CHAPTER FORTY-SEVEN
BEATRICE sat down on the white sand and stared at the sparkling sea. The cold wind blew her hair and hugged herself. Para malabanan ang lamig na dumadampi sa kanyang mga balat. Hindi niya nga alam kung bakit pa siya nilalamig kung kasing lamig naman ng yelo ang ng kanyang puso. She took a deep breath and let it out slowly. She feels relieved that she's finally found a place to call her own without being bothered by anyone else. In a place of silence, no one will be able to judge her. Kung saan ay makapagmuni-muni.
Hindi niya alam kung masusuka ba siya sa kanyang ginawa kanina o ano. She felt so guilty. Pakiramdam niya ang dumi-dumi niyang babae para gawin ang bagay na iyon. Hindi lang siya nagi-guilty para sa sarili niya. Pakiramdam niya ay may niloloko siyang tao. Pa
