Ginamot ng sekretarya ni Thunder ang mga sugat na natamo ko. Kahit anong pahid ko sa letcheng luha ko, tumutulo pa rin. Nakakainis. Siguradong hinuhusgahan na ako ng lahat ngayon. Siguradong iniisip nilang malandi ako.
Lumapit si Thunder sa akin saka pinahid ang luha ko gamit ang panyo niya. Hindi ko siya matingnan. Nahihiya ako. Nahihiya ako sa sarili ko.
"T-tapos na po." anang sekretarya niya.
"Pwede ka ng bumalik sa labas." ani Thunder.
Tumalima naman agad ang babae. Nang makaalis na, umupo si Thunder sa tabi ko. Pilit kong iniiwas ang tingin ko sa kanya. Why can't I stop crying? Nakakainis.
"Mabuti pa ay magpahinga ka na muna. Ihahatid na lang kita mamaya." anito.
Tumango lang
