“NOTES IN A CUP”

CHAPTER 5

Chapter 5: The Unspoken Name

Halos hindi ko makagat ang croissant na binigay niya. Hindi dahil sa hindi masarap—sa totoo lang, amoy butter at chocolate ito na nakakatakam—pero dahil feeling ko, kapag kumain ako, bibigay ang tuhod ko sa kilig.

Tumingin ako sa kanya. Nakasubsob na naman siya sa libro niya, pero napansin ko ang dulo ng tenga niya. Medyo mapula. *Wait, nahihiya ba siya?* Ang lakas ng loob niyang maglapag ng pagkain tapos ngayon, hindi siya makatingin?

Kumuha ako ng sticky note. Pero bago ko idikit, nag-isip ako. Hindi ko pwedeng hayaan na siya lang ang laging nagpaparamdam.

> *"The croissant is 10/10. Points for the 'fuel.' But if this was a group chat, the admin (that’s me) wants to know: Does this 'History Expert' have a name, or should I just keep calling you 'Stranger' in my head?"*>

Tumayo ako at dumaan sa table niya. Imbes na idikit lang sa gilid, nilagay ko ito sa mismong ibabaw ng libro niya. Kitang-kita ko ang gulat sa mga mata niya nung lumitaw ang kamay ko.

Hindi ako tumigil. Dire-diretso ako sa counter para mag-request ng tissue, pero pagbalik ko, may note na agad na naghihintay sa table ko.

> *"Names make things complicated. Once you have a name, you have a face. Once you have a face, you have expectations. Let’s keep it simple for now. Call me 'L.' But since you shared your 'admin' status... what should I call the girl who looks better in a vintage denim jacket than I do?"*

>

Napatawa ako nang mahina. *L.* Isang letter lang pero ang dami nang pwedeng ibig sabihin. Leo? Liam? Lucas?

Isinulat ko ang reply ko:

> *"Call me Jana. And for the record, I don't just look better in the jacket—I style it better. Challenge for tomorrow: Give me a song that describes how you're feeling right now. No words, just music."*

>

Iyon ang huling note para sa hapon na 'yun. Sabay kaming lumabas ng café pero hindi kami nagtabi sa paglalakad. Siya, papunta sa direksyon ng dorms; ako, papunta sa sakayan.

Pero bago siya tuluyang lumiko sa kanto, huminto siya at lumingon. Itinaas niya ang kamay niya, parang maliit na kaway, at binigkas ng bibig niya ang dalawang salita na hindi ko narinig pero kitang-kita ko sa paggalaw ng labi niya.

*"Ingat, Jana."*

Pag-uwi ko sa bahay, hindi ko na binuksan ang History book ko. Binuksan ko ang ML sa phone ko para mag-relax. Pero kahit anong laro ko, kahit anong galing ng gamit ko kay Lunox, ang nasa isip ko pa rin ay 'yung simpleng kaway ni L sa gitna ng ulan.

Hindi ko alam kung anong mangyayari sa exams ko sa susunod na linggo, pero isa lang ang sigurado: Ang dating boring na café, naging paborito ko nang lugar sa mundo.