Vangie’s voice:
Sabi ko noon ay wala na akong pakealam,
Sabi ko ay hindi ko na kailangan.
Ngunit noong dumating ka ay muling nabuksan,
Ang pag-ibig na hindi ko na inasam.
“Ayan… Ang ganda naman talaga ng mommy, eh!” masayang sabi ni Macy.
Nakatayo ito sa tabi ni Vangie na nakaupo sa pulang vanity chair. Kasalukuyang inaayusan si Vangie ng isang babaeng banyaga. Nilalagyan siya nito ng make-up sa mukha at mayroon ding nag-aayos ng kanyang buhok. Kanina pa siya hindi mapakali at kinakabahan. Ngayon na kasi ang kasal nilang dalawa ni Bert. Mabuti na lamang at malakas ang aircon sa hotel kaya hindi siya pinagpapawisan.
Ngumiti si Vangie at tiningnan ang anak mula sa malaking salamin na nasa kanilang harapan. “Talaga ba?” Muling ibinalik ni Vangie ang kanyang mga tingin sa salami
