Loved by Him

XVI. Motivated

Kinabukasan, matapos mag-agahan ay nagpaalam si Johnny na gagala kasama ni Theodore at ang iba pa nilang kaibigan. May napagkasunduan kasi sila noong nakaraang araw na mamasyal ulit sila sa mall.

Medyo natuwa naman si Derrick at lumabas si Johnny matapos ang matagal na pamamalagi niya sa bahay.

"Sige, ingat ka," bilin ni Derrick bago pa tuluyang makaalis si Johnny. "Be home before dark."

"Opo," sigaw ni Johnny at tumakbo papunta sa sakayan ng jeep.

Matapos ang ilang minuto ng biyahe ay narating na ni Johnny ang mall na sinabi sa kaniya ni Theodore. Pagkababa niya ng jeepney ay agad niyang nakita si Theodore kasama ang ilan sa mga kaibigan. Nilapitan niya ito at inapiran.

"Buti dumating ka," tuwang sabi ni Theo, "akala ko iindianin mo na naman ako, eh."

"Sus, ikaw pa, malakas ka sa akin, eh," biro ni Johnny, "kahit buwisit ka madalas."

"Grabe ka naman sa akin!" ani Theo kasabay ng isang malakas na pagtawa. Sinunggaban niya na lang si Johnny sa balikat nito at paakbay na dinala sa mall sa likuran nila.

"Hoy! Baka nakakalimutan mo araw-araw mo akong kinokopyahan, ang lakas mo pang mang-asar!" dakdak ni Johnny habang akay-akay ni Theodore.

"Oo na," ngiti ni Theodore, "ito naman si Master

nagsusungit na naman."

Konting lakad pa at nakita na rin nila ang iba pa nilang kaibigan. Matapos ang maikling kamustahan ay saka na dila gumala sa mall.

"Grabe ka makaakbay kay Hale, ha, Rivero?" puna ng isa sa mga kaibigan habang gumagala sila sa mall. Ngumiti lang si Theodore. "Hindi pa kayo naghihiwalay simula noong pumasok tayo rito."

"Eh, ano naman, Austin? Bestfriend ko ito, eh." Kinabig ni Theodore si Johnny at kunwaring hahalikan pa sa pisngi.

"Kadiri ka, Theo!" ani Johnny at kumalas sa mga braso ni Theodore.

"Geabe ka naman sa akin! Nilalambing ka lang, eh."

"Baliw ka talaga!" ani Johnny, tapos irap papunta sa daan.

"Kayo na yata, Theo, eh? Hindi niyo lang inaamin sa amin," gatong din ng mga kaibigan nilang tili pa ng tili. "Yiee! TJ pala kayo, eh! Theodore and Johnny."

"Ganda ng loveteam niyo ha? Tunog hotdog."

"Baka mauwi kayo sa matamis na subuan ng hotdog, ha?!"

"Mga loko loko talaga kayo," ngisi ni Theodore habang binibiro ng mga kaibigan. "Bilis niyo talaga mag-isip pagdating sa kalokohan."

"Mana sa iyo," sabay sabay na balik nila kay Theodore.

"Siraulo," ngisi ni Theodore. Ang ibang nilang magkaibigan ay nagtawanan at patuloy na binubuyo silang dalawa.

"Tumigil na nga kayo. Mamaya kayo pa masapak ni Master diyan, kita niyo," awat ni Theodore para mapatigil sila.

Nagpatuloy lang ang magkakaibigan sa pagggagala sa mall. Si Theodore ay laging malapit kay Johnny habang nag-iikot sila sa mall.

Napansin na may kalakihan na pala ang katawan niya. Alam naman niya kung bakit dahil laging nagpopost ito na nasa gym siya at nagbubuhat, pinaghahandaan na ang pagsali sa soccer team daw ng unibersidad na lagi niyang bukambibig.

"Lumalaki na pala iyang katawan mo, ah?" komento ni Johnny nang mapansin ang mga braso ni Theo. Naka sleeveless na shirt lang kasi si Theo na may design na pang-rockstar kaya nakalabas ang mga braso nito.

"Napansin mo rin pala, Johnny?" ngiti ni Theo. "Siyempre kailangan! Hindi naman pwedeng sasali ka ng soccer team na malamya ang katawan, hindi ba?"

"Sa bagay," pagsang-ayon ni Johnny.

"Ikaw, Johnny? Anong kukunin mo?"

