Bakasyon Sa Probinsiya BAKASYON SERIES #1

KABANATA D'YES

KABANATA DYES

-

Joshua's POV

• • • • •

KASALUKUYAN na akong nakahiga sa sariling kama ko, nakatihaya. Maraming tanong ang pumapasok sa isipan ko. Parang sasabog na ang isip ko sa maraming tanong na pumapasok. Hayst.

Why?

Why me?

Of all people, why me?

Anong meron sa'kin?

What's special in me that they saw?

Am I an easy target?

Am I even loveable?

They're are more worth of loving people around them but still, why me?

Am I too attractive?

Am I too naive?

Am I too innocent?

Am I too popular?

Did I got them lured?

Did my looks seduced them?

Did I acted cute towards them?

Did I act sweet towards them?

Bakit nga ba ako?

Bakit ang kambal at si Caliber pa?

Ba't si Apollo at si Charles pa?

Ba't ba ako ang natitipoan nila?

Should I'd be vanished in this world just for me not to endure this kind of thing?

Should I commit suicide for me not to experience these shits?

Should I broke or dislocate my nose, bruise my eyes and lips and even destroy my face for them to discuss me?

Should I pay a big amount of money and do a plastic surgery?

No, should I summon a demon and sale my soul just for a face replacement?

Yan at marami pang kalokohan ang na-iisip ko. Di ko na talaga alam ang gagawin. Nang dahil sa bakasyon na 'to ay gumulo ang buhay ko. Buset. Ayoko na, I need a break. I need to leave here tas di muna magpakita sa kanila. Yeah, I think that's the best option I should do now. Bahala na. Sa kanila Angelo or Warren na lang ako tutuloy muna ngayon. Yeah, I think I should do that.

Kahit tinatamad ay bumangon ako tas pumarini sa closet ko. Kinuha ko yong Duffel bag tas kumuha ng mga kakailanganin ko. Like damit pang-itaas at pang-baba, briefs and boxers, pocket money and my credit card then phone charger tas powerbank. Siguro tama na 'to.

Ah, yong mga bagay na binigay ni kuya Wilbert pala. Dadalhin ko na lang rin yon. May bagay ba rito na makakapagpalimot sa'yo dun sa biktima? Yong malalanghap n'ya lang yong usok tas makakalimutan na ako nito. Yong ganung epekto. Meron ba? I bet wala. Hayst.

I guess I'm packed. Di muna ako sasali sa reunion namin. Hayst. I need to find myself back. Babalik naman ako. Wait, I need to make a letter para alam nilang safe and sound ako. Agad akong kumuha ng pirasong papel tas ballpen.

Dear Someone Who Will First Read This,

I'm out for days kaya wag nyo na akong hanapin at alalahanin pa. I can take care of myself. You can call me pero I might just ignore your guy's call. I feel like I need space and time to find myself and a purpose of something. Something just came out in me na I'm very confuse. Pakisabi nina mom and dad na don't worry about me and enjoy the reunion. Tell them I really loved them unconditionally. Wag na kayong mag-overact kasi para kayong ulol na akala mo naman nakidnap ako. I'll be back naman in a few days. Maybe weeks. Di ko knows. I'm really I have to do this. Hope you all understand.

Joshua XOXO~<3

Yan ang isinulat ko tas inilagay sa kama ko. Okay. I hope tulog na silang lahat ngayon, noh. It's almost 12 in the midnight. Siguro nga tulog na silang lahat. Kaya mina-inam ko nang ngayong takdang lumayas. Bago ako lumabas ay dinial ko una si Angelo. Ilang ring pero di sumasagot ang empakto. Bwesit. Kaya minabuting si Warren na lang ang tinawagan ko. Kunting ring lang tas agad itong sumagot sa tawag ko.

WARREN: Oh, boss! Anong atin? Gabing-gabi na, ha? Napatawag ka?

Medyo sumisigaw na ani n'ya tas may background music pa. Mukha nasa party or bar yata ngayon si Warren. Bad timing.

AKO: Maaari mo bang sunduin ako rito sa amin tas kung pwede rin maki-stay ako sa inyo? Hehe.

WARREN: Naku. Wala ako sa bahay ngayon, boss. Nandito ako sa beach party ng kakilala ko, eh. Urgent ba yan, boss?

AKO: Oo, eh. Aalis kasi ako rito sa bahay para makapagmuni at makapag-isip muna. Sayang naman. Sige na, mukhang na-abala pa kita. Paalam na.

