Rebound (bxb)

Chapter 15

Ryuk

"I love you."

Napahinto ako sa aking ginagawa at napatingin kay Andro habang nakasandal sa pintuan ng baseball locker namin. Ako lang ang naiwan doon dahil toka kong iligpit ang mga gamit na ginamit namin ng buong team

"Yeah, yeah I love you too Andro. Now go. I have some stuff to do," pagtataboy ko kay Andro, ang aking bagong kapit-dorm at ka-team mate ni Raiga sa basketball.

"I'm not joking. I'm actually serious here," sabi niya bago lumapit sa akin at hinawakan ang aking magkabilang kamay.

Napatawa ako. Syempre, I know him. Joker itong si Andro at mahilig itong magbiro lalo na kapag kasama niya ang mga ka-teammates niya.

"What do you mean?" tanong ko sa kanya habang pigil na pigil ang tawa.

Seryoso kasi ang mukha nito at hindi ko mapigilan ang hindi mapatawa. Hindi ako sanay.

"I love you! Not just for a friend but, I want us to be in a relationship. I'm dead serious," sagot niya.

Awkward akong napatawa.

Kapag kasi palabiro ang isang tao ay hindi mo alam kung kailan ito magiging seryoso.

At isa pa, I don't swing that way.

"Oi, if this a prank Andro, tantanan mo ako," sagot ko sa kanya.

"It's not a prank," aniya sabay tingin sa aking mga mata. "I really like you," sabi pa niya.

Ang lapit ng kanyang mukha sa aking mukha. I even saw his two onyx colored eyes become dilated.

"Come on. Cut it out dude. You're freaking me out," sabin ko.

Yeah I mean, nakakatakot yung mga mata niya. Bahagya akong kinabahan.

"Are you grossed out?" tanong niya sa akin. "Dahil we're both guys?" aniya bago binitawan ang aking mga kamay at bahagyang lumayo sa akin.

"O-of course! I'm not a gay and you either. That's impossible. At saka ang lakas mong magbiro kaya hindi ako naniniwala sa iyo," sagot ko sa kanya habang nilalagay sa bag ang mga bats na napunasan ko na.

Hindi nagsalita si Andro.

I was actually waiting kung ano ang sasabihin niya. Katulad ng babawiin niya ang kanyang sinabi kanina.

"I'm a bisexual. And I'm dead serious about what I told you," sagot niya sa akin pagkatapos ay tumalikod ito at naglakad palabas ng pintuan ng locker.

Napahinto ako sa gingawa at nilingon siya.

Tunog ng sumaradong pintuan ang aking narinig jung kayat nagmamadali akong lumabas upang habulin ito ngunit wala na ito.

Damn gaano ba kabilis maglakad ang taong iyon?

Gabi na ng matapos ako sa aking ginagawa. Habang naglalakad ako pauwi sa dorm ay biglang tumunog ang aking mobile phone.

Nakita kong si Mama ang tumatawag.

Sinabi niyang huwag ko raw kalimutan ang kasal ng Ate. Isama ko daw pauwi si Raiga since matagal na raw nilang hindi ito nakikita. Well, kakabalik lang ni Raiga dito sa Japan at dumiretso siya dito sa dorm upang magpa-enrol dito sa Serio. Hindi pa ito nakaakuwi since may bagay ang mga magulang niya dito malapit sa school.

Napahinto ako sa dorm ni Andro. Gusto ko siyang makausap. I mean, gusto kong malaman kung seryoso ba siya sa sinabi niya.

Probably he's sleeping or baka nasa gig niya

Nagkibit balikat ako.

Maybe he's kidding.

"Good morning, dude," nakangiting bati ko sa kanya pagkalabas ko ng aking dorm.

"Morning," iyon lang ang sabi niya habang inaayos ang sintas ng kanyang rubber shoes.

May practice sila ng kanyang team.

"Tara sabay na tayo," yaya ko sa kanya.

"Umm mauna ka na. May dadaanan pa ako," tipid niyang sagot.

It's unusual.

"Okay sige. Magkita na lang taup sa school mamaya," sabi ko pa bago nagsimulang maglakad palayo sa kanya.