"Hindi ko pa alam, eh. Pinag-iisipan ko mag-architecture o hindi kaya business management. Pero mas gusto ko mag-architecture, eh."

"Ah, maganda rin. Sayang, hindi na tayo magiging magkaklase. Sports education kukunin ko, eh."

"Okay," tango ni Johnny, tapos ngisi, "kaya pala mumamacho ka na. Nako, paniguradong gagamitin mo na naman iyang kapogian mo para mambabae sa college."

Isang malakas na halaklak ang kumawala sa bibig ni Theodore. Kinabig niya ang kaakbay niya palapit sa kaniya, "Siyempre! Dapat ikaw rin, baka magpakamonghe ka na naman sa pag-aaral."

"Hindi kasi ako katulad mo, ano?" Kumalas si Johnny mula sa mga braso ni Theo.

Tumawa lamang si Theodore sa tinuran ng kaibigan. "Oo na, good boy." Muli niyang kinuha ang kamay ni Johnny at dinala ito sa kung saan. "Halika muna," bulong ni Theodore sabay kabig sa katawan nito papunta sa kung saan. Wala namang magawa si Johnny sa laki ng katawan ng kaibigan at nagpatianod na lang saanman niya gusto siyang dalhin.

"Oh, saan kayo?" tanong ng isa pang kasama nina Theodore, si Jake.

"Naku, magde-date siguro iyung dalawa. Kunwari pa, sila na pala," malokong banat ng isa pa, na dahilan ng pagtawa ng iba pa.

"Siraulo ka talaga, Neon!" ani Jake, natatawa pa habang pinagmamasdan ang dalawang maglaho sa kanilang paningin. "Pero kung ganoon nga, sino kayang baliko sa kanilang dalawa?" curious nitong tanong.

"Baka parehas sila?!" sunod ni Neon at nagtawanan silang lahat.

~•~

"Saan mo ba ako dadalhin, Theo?" ani Johnny habang hila-hila pa rin ni Theodore papunta sa kung saan.

Nasa labas na sila ng mall ngunit magkahawak pa rin silang dalawa ni Theodore. Sa bawat pilit niyang kumawala sa hawak nito ay siyang lalong paghigpit ng hawak nito sa kamay niya.

"Sandali lang. May gusto lang akong ipakita sa iyo."

"Ano ba kasi iyon? Para ka namang bata, eh," inis na tanong ni Johnny.

Hindi pa rin natatanggal ang malaking ngiti ni Theodore habang dinadala siya sa kung saan. Pagkalipas ng ilang minuto ng paglalakad ay narating nila ang isang open field.

Malaki ang ngiti at may ningning ang ni Theodore habang ipinapakita niya ang soccer field kay Johnny na para bang kaniya ito. Maganda rin ito—perpekto ang pagkaberde na malagong nakalatag sa buong field, parang bagong pinta rin ang mga net at ang mga linya sa field.

"Oh, ano ngayon?" ani Johnny nang matapos ang mahabang litanya ni Theodore tungkol daw sa pangarap niyang maging pinakamagaling na soccer player.

"Maging supportive ka naman sa akin kahit minsan," singhal ni Theodore ngunit nakangiti pa rin. Inirapan lang siya ni Johnny.

Hinila ni Theodore ang mga kamay ni Johnny at dinala ito sa gitna ng field, ang mga kaibigan nila ay nakasunod na din pala sa likuran nila.

"Hoy, anong ginagawa niyo? Kaya pala tayo tumakas para makapag-alone time kayong magsyota, ha!"

Sa mga nasabi ng mga kaibigan nila ay nawala na ang pagtitimpi ni Johnny. "Tigilan niyo na nga iyang pambubuyo niyo sa akin kay Theodore!"

Pagkasigaw niya ay biglang nanahimik ang grupo. Kilala nila kasing mabait si Johnny, kahit medyo masungit minsan. Sa kaniya nagpapatulong ang ilan sa kanila sa mga assignments noong highschool sila. Kahit madalas seryoso, palangiti rin ito, matulungin, at siyempre, matalino.

"Ganda dito, ah!" pag-iiba naman ni Neon sa usapan.

"Sinabi mo pa," segunda ni Jake.

"Binyagan na natin iyang bola mo," sabi pa niya kay Neon. Bumili kasi ito ng bagong bola kanina.

