CHAPTER 22
Itinabi ko ang aking motor. Hindi maganda ang kutob ko. Huwag pati si Lolo, Diyos ko.
Nakailang tawag na ako pero hindi pa rin sumasagot. Iisa lang ang katawan ko at hindi ko alam kung ano ang aking gagawin. May mga bodyguard si Lolo pero hindi ko pa rin maiwasan ang di mag-alala. Bakit naman ganito? Kailangan ba talaga sabay-sabay? Ngayon ko lang napagtanto na hindi nga pala talaga ganoon kadali ang aking pinasok. Hindi ko pa rin kontrolado ang lahat.
Tumunog ang cellphone ko. Nakita kong ang isang tao ko ang tumatawag.
“Nandiyan na kayo?” ang pinupunto ko ay kung nakarating na sila kina Joan.
“Opo, nakatawag na kami ng ambulansiya.”
“Sinong isasakay sa ambulansiya?”
“Lalaki ho.”
Alam ko na agad kung sino ang tinutukoy niya. “Buhay pa ba?”
“Humihinga pa po. May pul