I love you.

"Hoy, captain kanina ka pa wala sa sarili mo. Anong nangyari?," sabi sa akin ni Kaide pagkatapos naming magpractice kanina. "May problema ka ba?"

"W-wala naman," sagot ko sa kanya.

Actually I've been thinking about what Andro said. Simula kasi ng tagpo sa locker ay pakiramdam ay iniiwasan na niya ako.

Inaabangan ko siya sa dorm niya upang kausapin siya kaso hindi ko siya naabutan. Minsan nauuna itong umulis at kung minsan ay wala ito roon.

"Bakit parang hindi yata kayo magkasama ni Andro, Ryuk. May problema ba?" tanong sa akin ni Raiga ng minsan ay pumunta ito sa dorm at doon matutulog.

Bumutong-hininga ako.

"He's ignoring me," sagot ko sa kanya habang nagluluto.

"Why? Something happened?"

"I don't know if he's serious when he says that he loves me or ugh. He even told me that he's gay. Damn I don't really know what happened. I mean hindi ba joker si Andro? Lahat kasi ay biro para sa kanya. At isa pa, pareho kaming lalaki. I don't sway that way. So I just brushed it off since ethen he started to ignore me. Hindi ako sanay," sabi ko.

"Hmmm."

Nakita kong nag-iisip ito.

Raigi knows I'm straight.

"Maybe he actually likes you. Try to talk to him and sort it out. Kung talagang ayaw mo, then you can just turn him down. Alam mo bang kung sino pa yung mapagbiro, iyon pa naman ang seryoso," sabi niya bago naupo sa isang stool sa mesa

"So,how did you and Maki sort your feelings down? Dis he also admitted that he's gay?" tanong ko sa kanya.

Of course I knew everything about this Maki thing. Raiga and I are cousins since kindergarten ay magkasama na kami. And I also knew about those his bully life at kung gaano niya ka-crush si Maki dati. I don't have any problem about Raiga bilang gay. Pero kay Andro, naninibago ako.

I mean look, basketball player siya. Matangkad, gwapo, plus he has beautiful voice at maraming babaeng tumitili sa kanya. Kabi-kabila ang mga love letters at mga gifts ang natatanggap nito mula sa school at mga customers niya sa bar. Pero bakit ako? I mean I'm not bragging or anything. Marami namang iba dyan. I'm actually content with us being friends.

"It wasn't easy at first since Maki has a girlfriend and he's straight. Like I told you, I get what I want," sagot niya.

Yes, the very same Raiga.

Oh bakit pa pala ako nagtanong sa kanya when I know already the answer?

I heaved a sigh.

"Shall I teach Andro how to pursue you?" tanong niya bigla.

"W-what? Hell no! Don't give him any idea, Rai. Utang na loob," natatawang sagot ko sa kanya.

"Do you like him?" tanong niya.

"I do. But not the same as the way he like me," sagot ko sa kanya.

"But you're thinking about him, right?"

"Of course. He's my friend," sagot ko.

Hindi na ito umimik pa.

If only I could talk to him. Ugh. What a pain in the ass.

"You wanna see him singing?" tanong niya maya-maya.

Napalingon ako sa kanya.

"Hindi ba for adults lang ang bar na pinapasukan niya?" tanong ko.

"Ako ang bahala," sagot niya. "So ano? Sasama ka ba?"

"Sige. Kailan ba? I really need to talk to him a.s.a.p," sagot ko.

"How about Friday night?" tanong ko sa kanya.

"Sure," sagot niya."Keep this from Mom okay?"

"Ako ang bahala," sagot ko sa kanya.

Kinabukasan ay magkasabay kaming lumabas ni Andro sa pintuan ng aming dorm. Pareho rin kaming napatingin sa isat-isa.

Una siyang nagbawi ng tingin at nagmamadaling umalis.

"Dude wait!" pasiga na tawag ko sa kanya ngunit hindi man lamang itong lumingon sa akin.

He's ignoring me!

