CHAPTER 1
1462 Words
Chapter 1: Theza Marie Medina
THEZA MARIE MEDINA's POV
AFTER my violin performance, I stood up from my chair. Oh, I was sitting on red chair in front of the crowd, while playing my favorite violin. Dapat nakatayo ako, right? Pero ayoko nang nakatayo baka mag-walk out ako bigla.
"Amazing."
"She's really talented."
Iba't-ibang komento ang namutawi sa kanilang mga bibig habang patuloy ang masigabong palakpakan nila. Sanay na ako. Sanay na ako sa papuri pero hindi naman ako naging masaya ro'n. Mas naiinis lang ako.
Nakatayo na silang lahat at halatang nag-enjoy sa performance ko. Walang emosyon na yumuko lang ako as a sign of bow at walang pagpapasalamat na umalis ako mula sa loob ng entablado. Why would I'll thank them? Nag-bow na ako, that's enough though.
"You have a great performance there, señorita Theza Marie," the guy approached me with a wide smile on his disgusting face. Annoying.
I ignored him at nilampasan ko siya. I don't care about what he said. That's better, ignoring people I do not know who was it at wala rin akong pakialam na kilalanin sila.
My time is priceless at ayokong masayang lang na kausapin sila. Mabo-bored lang sila sa akin. Napapanis lang ang laway nila sa pakikipag-usap sa akin.
"Señorita Theza, are you leaving already?" another human being approached me but this time it was a girl.
Can't she see? Ready na akong umalis sa maingay na lugar na ito. Can't she see na nagmamadali rin ako?
"Can I have a picture with you, señorita? Just for a while please?" pangungulit pa ng isa.
I nearly rolled my eyes. How I hate her voice. It sucks.
"No, she need to rest first. Sorry guys, she have a second performance tomorrow." I felt relief when Rudelyn came.
"Tomorrow, you are free to do that with her," she added.
She's Rudelyn Fabroa, my best friend? No, she's my cousin. Siya ang kasa-kasama ko sa pagpunta sa iba't-ibang bansa para masamahan ako sa concert ko. Yeah, my consert as a violin artist.
Pagkarating sa parking ay binuksan kaagad ng driver ang pinto sa back seat. Aalalayan sana niya ako pero hindi ko tinanggap ang kamay niyang nakalahad at sumakay lang ako sa loob ng sasakyan. Rude na kung rude, I don't care.
Sumunod si Rudelyn na ngayon ay kandong niya ang violin ko.
"That's rude, Theza," she commented. Hindi ako kumibo at napatingin lang ako sa labas ng bintana at sumandal sa upuan ko.
Nasa Europe kami, this is my 197 consert. Sa loob ng 26 years na nabubuhay ako sa mundo ay ganoon na karami ang concert ko at nasa iba't-ibang bansa pa. Violin was a bit boring, I can say that. Kaya puro exclusive ang tickets ko at iilan lang ang mga taong nanonood sa performance ko.
Mas mababa na ang 20 visitors. Well, sa Spain, kilala na ako roon kaya marami-rami ang mga taong nanonood. 1000, but of course puro mga matatanda lahat. Bilang lang sa daliri ko ang mga kaedad ko, hindi iyong kanina.
I feel exhausted bigla kaya pinikit ko na ang mga mata ko but I'm not yet sleepy. Gusto ko lang magpahinga.
"We're flying next to the Philippines, Theza. You have a very first time concert there. Madalas mo tinatanggihan ang offer na mag-perform doon," aniya at wala siyang nakuhang sagot from me as usual.
But she's used to it. Salita lang siya nang salita kahit hindi ko naman siya sinasagot. Nasanay na rin ako sa kadaldalan niya.
Hindi ko naman totally tinatanggihan ang Philippines. Why would I do that? Philippines was my country bago ako napadpad sa Spain at doon na lumaki with my father.
Is just that, wala ng magkaka-interest sa violin artist. Iba na ang kinahiligan ng mga Pilipino ngayon. Nasa makabagong mundo na tayo. Okay pa sana kung nasa year 1880 or lower than that. Baka excited pa akong pumunta sa Pilipinas.
WE reached the RG's hotel kung saan ay pansamantala kaming naka-check in ni Rudelyn. Kahapon lang ang flight namin papunta rito kaya kahit papaano ay nakapagpahinga ako at bukas. My second concert here in Europe.
"Mauna ka na, Theza. May dadaanan lang ako sa desk clerk," I heard my cousin said pero hindi ako huminto at naglakad lang towards the elevator.
Bumukas ito kaagad at pumasok na ako. I pushed the 12th floor button.
