Isang pilit na ngiti ang ipinakita ni Mosaic sa kapatid. Kahit medyo nagdududa siya ay pilit niyang sinasaksak sa isipan na dapat niya itong pagkatiwalaan.
Maglilihim man ang kapatid ko, pero alam kung hindi siya magloloko.
Zeynep also gave an awkward smile. “Sige na, magbihis ka na’t baka lamigin ka. Magpapahinga lang ako.”
The young lady nodded and slowly closed the door. Nang tuluyan na isinara ni Zeyn ang pinto ay saka naman siya mabigat na bumuntong-hininga.
Hindi naman ang kapatid niya ang mas iniintindi ngayon, kundi ang babaeng gumugulo sa isip niya…
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na… anak ka ni Marco?”
Pagod na tumingin si Lovie sa kanya at nakakasuyang ngumiti. “Ano ngayon? Anong pinagkaiba roon?”
Napalunok siya at saka napalabi. He looked around and held Lovie’s arm.