Tumakbo ano ng mabilis na para bang hinahabol ko ang home base. Mabuti na lang at nahawakan ko ang laylayan ng kanyang uniform kaya pareho kaming napahinto.

"W-wait," hingal na hingal kong sabi sa kanya.

"What do you need?" tanong niya na parang hindi hinihingal sa pagtakbo kanina.

"Can we talk please?" tanong ko sa kanya.

Hindi ito lumingon sa akin.

"Unless you have the answer to what I said before, then talk. Pag wala, I'll go. May practice kami," sagot nito sa akin.

"Lier," sabi ko. "Sabi sa akin ni Raiga ay off nyo ngayon. Bakit mo ba ako iniiwasan? Was it all because of what you said the last time?" tanong ko pa.

"Look, kung wala man akong makukuhang sagot sa iyo, don't talk to me alright?"

"Andro look, sabi ko nga sa iyo, pareho tayong lalaki. Baka naman ay naguguluhan ka lang. Maraming iba naman dyan na pwede mong gustuhin. Why me? Why-"

"Because it's you! Just please, stop with your we're both guys because I don't want to hear that. You only have to reject me kaysa marami ka pang sinasabi. I would rather hurt once than hearing you say those words. Do you know how much it pains me to see you everyday tapos ay parang wala lang sa iyo ang sinasabi ko. You took it as a joke but I'm dead serious when I confessed to you," sagot niya.

Napabitaw ako sa laylayan ng kanyang uniform.

"You can't return my feelings, don't you?" tanong niya.

"I'm s-sorry. I..I can't," sagot ko sa kanya.

He heaved a sigh at saka humakbang ito palayo sa akin.

Nakatayo lamang ako doon habang minamasdan siya paalis.

What did I just do?

Since then, hindi ko na nakita si Andro sa dorm. Sabi sa akin ay lumpita daw ito sa second floor. Nalungkot ako syempre naging clise kami at magkaibigan. But then why did he had to have feelings for me? If we can just stay friends. Everything will never be like this.

Minsan at nakikita ko rin siyang kasama sina Inoue. Nagkukuwentuhan pa nga sila habang dumaraan sa baseball field kung saan naman kami nagpa-practice. Ni minsan ay hindi ito lumilingon sa akin, unlike before na palagi siyang naroon at hinihintay akong matapos ang practice namin.

There's this slightly pang I always feel whenever I think about Andro. I don't know if this is all because I miss him or when I saw him talking to other people, especially males.

Andro become openly said he's gay. Wala siyang tinago. He come out just like that. Noong ginawa niya ito ay marami ng mga bisexuals o gays ang lumalapit sa kanya at nakikipagkaibigan.

And I don't like it.

"Oh? You don't like it? It's been a week since you guys part ways," sabi sa akin ni Raiga habang nagbibihis ako. Ngayon ay ang gabing pupunta kami sa bar na pinagtatrabahuhan ni Andro.

"I don't know. It's just that whenever he's with someone else, my chest hurts a lot," sagot ko sa kanya habang inaayos ang aking buhok.

Nakita kong ngumisi si Raiga.

"What?" tanong ko.

"Wala. Sige bilisan mo na dyan. We need to hurry," aniya.

Dalawang malalaking bouncer ang nakaharang sa entrance ng bar ang tumingin sa mga fake IDs namin ni Raiga.

Tiningnan muna nila ang aming mga mukha bago kami pinapasok.

Mabuti na lamang at matatangkad kami, it helps a lot.

"We don't need to drink alcohol. We only have to see Andro, okay?" sabi sa akin ni Raiga bago niya ako dinala sa isang sulok ng bar kung saan makikita namin ang stage kung saan magpe-perform ang singer ng gabing iyon.

Nakita kong umakyat sa stage si Andro na nakasuot ng ripped jeans at denim jacket kung saan nakapaloob ang isang na itim na shirt. He's looking like a hunk despite being high schooler. Noon ko lang naramdaman ang kakaibang feelings na unti-unting bumangon sa aking dibdib lalo na noong ngumiti ito.

Since when Andro had this cute smile?

Napalunok ako bigla. What's this? What's this emotion I'm feeling right now?