WARREN: Wait lang, boss. Di talaga ako makakasundo sa'yo pero baka si kuya gising pa yon. Conference call natin.

Nagring or nag-piano keneso ang kabilang linya hanggang sa nagsalita na ito.

WARREN: Ano?! Gabing-gabi na tas busy ako sa ginagawa ko. King-ina.

Biglang mura ng nostalgic na boses. Si kuya Wilbert yata ito. Shet. Matagal-tagal ko nang di naririnig boses n'ya.

WARREN: Gago. Magpapasundo sana si Josh, kaso may ginagawa ako, eh. Pwede ikaw na lang sumundo sa kanya? Kasi gusto yatang makalayo-layo sa bahay nila. Ito nga s'ya, oh. Boss, ikaw na nga mag-explain rito sa punghok na 'to.

AKO: Hello, kuya Wilbert. It's been a long time. Haha. Uhmmm. Kung di lang ako nakaka-abala, pwede bang sunduin mo ako? Nakakahiya naman. Hayst.

WILBERT:......

AKO: Hello, nandyan ka pa ba, kuya?

WARREN: Hoy, gago! Sumagot ka!

WILBERT: N-Nandito pa ako. Talaga ba? Oh, sige, papunta na ako d'yan ASAP. Ah, ano..... namiss kita. Uhmmm. Hehe.

AKO: Ako rin, noh. Namiss rin kaya kita ng sobra, kuya Wilbert. Kaya dalian mo na para magkita na tayo. By the way, salamat sa pagkain na pina-deliver mo para sa'kin. Nabusog ako. Di mo naman kailangan gawin yon, eh.

WILBERT: Ah, eh, hehe. Mabuti't nabusog ka. In-order ko talaga yong mga paborito mong pagkain.

WARREN: Tsk, tsk. Ayan na naman si Loverboy. Oh, sige na, ibababa ko na 'to. You can track Josh naman, kuya, eh. Kaya mo na yan. Tsk. Bye, boss.

AKO: Oh, sige. Bye din sa'yo.

WILBERT: Yong number mo pal—

Di na natuloy yong sasabihin ni kuya Wilbert nung pinutol na ni Warren ang tawag namin. Oo nga, noh. Di ko pa na-ibigay yong number ko kay kuya Wilbert. Akala ko ba hiningi na ni kuya Wilbert kay Warren ang numero ko? Baka siguro nakalimutan lang na hingin.

.

.

.

"Joshua!" biglang may sumigaw tas tumakbo sa kinaroroonan ko. Nasa labas na ako ngayon ng subdivision, busy sa pagcecellphone

Di ko inasahan na yinakap ako nito ng mahigpit. Ramdam ko ang dibdib at tiyan n'ya sa yakap nito sa'kin. Amoy ko rin ang sobrang pamilyar na body scent n'ya. Sure akong si kuya Wilbert 'to. Ngumiti ako tas yinakap s'ya pabalik. Namiss ko rin nang sobra si kuya Wilbert. I'm sure miss rin n'ya ako. Kumalas naman kami pagkatapos ng ilang sandali.

"Oh, ang daming pinagbago natin, ah. Pero I still recognize you, eh," manghang ani ni kuya Wilbert sabay gulo ng buhok ko. Kunti lang pinagbago n'ya, eh. As usual, ang pogi at ang cool ng tindig n'ya. Nice.

"Hehe. Kuya naman, eh," ani ko sa kanya, nahihiya ng kaunti.

"Ano? Naku, binata ka na talaga. Ready'ng2x ka na talaga. Huling alala ko nasa dibdib ko pa ang height mo, eh. Ngayon halos magkatangkad na tayo. Ilang taon ka na nga ulit?" maraming ani ni kuya Wilbert. Nakangiti ito ng malaki sa'kin. Ang gwapo nga naman n'ya. No wonder ang raming n'yang jowa nung na-aalala ko pa.

"17 na ako, eh, noh. Tsk. Tas anong ready saan?" sagot ko rito sabay tanong na rin na nagugulohan.

"Wala. Hali ka na, siguradong nilalamig ka na kasi hating gabi na. Ikaw talaga, ang pasaway mo kahit kailan. Tara na nga sa kotse," natatawang ani n'ya tas inakbayan ako. Medyo wala lang naman sa'kin yong pagka-akbay n'ya.

"Okay. Hehe," naging tugon ko tas yon na nga, naglakad na kami papuntang kotse n'ya.

