Chapter 7
1457 Words
“AAAHH!” Napahawak siya sa dibdib. Muntik na siyang mapalundag sa gulat.
Paglingon niya, naroon si Charles, nakasandal sa pader ng kusina, may hawak na tuyong towel habang pinupunasan ang kamay. Nakangisi ito.
Amused.
“Pwede bang huwag kang manggulat?” reklamo niya, pilit kinakalma ang sarili.
Umangat ang isang sulok ng labi nito.
“I'm just asking you. Anong nakakagulat doon?” may halong biro ang tono.
“Pulang-pula ka na naman.”
“Natural ’yan!” sagot niya, mabilis.
Lumapit ito sa kanya, dahan-dahan, pero may tiyak na layunin. Tumigil sa harap niya. “Silly... Is there something wrong?” tanong nito, sabay hawak sa pisngi niya.
Mainit ang palad ni Charles. Mainit na parang apoy na dumampi sa balat niya.
“Or you’re just feeling hot?” dagdag pa nito, at kumindat.
Putangina talaga.
Halos mamilog ang mata niya.
Tinitigan niya ito, pero parang nahulog siya sa ngiti nito—isang mapang-akit at mapanganib na ngiti.
“Well, you don’t need to answer the obvious,” sabi nito, sabay taas ng kamay at muling dinampian ng halik ang pisngi niya—pero mas matagal ngayon.
May pagnanasa sa haplos.
“You’re really beautiful,” bulong nito, halos dumampi ang labi sa gilid ng tainga niya.
“I can’t wait to make you mine tonight. Pangako, gugugulin natin ang buong magdamag na pareho tayong pawisan sa gagawin natin.”
JuskoLord.
Parang may dumampot ng isang baldeng malamig na tubig at ibinuhos sa katawan ni Sheena.
NATAUHAN SIYA.
Bigla.
Ang lahat ng init kanina, parang bula—naglaho.
No.
Hindi ito tama.
Kahit pa nag-init siya. Kahit pa parang ginugulo siya ng katawan niya.
Walang dapat mangyari sa kanila.
Not like this. Not tonight. Not ever.
Hindi niya ipagkakaloob ang sarili sa lalaking halos hindi pa niya kilala.
At kahit niligtas siya ni Charles, hindi iyon sapat na dahilan para isuko niya ang dangal niya.
Hindi siya cheap.
Hindi man siya nakatapos ng college, pero may dignidad siya. Alam niya ang kahulugan ng respeto sa sarili.
At higit sa lahat, hindi siya madaling babae.
Ngayon ang tanong…
Paano siya makakatakas sa sitwasyong ito?
Kung pisikal, hindi niya kaya si Charles. Malaki ito, matipuno.
At hindi rin siya pwedeng gumamit ng dahas. May utang na loob siya rito.
Hindi siya ganung klaseng tao.
There must be another way.
Biglang nagliwanag ang ideya sa isip niya.
Ngiti.
Charm.
Paglalambing.
Matagal na niyang ginagamit ang pekeng ngiti para makalusot sa mahihirap na sitwasyon.
Sabi nga ni Marshana, ang baklita niyang kaibigan,
“Ang magandang ngiti, ‘day, mas matalim pa ‘yan sa kutsilyo. Mapapatiklop mo pati maton diyan.”
Kaya binigyan niya ng mabagal, malambing, at seductive na ngiti si Charles.
“And why are you smiling like that, baby?” tanong nito, lumapit pa lalo.
“Gusto mo na ba? Okay lang naman sa akin kung dito tayo sa sofa. O kahit sa papag pa.”
She wanted to roll her eyes.
Papag? Talaga?
Pero pinigilan niya ang sarili. Kailangan niya itong malinlang, hindi labanan.
Napansin niyang lalo pang tumalim ang titig nito.
May apoy sa mga mata ni Charles—totoong apoy.
Mainit. Malalim. Mapusok.
Ramdam ni Sheena kung paano naglakbay ang tingin nito sa katawan niya, paakyat, pababa, tila hinihipuan siya gamit lang ang mga mata.
Mainit. Madulas. Nakakabaliw.
Pero this time…
Sheena wasn’t going to burn.
She was going to fight fire—with charm.
Mabilis siyang natauhan nang kuhanin ni Charles ang isang kamay niya at dalhin sa harap nito.
Halos lumuwa ang mga mata ni Sheena nang maramdaman ang init at bigat ng p*********i nito — hindi niya maitatanggi, matipuno at matigas.
God, he's such a pervert.
‘Yan ang unang pumailanlang sa isip niya.
Pero para sa isang hindi niya maintindihang dahilan…
hindi siya makapalag.
Parang may halong kuryosidad at sabay na pagkabighani sa kanya.
Gusto niyang malaman kung ano pa ang kaya nitong gawin, ano pa ang kaya nitong ipadama.
Gusto rin niyang maranasan.
Oh, God, God…
“Nararamdaman mo ba ‘yon?” nakakaloko ang ngiti ni Charles habang tinatanong siya, halos umaagaw ng hininga ang mukha niya.
“1–1..”
Holy s**t.
Wala siyang masabi.
Geez, Sheena! Say something!
“I can’t feel it…” halos sigaw niya iyon, halatang kinukumbinsi ang sarili.
