NARA
Halos isang linggo din kaming nanatili sa hospital upang bantayan ang kambal. Mabuti na lamang at walang serious injury ang dalawa. Gaya ng ipinangako ko hindi ko sila iniwan at inalagaan ko sila ng mabuti dahil may ibang inaasikaso si Kendric. Kaya minsan gabi na niya kami nadadalaw sa hospital at sabay-sabay kaming nagdi-dinner. At habang tumatagal nagiging okay na rin kaming dalawa ni Kendric. Siguro hindi pa lubos pero palagi siyang gumagawa ng paraan para araw-araw niyang maiparamdam sa akin na nagsisisi na siya sa nagawa niya.
“Uuwi na tayo, doon na lamang kayo magpapagaling sa bahay. Kukuha naman ako ng private nurse para mag-asikaso sa iba pang medications na kailangan. At nandito naman ang Mommy Nara niyo.” Nakangiting sabi ni Kendric sa kanila. Niyakap nila ako kaya niyak