"Wait!" the man shouted at mukhang sasakay rin siya ng elevator. But knowing me?
Being a rude queen in our country and outside? Sorry, dude.
Hindi na niya nagawang makaabot dahil sumara na ang elevator at hindi rin ako nag-aksaya ng oras ko na pagbuksan ko siya ulit.
May second trip pa ang elevator, dude. You can wait. Tsk.
After a second ay narating ko na ang floor ng hotel room ko. Napahinto lang ako ng may babae ang biglang nawalan ng balanse at nagkalat lahat ang mga papers niya sa sahig.
Hysterical na napasigaw ang babae at nagmamadaling pulutin ito lahat.
"Urgh! Lagot ako kay boss Markus nito!" I heard the girl said. She's a Filipina?
Muli akong nagpatuloy sa paglalakad pero natapakan ko ang kamay ng babae. Hindi ko naman ito sinasadya.
"Ouch! Are you blind, Miss? Can't you see na I was busy sa pagpulot ng mga papers here's sa sahig?!" pagalit na tanong sa akin ng babae. My brows furrowed, hindi ko siya maintindihan.
Tuluyan ko na siyang nilagpasan at sumigaw na naman ito.
"Wow! Hindi man lang nag-sorry?! Thank you sa pagtapak ng kamay ko, ha Miss!" she added.
Bago ako pumasok sa hotel room ko ay narinig ko pa ang baritonong boses ng isang lalaki.
"What's the matter, Bins?"
I shrugged my shoulder and I stepped inside my room.
Chapter 2 (3.3)
A/N:
Una sa lahat, sorry po kung ngayon lang ang update ko kay Markus and Theza Marie. Ang hina po ng signal sa amin, maging sa ngayon din. Hays...
***
I sat down on the sofa and leaned on the back and I closed my eyes. I feel tired all of a sudden.
And I feel sleepy, too but before I can sleep when my phone rang. Tinatamad akong sagutin kung sino man ang tumatawag sa akin at this moment.
I'm tired. Can I just rest and please people, don't disturb my rest. Yes, ngayon lang ako magkakaroon ng sapat na pahinga dahil buong magdamag akong nag-ensayo para sa performance ko kinabukasan.
The phone was stop ringing and I sighed heavily pero muli itong tumunog.
I don't have any choice but it accept the call and it was my papa.
"Hello, papa," I greeted my father from the other line.
"How's your performance, anak?" he asked me and smiled when I heard the word 'anak'.
"I'm fine, papa," sagot ko and I massage the bridged of my nose.
"That's good to hear. I'll watch your second performance tomorrow," kuwento niya sa akin at napaayos ako nang upo.
"Are you in Europe, papa?" I asked him.
"Yes, dear. Kasama ko ang mga amigo ko and you're going to meet them all. It's that okay to you, anak?" asked my papa. Nasa boses niya ang may pag-aalinlangan.
Well, kilalang-kilala ako ni papa. Ayoko sa maraming taong nasa paligid ko maliban na lamang kung ito'y concert ko o may performance ako.
"Yes po, papa," sagot ko at narinig ko ang paghinga niya nang malalim.
"Good to hear that, anak. Okay, I'll hang up this call. Rest well, darling," pagpapaalam ni papa bago niya ibinaba ang phone.
I'm Theza Marie Medina, 27 years old. I don't have any work, except sa pagpapatugtog ko ng violin at pagmo-model. Oh, baka work na rin naman iyon but my schedule wasn't hectic na hindi katulad ng ibang modelo.
And si papa na lamang ang kasa-kasama ko sa buhay. He is running a business, a big company and I'm his heiress but sad to say hindi ko kayang patakbuhin because business is not my thing pero naka-pagtapos ako ng business management.
Pero baka kung mag-retired ako sa Violin's Art ay susubukan kong i-manage ang business ni papa. I'm not sure though pero I'll try my best.
Tumatanda na rin naman si papa at nanghihingi na nga siya ng apo. I mentally rolled my eyes. As if mag-aasawa ako?
Si mama ay may pamilya na sa Pilipinas. Hiwalay na sila ni papa since 18 years old pa lamang ako at wala na rin naman kaming communication sa kanya at ayoko rin naman siyang kausapin. I don't hate her, maybe nagtatampo lang ako?
But honestly, papa is enough for me. Hindi naman nagkulang si papa sa pag-aalaga sa akin. Papa loves me, and I doubt kung ganoon din ang mama ko.
Minutes later, naramdaman ko na ang antok ko at kahit nasa sofa pa ako ay nakatulog na rin ako...
- Writer
