Ngayong araw na ang alis ni Davis. Kahit nalulungkot si Hope ay hindi niya pinapakita sa binata, bagkus ay lagi siyang nakangiti. Gusto niyang ang mukha niyang nakangiti ang ibaon nito sa pag-alis. Ayaw niyang gawing malungkot ang ilang araw na nanatili ito sa kanyang tabi.
“Ito na pala ang pagkain mo. Dinamihan ko na kasi alam kong matatagalan ka sa daan, baka bigla kang magutom.” Ibinigay niya ang cellophane na may lamang ulam at kanin.
Kinuha naman ito ng binata. “Salamat, Hope.”
Ngumiti siya dito at nagkatitigan sila. Hindi na niya napigilan pa ang maiyak at niyakap ito nang mahigpit. “Davis.”
Niyakap siya nito nang mahigpit. “Huwag ka nang umiyak, please.”
“Pasenya na. Hindi ko mapigilan ang maiyak.” Kahit anong pilit niyang patatagin ang sarili ay hindi niya pa ri
