PAUL POV
Para akong isang gulay na nalatan sa narinig ko. Hindi ko sukat akalain na ang bilis lang ng mga sumunod na pangyayari. Parang kailan lang noong magkita kaming dalawa ni papa, at ngayon, naging alanganin na ang buhay niya na mas mabilis pa sa inaakala ko.
Pakiramdam ko ay pinagsakluban ako ng langit at lupa sa mga nangyayari ngayon. At natitiyak ko na kabaliktaran naman nito ang nararamdaman nila Helen at nang mga anak niya. Lumipas ang ilang mga araw, nanatili lamang ako sa loob ng hospital kasama ni Lily.
Aminado ako, puyat na puyat ako at walang pakialam sa mundo. Ang mga mata at isipan ko, nakatutok lamang sa kalagayan ni Papa.
"Kain ka na?" nag aalalang sabi ni Lily, inilapat niya pa sa lamesa ang pagkain ko.
Nanatili akong nakatitig sa papa kong nakaratay, "Pasensya