" 'Ge!" pagsang-ayon naman niya. Ngumiti si Neon at sabay-sabay na silang nagtungo at pumwesto. Si Johnny lang ang naiwang nag-iisa sa bench, pinapanood ang bawat pagpapalipat-lipat ng bola sa mga manlalaro.

Napuno ng tawanan ang buong field habang naglalaro silang magkakaibigan, si Johnny sa kaniyang upuan ay hindi pa rin nale-left out kasi siya ang nagchi-cheer sa mga kaibigan niya, at tagabantay ng mga gamit.

"Pasa mo!"

Sinipa ni Theodore ang bola papunta kay Jake na pina naman niya kay Neon. Drinibble niya ito papunta sa net pero hinarangan siya ni Austin. Mabilis niyang sinipa ang bola paikot sa bantay kaya nailagan niya ang nakaharang at nakashoot siys muli na ikinamangha ng mga kaibigan niya, pati si Johnny ay napanganga mula sa kinauupuan niya.

"Ayos! Bilis ng mga galawan mo, ha," puri ng mga kaibigan niya.

Ngumiti lang si Theodore at maangas na hinawi ang buhok niya patalikod. "Siyempre, ako pa!"

Nagtawanan sila at nagkantiyawan muli tapos bumalik sa paglalaro. Tahimik na nakamasid lang sa kanila si Johnny mula sa kaniyang inuupuan, may kuryosidad at pagkamangha ng katulad sa bata ang kaniyang mga tingin habang muling sinusundan ang galaw ng bola.

"Pagod na ako, guys. Time-out muna," ani Theodore at umupo sa bench, hingal na hingal mula sa paglalaro.

"Sige, paghinga muna tayo."

Habang nagsisiupo silang lahat ay nagsimula muna si Theodore sa pakikipag-usap kay Johnny, ang iba nama'y may sari-sariling mga konbersasyon.

"Like my moves?" tanong ni Theodore habang umiinom ng tubig.

Nagalingan naman si Johnny sa mga galawang pinakita ni Theodore, pero alam niyang at the moment na ipakita niya ito ay walang katapusang kantiyaw ang aabutin niya rito, kaya nag play cool lang siya.

"Sakto lang," walang ekspresyong sabi niya.

"Weh? Kunwari ka pa," kiniliti ni Theodore ang tadyang ni Johnny na imbis na tumawa ay lalo pang nainis si Johnny.

"Ay! Tigilan mo nga!"

"Sino pinakamagaling sa amin, Johnny?" parang bata si Johnny kung tanungin siya ni Austin.

"Tigilan mo nga itong si Johnny, Austin!" sita ni Theodore at lumayo na mula kay Johnny para magpapalit ng damit. Lihim namang napatingin si Johnny sa magandang katawan nito sabay bawi uli bago pa may makapansin. Pansin kasi niyang may abs din siya, katulad ng sa daddy niya.

"Parang nagtatanong lang, eh!" ngumuso pa si Austin na parang nagmamaktol.

"Tara guys, kain ulit tayo, nagutom ako sa laro natin kanina, eh," imbita ni Neon na pumutol sa kanilang biruan.

"Pagkain na naman ang nasa isip nitong tabachoy na ito," insensitibong komento ni Austin, sabay lingon sa kaniya.

"Sige, ako na taya," alok ni Jake, "parang nagutom din ako sa laro natin kanina, eh."

"Nice!" ani Theodore na nakaakbay pa rin kay Johnny.

Nakangisi lang ang iba pa habang pinagmamasdan ang dalawang nagkukulitan na para bang may sariling mundo. Panay ngisi lang ang mga kaibigan nila habang nakamasid sa kanila.

Matapos makapagpahinga mula sa laro ay nagkayayaan silang kumain ulit sa mall. Sa isang fast food chain sila pumunta at nagkanya-kanyang order habang naghihintay naman si Johnny sa isang mesa para mareserve ito. Si Theodore naman na daw ang bahala sa pagkain niya.

Pagdating ng mga binata sa mesa ay kaniya-kaniya na silang upo roon. Nilapag na rin ni Theodore ang tray niya na may tig-dadalawang order ng burger, fries, at sundae. Ang isa ng bawat pagkain ay binigay ni Theodore kay Johnny.

"Salamat."

"Walang anuman," ani Theodore at naupo na sa tabi niya.

As soon as naupo na si Theodore ay saka naman na nagsimulang tuksuhin ng buong barkada ang dalawa. Wika nila, ang sweet daw nilang dalawa.

