Smiles and Untamed Hearts

Warehouse

[Zyra's POV]

I watched Greg sign the contract that I handed. Nakatulala lang ito bago binitawan ang hawak na ballpen.

"Thaaaank you!" Nagagalak na sabi ko bago binalik ang kontrata sa tauhan ko.

"Do you always have guards around?" Tanong ni Castiel sa akin nung humarap ako sa kanya. Tipid akong napangiti nung tumama ang mga mata ko sa maputla niyang labi. Inangat ko ang tingin sa kanyang mga mata bago sumagot. "They're everywhere, Castiel. Maliban sa mga alalay ko ay may mga bodyguards din na kinuha si Colt para sa akin."

"You mean Tito Colt?" Tumango ako sa kanya. "You don't call him Dad or Papa?"

"I don't. Naniniwala akong hindi basehan kung anong pantawag mo sa isang tao para maipakita mo ang iyong respeto." His eyes glinted in astonishment. That's when I realized how deep my words are kaya nilawakan ko ang aking ngiti.

"Sheeesh," I playfully added before turning around to look at Greg once again. Umabot ng limang libo ang utang niya, hindi masyadong malaki kung ikukumpara sa mga nagkakautang sa akin sa casino.

"Huwag kang mag-alala, simpleng bagay lang naman ang ipapagawa ko sayo." Ngumisi ako bago dahan-dahang nilapit ang mukha ko sa tenga niya. Agad na lumukot ang mukha ko nang maamoy ko ang bantot na amoy ng pinaghalong alak, sigarilyo at ang maasim niyang pawis.

Napalunok akong umatras at pinakita muli sa kanyang ang ngisi ko. "Sabihin mo sa akin kung saan ang may pinakamalupit na sugalan dito."

.

"Come on! You slept for like... nine hours!" Reklamo ko dahil panay pa rin ang kanyang hikab habang nakasunod sa akin.

"You've been playing for like... until three am." Castiel imitated me. His voice was husky and still obviously sleepy.

Hinarap ko siya at tinaasan ng kilay. Natigilan siya sa pagkusot-kusot sa kanyang mga mata nung makita ang nanghahamong ekspresyon ko.

"Nagrereklamo ka?"

"N-no, I just stated the fact."

Napaawang ang mga labi ni Castiel nung makita ang naghihintay sa aming Range Rover sa garage.

"Sa casino ka maglalaro?" I tried to surpress my smile before shaking my head in disagreement.

"Greg gave me an intel about a gambling organization." I said as we both get inside the car.

"Is it safe?" Fear is obvious in his voice when he asked. I glanced at him while locking my seatbelts. His cyan eyes has a glint of fright, not trying to hide anything. I love how expressive his eyes are. I love how it projects different shades of blue, from the darkest to maya blue.

"Zyra," he called my attention when my mind was lurking inside the soul of his eyes.

"Well, safe?" I cleared my throat before letting out a laugh. "You are nowhere safe with me."

"Zyra, I'm being serious!"

"And so am I." Ani ko na may kasunod na tawa. Mas lumakas pa ang tawa ko dahil sa nag-aalala niyang reaksyon. He really is a baby. Ang hirap talaga maniwala na 20 years old na siya.

Yung mukha niya ay parang puslit na takot sumakay ng ferris wheel. With that huge biceps and all, he never did hide the fact that he's scared in coming to new places.

"You look ridiculous when you're scared."

"I'm not scared. I just can't help but be nervous."

"So would you rather stay at home?"

"I would rather be scared my entire life than staying in just one place forever."

Tumaas ang sulok ng labi ko at pumangalumbaba sa bintana. I will never get tired being so amaze with Castiel. Being my slave and my godbrother... it's fate.

"You're brave," I said while staring at the vast shadows of the southern part of the city. Binaba ko ang bintana at napapikit sa malamig na simoy ng hangin.

It's seven in the evening. Masyado pang maaga pero ang lugar na dinadaanan namin ay wala nang ilaw. The lamp posts are all old and broken, most of it has vines binding the posts into a tight grasp.

I wonder... what does it feels like to be isolated? To have your abilities confined and be binded your whole life?

Of course, hindi ko alam. I grew up nourishing my own potential, strengthening every bits of my skills and talents.

"You don't need money. Your parents are one of the country's formidable elites."

"And?"

"I thought that maybe... you find pleasure in playing." I glanced at him and saw that he shrugged.

"Not exactly," panimula ko. "Let's just say that I find pleasure more in betting what I have."

"You love taking risk?"

"Yes!" Malawak ang ngiting hinarap ko siya at magkasalubong na ngayon ang kanyang mga kilay, tila nagtataka.

"You must have live a boring life if that so." Nananatili akong nakangiti pero iniwas ko na ang aking mga tingin mula sa kanya.

Hindi na kami nag-usap pa hanggang sa makarating kami sa isang matayog na warehouse. Ang tanging ilaw lang na nagbibigay liwanag sa lugar ay ang isang malaking emergency light sa gilid ng parking lot.

Ang warehouse ay pinapaligiran ng mga tubo at malayo sa highway. Sobrang tahimik din na parang aakalin ko talaga na isang warehouse ang aming pinuntahan.

I wonder if there are really gamblers inside. Walang sasakyan ang nakaparada maliban sa Range Rover namin.

"Pakisundo na lang kami mamaya. Tatawagan kita." Bilin ko sa driver bago bumaba.

Sabay kaming lumapit ni Castiel sa isang makapal at yari sa bakal na pinto. I strongly knocked twice and the door immediately open.

Napaatras kami ni Castiel nang lumabas ang isang lalaki na sobrang tangkad at malaki ang pangangatawan. Nakasuot ng leather jacket at sa loob ay kulay grey na turtle neck.

"Greg," I said. Tinawagan ako ni Greg kanina at binilinan na sambitin ang pangalan niya sa nakabatay sa warehouse. Parang code iyun at kapag may nilabag na batas ang manlalaro, babalikan nila ang pangalang sinambit sa entrance.

Greg confessed that he's addicted to drugs and have been working as a delivery guy. Ang boss niya raw na nagngangalang Anton ay isa sa mga manlalaro sa warehouse at kinausap niya ito na may ipapakilala siya. His boss agreed and was even fired up when George mentioned that I'm only 19 years old.

"Pasok," he said fluently that made me impressed. Pumasok kami at kung ano kadilim sa labas ay ganoon naman kaliwanag sa loob.

Inside the warehouse is quite hollow. Walang partition at sobrang laki sa loob. It's like sitting in a small chair in the middle of a soccer field. Bawat sentimetro sa kisame ay may malalaking ilaw. Maingay sa loob dahil sa mga manlalarong nag-iinuman at nagbibiruan.

There were about fifteen tables at lahat ay poker ang nilalaro. Lumapit sa amin ang lalaking nagbabantay kanina sa pinto at iginaya kami patungo sa isang mesa na pinapaligiran ng mga lalaking naka-tattoo at mukhang mga hapon.

"Good evening, gentlemen. I am Zyra Howell and I am pleased to be welcome here tonight."