Wrong answer!
Dahil sa sagot niya, lalong lumalim ang apoy sa mga mata ni Charles.
Ngumisi ito na parang panalo.
“Really? You can’t feel my c**k? How about if I put your hand inside my underwear?”
“No!”
Baka tuluyan na siyang humimatay kapag ginawa niya iyon.
Natatakot siyang ilapit ang sarili sa ganoong eksena.
“No? Ayaw mong hawakan? Don’t worry, baby. Hindi naman nangangagat ang alaga ko. Nagagalit lang.”
Muntik na siyang masamid ng laway.
Ano ba naman ‘tong lalaking ‘to?
Hindi ba marunong panindigan ang balahibo?
Kasi siya? Kanina pa nakatindig ang mga balahibo niya sa katawan, isama na ang bulbol na nakatirik at parang sinasabing “panoorin mo ako.”
“H-hindi sa ganoon. Pero this is my first time to touch a... hmm... uhm... a member of an army?”
“You mean, a soldier?”
Maikling tumawa si Charles, at kahit sandali lang iyon, hindi niya mapigilang humanga sa ganda ng boses nito kapag tumawa—malamig pero may pagka-masculine.
“Funny. Takot ka lang yata hawakan. C’mon, just touch me. Promise, it won’t bite.”
Kinuha nito ulit ang kamay niya nang maramdaman niyang tila yayakapin niya ang init ng katawan nito.
Nakagat niya ang ibabang labi.
“Err.. Naligo ka na ba?”
“Hindi pa.”
“Talaga? E, di maligo ka muna bago ka magpa-touch.”
“Sasabayan mo ba ako?”
“Bakit, di ka ba marunong maligo? Di ka na baby...”
Napailing siya sa sinabi nito.
“Kidding... So, una na ako sa banyo?”
Kitang-kita ang excitement sa mga mata nito—para siyang batang lalaking inaabangan ang regalo.
Poor big boy. Kung alam lang nito ang binabalak niya ngayon.
Pero kailangan niyang samantalahin iyon.
Di pa siya ready.
Hindi siya yung tipo ng babae na tutuwad agad.
Hindi siya poka, bes.
At lahat ng mga sinasabi niya ngayon ay parte lang ng panlilinlang—isang taktika para maipagpaliban ang posibleng mangyari.
“Oo nga... Gusto mo ba sumunod ako?”
“Bakit hindi ka pa sumabay?”
“Nasaan ang fun doon? Why not wait for me to come? Mauna ka na... Make sure you biggie na ‘yan pagdating doon...”
Pinalandi niya ang boses at kitang-kita niya kung paano naaapektuhan nito si Charles.
Parang gusto na siya nito lapain.
Not tonight... Not in this lifetime.
“Okay, baby. But can you promise me one thing?”
“That you’ll give me a head later.”
Nanginig ang labi niya.
“K-kahit ano pang gusto mong gawin natin... Maligo ka na, para makasunod ako.”
“Sabi mo ‘yan... once you said it, you cannot take it back.”
As if may mangyayari talaga.
Pagkatalikod ni Charles, sinamantala na ni Sheena ang pagkakataon.
Kailangan na niyang makaalis doon.
Pinigilan niya ang gumawa ng ingay—muntikan na siyang mapalundag nang may lumangitngit mula sa sahig.
Akala niya babalik si Charles.
Humugot siya ng malalim na hininga.
Naguguilty siya sa bawat mahihinang hakbang niya palabas ng kuwarto.
Bakit siya nakokonsensya na iiwan niya ang lalaking ito?
Parang kasalanan ang ginagawa niyang pagtakas.
Okay, he’s nice to her.
Pero gusto lang naman nito maikama siya.
Tama lang ‘tong ginagawa niya.
Narinig niya ang paglagaslas ng tubig mula sa banyo.
Jusko, Sheena, bakit di ka na lang umalis agad?
Hindi siya tutupad sa pinagkasunduan nila at nakokonsensya siya.
Ano bang gagawin niya?
Feeling niya ito ang isa sa mga Cinderella moment niya—ang pagtatakas sa isang bagay na hindi siya nababagay.
Pero ang kaibahan, hindi pa alas-dose ng gabi at wala siyang oras na sinusunod.
Kailangan na niyang umalis.
Pinipigilan lang siya ng konsensya niya.
At oo, aaminin niya... interesado din siya kay Charles.
Kung hindi lang sila nagkakilala sa ganitong sitwasyon, malamang crush na niya ang lalaki.
“Babe, matagal ka pa ba?” sigaw nito mula sa banyo.
“S-sandali lang!”
Shit.
Kailangan na talaga niyang umalis.
Pero may kailangan pa siyang gawin.
Natigilan siya nang lumiwanag ang isip niya.
Tama.
Kahit sa ganun na lang ang maibigay niyang kapalit sa pagmamalasakit nito sa kanya...
Sumulyap siya sa pintong pinasukan ni Charles.
Kung si Cinderella nag-iwan ng isang remembrance para sa Prince Charming...
Ganun din ang gagawin niya.
Walang pagdadalawang-isip, ibinaon niya sa maliit na tela na kanyang dala ang isang bagay na magpapaalala sa kanya rito.
Ah, there you go.
Nag-iwan siya ng panty sa kama!
- Writer