"Kayo na yata talaga, eh. T*ena, baka magsubuan pa kayo sa harapan namin, ah?"

"Subuan ng french fries ngayon, subuan na ng hotdog mamaya," segunda ni Austin.

"G*go ang babastos niyo talaga," sita ni Theodore ng may ngisi. "Kayo, masyado niyo nang binu-bully itong master ko, eh! Kanina pa kayo."

"Ayee, ang sweet! Sana lahat may tagapagtanggol!"

Hagalpakan ang umingay sa grupo nila habang kumakain. Nagdaan ang ilang minuto at napunta na sa iba't-ibang topic ang kuwentuhan nila —soccer, college, mga babae— kasabay ng biruan at hagalpakan ng grupo.

~•~

Habang nasa labas pa si Johnny ay naisip ni Derrick na magpinta muli pampalipas oras. Ang buong bahay ay tahimik lang, iba sa estado ng isip niya habang inaalala si Johnny.

Ilang linggo na lang at magsisimula na naman ang isang panibagong taon sa kolehiyo. Magkokolehiyo na rin si Johnny. Inisip niya ang mga kakaharaping pagsubok ni Johnny ngunit alam din niyang sa loob ng mabait at maamong binata ay may isang pusong matibay at puno ng pangarap at pagmamahal na tumitibok dito. Alam niyang hindi madaling mapasuko si Johnny ng mga pagsubok.

Nilingon ni Derrick ang picture frame sa tabi niya, iyung litrato ma ang walong taong gulang pa lang na si Johnny ay buhat buhat niya. Ilang taon na rin pala ang lumipas mula noon. Ang mahiyain at malambing na batang mahilig mahiga sa dibdib niya sa pagtulog, ang batang lagi niyang nahuhuling kumukuha ng maraming tsokolate sa ref, ang batang mas maliit pa kaysa mga stuffed toy na binibili niya para sa kaniya ay isa nang binatang malapit nang mag-kolehiyo.

"You've grown so fast, love," bulong ni Derrick, ang kaniyang ngiti'y may halong pait. Bakit ba ang bilis lumaki ng mga bata ngayon? Isip niya.

Tinignan niya muli ang imaheng iginuhit ng kaniyang kamay, isa-isang namulaklak ang mga rosas sa canvas, ang pagkapula nito'y sumisimbolo sa tingkad ng pagmamahal niya kay Johnny.

Inisip niya ang mga nangyari sa kanila nitong mga nakaraang araw, ang mga nagaganap sa kanila tuwing gabi. Hindi niya mapigilang maisip kung ano ang ibibigay sa kanila ng tadhana sa mga susunod, sapagkat alam niyang hindi nagtatagal ang ganitong uri ng pagmamahalan sa isang mapangmatang mundo. Ni hindi rin niya na maintindihan sa sarili kung gaano niya ba kamahal si Johnny.

"Dito na po ako," dinig niya mula sa baba, ang boses ng kaniyang pinakamamahal ay isang kumot na yumakap sa kaniya.

Pinunasan niya ang kaniyang mga kamay at bumaba na rin sa sala upang katagpuin ang anak niya roon. Pagkakita niya sa maamong mga mata ng binata ay napangiti siya.

"Hi, baby," bati ni Derrick, "where have you been? Bakit mukha kang sumakay sa kabayo pauwi?"

Umupo si Johnny sa sofa at nagpahinga sandali. "Hi, Dad," ngiti niya kay Derrick ns pababa pa lang sa hagdan. "Kasama ko sina Theodore kanina, nagmall tapos nagkayayaan silang maglaro ng soccer ng mga kaibigan niya. Nanood lang naman ako pero po grabe iyung traffic!"

Ngumiti si Derrick, "Hay, ganiyan talaga dito sa Pilipinas." Tinignan ni Derrick ang orasan at maghahapunan na pala, kaya pumunta na slya sa kusina para magluto. "And wait, did you said you played soccer?"

"Opo, kapagod nga eh."

Nagpaalam si Johnny na magbibihis sa itaas. Tumango lang si Derrick at umakyat na si Johnny. Pagbaba niya ay naabutan niya ay nagluluto pa rin si Derrick.

Hindi siya naka-apron ngayon, kaya kita ni Johnny ang pagbakat ng katawan ni Derrick sa kaniyang sando. Lihim siyang napangiti habang pinagmamasdan ang hulma ng katawan ni Derrick.

