking braso. "Be happy, my son!"

I just smiled, I didn't know what to answer after I've heard his words.

Be happy...

Umupo kaagad siya sa upuan ng hapagkainan nung marating namin ang kusina. Binuksan ko naman ang mga pagkaing nakahain sa lamesa, at unti unti ay sinimulan niya na ring kumain ng prutas at mga lutong gulay. Tinimplahan ko rin siya ng iniinom niyang vitamin coffee. Masigla siyang kumakain habang nakatingin sakin, ako na nakatayo at pinagmamasdan lamang siya.

Gumagaan ang pakiramdam ko kapag mas nagkakaroon sila ng oras na makasama at makita ako. Lahat ng miyembro sa pamilya namin ay madalas abala sa career. Business, o di’ kaya sa pagpapagaling.

"Hindi ka pa ba— mag aasawa?" Biglaan na tanong niya.

“Huh?”

Napahinto ako, napatulala na lamang ako sa sinabi niya. Nawala rin ang mga iniisip ko ng mga oras na ‘yun.

M-mag aasawa?

Bakit niya naman naitanong 'yun?

Halos mapatawa ako nung maisip ko ang tanong niya.

“Dad naman, mamamatay na nga ang tao paaasawahin niyo pa. Hahahaha…” At hindi ko na napigilan ang sarili na tumawa.

“Iyon na nga ang problema. Mamamatay ka na tapos ayaw mo pang lumigaya kahit sandal.” Seryosong sigaw ni Dad.

Napalunok ako, hindi ko inaasahan na seryoso pala siya at malaking deal pala para sa kanya ang usapan na ‘to. Huminga ako ng malalim, at kaagad ko siyang hinarap ng seryoso. I don’t want to make him feel bad, he deserves to be treated as a good and noble father.

“I would love too, but…haven’t you thought that it’s way more painful to say goodbye to lots of people, especially if you love all of them?”

“I- I know, my son.” Napabuntong hininga din siya. “But, you still need to feel the bright side of everything. Ayoko naman na palagi ka na lang nagbabasa sa isang sulok, parating nag-iisa. O di’ kaya’y Makita kang nakatulala na lang palagi, parang hinihintay mo na lang na magwakas na ang lahat.”

Yumuko ako’t umupo sa upuan kaharap niya sa hapagkainan. He’s right, ganun na nga ang madalas kong ginagawa simula nung makalabas ako ng Hospital. Papaano ko naman sisimulan ang lahat? I feel blue, and tired of doing some fake smile on my face.

“Dad, do I have to stop? Stop thinking about death, something like that.” Malungkot na tanong ko.

“Maybe, if that’s the only way to make you feel better. And please, don’t forget to consider my current suggestion to your wish list.”

“Current suggestion? W-what was that again? I forgot to remember…” Nagtaka ako.

“Oh, come on! Gusto mo lang makalusot, I’m talking about the marriage. You still have to find someone to marry you. You need excitement, and of course someone to take good care of you.”

Unti unti ay nararamdaman kong umiinit na ang mga pisngi't tainga ko. Hindi ako makasagot kaya't sinubukan kong tumalikod na lamang. Hanggang ngayon ay ‘yun pa din ang pinagdidiinan niya sakin, saan naman ako hahanap ng bride? Mabuti sana kung may makita akong angel kahit sa lansangan o kalsada.

Nakakahiya....

Bukod dun, ayaw ko ng madagdagan pa ang mga malulungkot na maiiwan ko balang araw. Gusto kong sabihin ang mga 'yun, pero baka lalong maging emosyonal ang ama. Kilala ko siya, kaya't mas mabuting iwasan ko na munang maging malungkot sa mga sandaling ito.

"Hahahaha! You must, promise me." He laughed.

"Hahahaha..." At napatawa na lamang din ako. “ I’ll try, and don’t expect too much. Maybe I’ll just find online, hightect na naman ngayon.” Biro ko.

“What? Are you nuts? Iaasa mo online ang paghahanap ng bride?” Biglang uminit ang ulo niya.

“Pfft! Hahahaha, I’m just kidding, dad.”

“Hmp! Siguraduhin mo lang na may babae kang kasama kapag bumalik ka dito.” Masungit na tugon niya.

“Hahaha… Sure, dad!” Ngiting sambit ko.

I'm kind of surprised, but— it feels good to have such fun conversations. I hope this happiness would never end…

"I love you, Dad."