Ang sikat ng araw sa labas ng airport ay tila nakakaasiwa pagkatapos ng mga madidilim na pangyayari sa loob ng mansyon. Nakatayo kami ni Crane sa arrival area, naghihintay kina Mama at Tito Henry. Suot ko ang isang malapad na scarf at sunglasses—isang balatkayo para itago ang mga bakas na iniwan niya at ang pagod sa aking mga mata.
Sa tabi ko, si Crane ay mukhang napaka-disente. Nakasuot siya ng isang light gray na polo shirt, nakapamulsa, at may bakas ng pamilyar na ngiti sa kanyang mga labi na tila ba hindi siya ang lalaking narinig kong nakikipagtalik sa ibang babae kahapon. Ang bawat sulyap niya sa akin ay puno ng kumpyansa, ngunit tinititigan ko lang siya nang may matinding pandidiri. Para sa akin, ang bawat sentimetro ng kanyang pagkatao ay nababalot ng dumi.
"Meisha! Crane!" kaway
