TINIGNAN KO ANG annulment papers naming dalawa. Nandito ako ngayon sa masters bedroom at hindi ko alam kung bakit ako umakyat dito para titigan ang papel.
I was staring at it like my life depends on it. Nakatayo lang ako sa harapan ng table, hawak ang isang ballpen at umiiyak.
Laging lukmos ang papel for annulment– pero tignan mo nga naman... May bago na naman siyang kopya. He was always ready and cannot wait for our annulment.
Kaya ano pa... ang pinipilit ko dito?
Pinirmahan ko na ang papel at nanghihinang binitbit iyon papuntang kama.
It's been... four months. Just four months.
Apat na buwan– maglilima pa nga lang... I already gave up. It's too soon. Pakiramdam ko ay may gumuho sa pagkatao ko. May sumisigaw ng sayang sa puso ko. Ang daming reklamo ng emosyon ko. But a part of me i
