MAY KABA sa dibdib ko habang tinatalunton ko ang hagdan paitaas. Nakailang ikot na ako sa kabuuan ng bahay ngunti ‘di pa rin basta-basta na lang maiwawaksi sa aking isipan ang ibinilin sa akin ni Marcus. He will wait for me…sa silid namin. At mukhang wala na akong choice kung hindi ay harapin siya.
Ang sabi sa akin ni Angie ay hindi pa raw ito kumakain ng hapunan. Nasaan naman ang puso ko na pabayaan siya samantalang ako raw ang asawa niya?
Tumigil ako sa harap ng pinto saka marahang pinihit ang seradura. Ang mahinang langitngit ng pinto ay tila nakakabinging pakinggan. Sumalubong sa akin ang dilim ng silid. Kinapa ko ang switch ngunit bago ko magawa iyon ay may humawak na sa kamay ko at hinila ako papasok. Kasunod niyon ang tunog ng malakas na pagsara ng pinto.
Pumalibot ang mga bisig
