CHAPTER 43
THIRD PERSON POV
Lumipas ang mga buwan na parang banayad na ihip ng hangin walang sigaw ng baril, walang utos ng dugo, walang anino ng takot. Sa isang liblib na lugar na malayo sa mundo na minsang kumitil sa katahimikan nila, natagpuan nina Daisy at Zhien ang buhay na matagal nilang ipinagkait sa kanilang sarili.
Sa gitna ng luntiang kapatagan, kung saan ang damo ay sumasayaw sa bawat hapon at ang langit ay palaging tila mas maliwanag, nagtayo sila ng isang simpleng bahay. Hindi ito malaki. Walang matataas na pader. Walang armadong bantay.
Pero bawat piraso ng kahoy, bawat bintana, bawat pintuan ay puno ng pag-asa.
“Ayaw mo ba talagang mas malaking bahay?” biro ni Zhien habang binubuhat ang isang kahon ng gamit.
Ngumiti si Daisy habang inaayos ang mga kurtina. “Ito na ‘yon