Nag-angat din ng tingin ni Derrick mula sa niluluto niya papunta sa nakamasid sa kaniya na pares ng mata. Ngumiti rin siya sa may-ari ng mga iyon, ang kaniyang mapuputing mga ngipin ay kumikinang pa.

Nagdilat ang mga mata ni Johnny nang kindatan siya ni Derrick. Uminit at naging kulay rosas ang mga pisngi ni Johnny na nagpangiti lalo kay Derrick.

"Such a cutie," bulong ni Derrick sa kaniyang sarili.

Nang maluto ang ulam ay hinain na ito ni Derrick kasabay ang isang malaking plato ng kanin. Paboritong ulam kasi ni Johnny ang niluto niya kaya alam niyang mapapasabak na naman ang binata sa pagkain.

"Your favorite," sabi niya sa baritono at malumanay na boses, "chicken curry and curry rice."

Parang ginto kung kuminang ang mga mata ni Johnny nang ihain ni Derrick ang pagkain sa harapan niya. Binalot ng amoy ng manok at luya ang kaniyang ilong na talaga namang nagpangiti sa kaniya. Naging paborito niya ito mula noong natutunan ni Derrick ito lutuin. Sa totoo lang ay pangalawang beses pa lang ito inihain ng kaniyang ama sa kaniya ngunit parang matagal na niya itong inihahain sa kaniya.

Nilagyan na rin ni Derrick ang kaniyang pinggan at umupo na rin para saluhan si Johnny sa hapunan. Napapangiti pa rin siya sa tuwing pinupuri ni Johnny ang kaniyang mga luto, na isa rin sa mga passion niya bukod sa pagpipinta.

"Galing mo talaga magluto, Dad! Grabe, ang dami mo talagang talent," puri ni Johnny kay Derrick.

"Not much," ngiti ni Derrick, "magaling lang talaga ako sumunod sa recipe. Saka hindi naman gaanong ka espesyal mga luto ko, mga simpleng lutong bahay lang naman."

Patuloy silang nag-usap habang kumakain ng hapunan.

"Naisip mo na ba kung anong gusto mong kunin sa college, anak?"

"Hindi ko pa sure, Dad. Pinag-iisipan ko pong mag-architecture o mag-business management," sagot ni Johnny at ngumuya muli.

"That's great. And saan mo naman gustong mag-college?"

Tinaas ni Johnny ang kaniyang mga balikat, "Hindi pa po ako sigurado, Dad. Dalawang buwan pa naman po bago iyung pasukan, di ba po?"

Tumango si Derrick, "Yeah, you're right. You still got plenty of time to think about it."

Ang mahihinang mga kalantog ng mga kutsara sa pinggan ang pumalit sa kanilang mga usapan. Nag-suggest si Derrick ng mga university na pwede niyang pasukan bukod sa kung saan siya nagtatrabaho ngayon, pero gusto niya sanang doon siya mag-aral para mabantayan niya si Johnny.

Tumango lamang si Johnny sa mga suhestiyon ni Derrick at inilista niya ang mga ito sa kaniyang isip, baka sakaling pwede nga siya sa mga university na iyon.

"Basta alalahanin mong nandito lang ako para sa iyo, anak. Susuportahan kita sa kahit anong gusto mong gawin," Derrick gently smiled to Johnny.

"Thank you, Dad."

Matapos ang hapunan ay as usual, magkasama sa paglilinis ang dalawa. Pagkatapos niyon ay nagkahiwalay na sila sa kani-kanilang mga kuwarto. Si Derrick ay naupo na naman sa kaniyang desk upang pag-aralan ang bagong course plan at schedules na ibinigay sa kaniya ng kolehiyo na kaniya namang ituturo sa mga bago niyang estudyante sa susunod na pasukan.

Habang nasa kuwarto ay dinig ni Derrick ang himig ng pag-awit ni Johnny mula naman sa kwarto nito. Tila lumulutang ang mga melodiya ng pag-awit ni Johnny sa hangin at lumilipad papunta sa kaniyang tainga. Iba rin ang uri ng sining na nalilikha ni Johnny, isang uri ng sining na espesyal at kakaiba tulad ng kay Derrick, isang sining na kusang lumabas sa kaniya na hindi niya tinuro.

"Lucky to have my own nightingale," bulong ni Derrick sa sarili habang nakikinig mula sa kaniyang kama. Tila oyayi sa kaniya ang mga awitin ni Johnny na nagpapakalma sa kaniyang katawan hanggang sa makatulog ito.