Iginiya n'ya ako sa passenger seat tas pinagbuksan. Kahit kailan talaga ang gentleman sa akin ni kuya Wilbert. Kaya s'ya parating nagtatakbuhan ko noon, eh. Nginitian ko s'ya tas pumasok na nga sa kotse. Hinintay ko s'yang pumasok sa driver's seat at tinignan s'ya habang pumapasok. I wonder lang, how many girls kaya ang nakasakay sa kotse n'ya? Siguro marami-rami na. Haha. Ang tanga ko talaga.

Nginitian n'ya ako ng malaki nung makapasok na s'ya at nagsalita. "Since una natin tong pagkikita after those years, treat kita sa isang 24 hours open restaurant. Okay lang bang sa'yo na di ka muna matulog?" malambing at nakangiti n'yang ani sa'kin. Hayst. Nakakagaan sa pakiramdam kasama si kuya Wilbert.

"Naku, kuya. Binilhan mo na ako ng pagkain kanina, noh. Nakakahiya naman sa'yo," ani ko ritong nahihiya. Half gusto ko half di ko gusto ang alok n'ya. May saltik ako, eh. Ano ba kayo.

"May hiya hiya ka pa. Iba yon, noh. Ngayon gusto kong makita na masaya kang kumakain sa binili ko, kaya wag ka nang tumanggi. Magpakabusog tayo. Eenjoy natin tong gabi na 'to. Walang tulogan? Haha," ginulo n'ya na naman ang buhok ko tas sinabi yan. Aws. Sige na nga.

"Sige ba. Haha. Walang bawian, ha. Haha," ani ko naman sa kanya. Mas lalong lumaki ang ngiti n'ya sa'kin.

"Great. Arat na tayo. Haha," ani n'ya tas pina-andar na ang sasakyan. The engine roared to life as he ignite the ignition.

"Yehey. Excited na ako," nakangiti kong maliit sa kanya. It's true na excited ako.

Somehow, I felt contented right now. Nawala na lang sa isip ko lahat ng na-iisip kong kalokohan dahil lang sa kasama ko ngayon si kuya Wilbert. Kung ganito man lang, I hope magkasama kaming palagi ni kuya Wilbert. I somehow didn't want him to leave by my side. I'm scared that one day, we'll have to leave here and di ko na makikita si kuya Wilbert anymore. Brrrrr.

Ilang sandali sa pagmaneho ay huminto kami sa isang lively at ma-ilaw na lugar. Mukhang matao pa rin despite na hating gabi na. Siguro sobrang patok 'to. Wait, this place seemed familiar. Parang nakapunta na ako or kami rito.

Bumaba naman ako sa kotse as soon as he stopped the engines. Nakita ko sa karatula ng restaurant na it's The Kitchen Buffet Platter. Ang restaurant kong saan parati kaming pumunta ni kuya Wilbert at nina Angelo at Warren. Dito n'ya kami dinadala kapag may nagawa kaming maganda at good daw kami.

The place didn't change a bit. I still remember the gust of the wind na sasalubong samin kapag dumadating kami rito. I felt the vibes that didn't fade for a very long time. The same palm trees in front na medyo lumaki na ngayon, noh. The same garden with the sign behind it and added with with lights for it to be readable and noticeable. The same painted walls. The same nostalgic feelings. Hayst.

"Wala pa ring pinagbago tong lugar, noh? I guess people only changed. Haha," biglang tumayo sa tabi ko si kuya Wilbert at sinabi yan. Yeah, he's kinda right. Sadyang ang mga tao lang talaga ang nagbabago.

"Wait, nandito pa ba yong mga sticky notes at padlock natin rito?" naging tanong ko nung ma-alala ko na may walls of sticky notes kung saan pwede kang maglagay ng sariling notes. Tas yung metal bars na pwede kang kumabit ng padlocks as a couple. Dahil sa dakilang inggitero ako noon, ginawa rin namin yon ni kuya Wilbert. Tas silang Angelo at Warren ang partners. Haha.

"Yup. Gusto mong tignan?" alok n'ya, kaya tumango naman ako sa direksyon n'ya. He chuckled then wrap his arm around my shoulder.

Nagtungo na kami sa entrance ng sinasabing gusali. May nagwelcome sa amin tas pinapasok na. Bumungad sa amin ang loob. Same feel, same aura, same looks pa rin ang loob. Wala ngang pinagbago. I loved it the way it is until now.

"Let's get a table first before tayo pumunta sa sticky notes wall tas dun sa couple padlocks. Haha," pagsalita ni kuya Wilbert sa akin, kaya tumango na lang ako.

Itutuloy...........