“NOTES IN A CUP”

CHAPTER 7

Chapter 7: The Vulnerable Side

Ang atmosphere sa *Bean & Books* ay biglang nagbago. Dati, puno ito ng amoy ng kape at tunog ng nagbubuklat na pahina, pero ngayon, parang bawat segundo ay may kasamang bigat. Hindi na kami gumagamit ng sticky notes. Ngayon, magkatabi na kami sa iisang lamesa—isang notebook sa gitna, pero pareho kaming hindi makapag-focus sa pag-aaral.

"Bakit kailangan niyo pang lumipat?" tanong ko habang pinaglalaruan ang straw ng kape ko.

Tumingin si L sa malayo. Sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagod sa mga mata niya. "My dad’s business failed. Kailangan naming bumalik sa probinsya para magsimula ulit. Actually, hindi ko alam kung makakapag-enroll pa ako sa susunod na sem."

Napatigil ako. Akala ko, ang tanging problema lang ni L ay kung paano gagawing interesting ang History. Hindi ko alam na may mas malalim pa pala siyang pinagdadaanan.

"I'm sorry, L. Hindi ko alam," mahina kong sabi.

"It’s okay, Jana. Sanay na rin naman ako sa 'restarts.' Pero ito 'yung unang beses na ayaw ko sanang umalis agad," sabi niya sabay tingin sa akin. "Dahil sa notes mo, naging bearable 'yung huling buwan ko rito."

Kinuha niya ang pen niya at nagsulat sa likod ng notebook ko. Hindi note para sa akin, kundi isang drawing. Isang maliit na sketch ng dalawang tao na nakaupo sa tapat ng bintana habang umuulan.

"Alam mo, Jana, ang History ay hindi lang tungkol sa mga taong namatay na. It’s also about the moments we create right now. Kahit sandali lang tayong nagkakilala, part ka na ng history ko," dagdag niya.

Bigla akong nakaramdam ng lungkot na may kasamang saya. Kinuha ko rin ang pen ko at nagsulat sa tabi ng drawing niya:

> *"If this is history, then I’m making sure it’s a chapter worth remembering. Hindi ka pwedeng mawala na lang nang parang bula."*

>

Natawa siya nang mahina, pero ramdam ko ang tensyon. Alam naming pareho na dalawang araw na lang ang natitira.

"Jana," tawag niya.

"Bakit?"

"Anong ML ID mo?" tanong niya bigla, na ikinagulat ko. "Sabi mo gamer ka, 'di ba? Kung hindi man tayo magkita sa café, baka pwede tayong magkita sa Land of Dawn."

Ngumiti ako nang malapad. Ito na yata ang pinaka-romantic na tanong na narinig ko sa buong buhay ko. Isinulat ko ang ID ko at ang main hero ko—Lunox.

"I'll carry you, L," biro ko.

"In your dreams, Jana. Ako ang magpa-protect sa 'yo," sagot niya habang nakangiti.

Sa gabing iyon, kahit puno ng problema ang isip ni L at kahit malapit na siyang umalis, nahanap namin ang isang paraan para manatiling konektado. Pero sa likod ng isip ko, alam kong iba pa rin 'yung nakikita ko siya sa personal kaysa sa screen lang ng phone.