Chapter 65
Dmitri Nikolai
HINDI ako mapakali.
Kanina pa ako paikot–ikot sa loob ng guest house. Bawat sulok, parang may kulang. Parang may hinihintay akong kasagutan na hindi ko alam kung sino ang makakasagot.
Lumapit ako sa bintana, sumilip sa labas. Madilim na. Sa may di–kalayuan, kita ko ang liwanag mula sa venue. Marami nang bisita ang dumadating, at maririnig mo ang musikang nanggagaling sa malalaking speaker.
Pero ako, nandito lang. Nakatingin. Nakikinig. Naguguluhan.
I clenched my jaw.
"Kung ayaw nilang sabihin sa'kin, fine. Pero mamaya...ako na ang gagawa ng paraan."
Hindi ako papayag na matatapos ang gabing ito nang hindi ko nakakausap si Trice. Hind ko pwedeng balewalain ang mga kutob ko na kanina pa gumugulo sa utak ko.
Something's off. And I can feel it in my bones.
N
