Napahinga ako nang malalim, hirap akong ngumuya ay ubusin ang pagkain na nasa plato ko. Literal na hiyang-hiya ako at hindi ko malaman kung dapat pa ba na naroon ako dahil sa ilang minutong lumipas ay purong katahimikan ang bumabalot sa amin.
Tanging iyong pagkalansing lang ng mga kubyertos ang pumupuslit na ingay na sa kahihiya ko pa ay naging limitado rin ang paggalaw ko. Ayoko sana itong maramdaman, pero hindi ko magawa dahil iyon mismo ang ipinaparamdam nila sa akin.
Mayamaya pa nang bumaba ang isang kamay ni Gabriel sa hita ko na naroon sa ilalim ng lamesa. Masuyo niya iyong hinihimas na para bang sinasabi na magiging maayos din ang lahat, pati na rin ang kagustuhan niya marahil na ikalma ako.
Alam nito sa sarili niya ang kaba at nerbyos na nararamdaman ko. Ibig sabihin, maging siy
