"Hey, love. It's not what you think damn it!"
sambit niya pero hindi pa rin matigil ang aking mga luha. Ewan ko ba! Siguro dala na rin to sa kaba ko kanina. Hindi iyon biro, putangina. Makakaganti din ako sa mga iyon.
"Saan tayo pupunta?" tanong ko ng binuhat niya ako. Tahimik lamang na naglakad si Magnus at napansin kong papunta siya sa kusina namin. Wala na doon si nanay, hindi ko naman nakitang pumasok ng kwarto kaya malamang nasa labas iyon!
Paulit ulit na hinahalik halikan ni Magnus ang aking sintido habang naglalakad habang sinasabi ang salitang sorry. Natahimik naman ako at ipinahinga na lamang ang ulo sa kaniyang balikat. Ibinaba niya ako sa mesa namin pero susubukan ko na sanang umalis doon ng pinigilan niya ako.
"Baka masira yung mesa!" pagdadahilan ko. Totoo naman! Kahoy
