I waved a bit when I saw Ilay jogging towards me. Pumatak ng dalawang beses ang pintura sa aking braso dahil sa pagtaas ng paint brush. Kanina lamang ay nakalimutan kong isa pala akong nabubuhay na organismo at hindi isang parte ng pyesang pinipinta. But with Ilay around, I seemed to forget that I was painting. Sometimes I would paint again because of him. There was just no in between. “Hi!” I smiled when he reached my hammock. “Hi back…” His brows rose before his eyes went down on my lap. Muntik pa akong pamulahanan ng mga pisngi kung hindi naalalang ang aking obra ang kaniyang target. I pursed my lips when he sat on a rock next to me. Now he really was just a few inches away from my thighs. Hindi magandang imahe iyon dahil k

