Flawless Defeat

6

Kung tatanungin niyo kung kumusta ang gabi matapos ang Metropolis Gala? Sobrang gulo sa utak. Karaniwan naman, kapag natapos ang mga ganoong event, diretso agad ang isip ko sa mga business deals o kaya sa mga technical errors na napansin ko sa venue. Structure, efficiency, logic—doon lang naman ako sanay.

Pero ngayon? Habang nakatayo ako rito sa balcony ng condo unit ko sa ika-apatnapung palapag, tanging ang amoy ng pabango ni Alexa Sandoval ang tila nakakapit sa tuxedo ko. Isang halo ng jasmine, vanilla, at kung anong tapang na hindi ko matukoy. Parang ang mismong pagkatao niya.

"Steel. Concrete. Glass," bulong ko sa sarili ko, pilit na ibinabalik ang pokus sa mga materyales na bumubuo sa mundo ko. "Iyon ang totoo. Iyon ang matibay."

Pero habang pinagmamasdan ko ang malawak na siyudad, ang alaala ng haplos ng gown niya sa sapatos ko... para bang isang kuryenteng hindi ko maalis sa sistema ko. I’ve always been a man of cold logic. Nabubuhay ako sa mga batas ng physics at structural engineering. Sa mundo ko, dapat may katumbas na counter-force ang bawat pwersa para manatiling balanse ang lahat.

But Alexa Sandoval? Isa siyang glitch sa perpektong sistema ko.

Kinabukasan, pumasok ako sa opisina nang mas maaga kaysa sa dati. Kailangan kong lunurin ang sarili ko sa trabaho. Inilatag ko ang blueprints para sa bagong bridge project sa Cebu. I needed to focus on the tension of the cables, the weight of the pylon, and the wind load calculations. Doon lang dapat.

"Sir, kape niyo po," bungad ni Sarah, ang secretary ko, pagkapasok na pagkapasok niya. "And by the way, may pinapadalang bouquet ng bulaklak para sa inyo. Galing daw po kay Miss Sandoval. May kasama ring note."

Napatigil ang hawak kong mechanical pencil sa tapat ng papel. "Flowers? Since when did I start receiving flowers, Sarah?"

"Uh, ngayong umaga lang po, Sir," medyo ilang na sagot ni Sarah. "Red tulips po.

Sabi sa note, *'To the Architect who builds walls: Here’s something that grows through them.'*"

Naramdaman ko ang bahagyang pag-init ng batok ko. Tulips. Isang matapang at direktang bulaklak. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiinis sa lakas ng loob ng babaeng 'to.

"Throw them away," maikli kong sabi, pilit ibinabalik ang tingin sa blueprints.

"Pero Sir, ang ganda po—"

"I don't keep things that die in my office, Sarah. It’s a waste of space."

"Sabi ko nga po, Sir. Itatapon na."

Nang lumabas si Sarah, napasandal ako sa upuan ko at napapikit. Sinasabi ko na nga ba. Sa halip na mga linya at kalkulasyon, ang nakita ko sa likod ng mga mata ko ay ang nakakalokong ngiti ni Alexa sa gala. The way her eyes challenged me. Sobrang confident niya, alam na alam niyang sinisira niya ang bawat panuntunan ng mundo ko.

Doon ko naramdaman ang unang flicker. Isang maliit na kislap ng apoy sa gitna ng malamig kong dibdib. Hindi ito pag-ibig—malayo pa roon. It was fascination. It was the exact same feeling I got tuwing nakakakita ako ng isang complex architectural problem na tila imposibleng ma-solve.

"You're a distraction, Alexa," bulong ko sa hangin.

Tumayo ako at lumapit sa drafting table para mag-focus sa sketch ko, pero bawat linyang gawin ko, bakit tila ba nagiging kurba ng katawan niya? Ang kamay ko na laging matatag, parang nagkaroon ng sariling isip.

"Damn it," mura ko sa sarili ko habang hinahawakan ko ang dibdib ko.

Bakit nagsisimulang uminit? Hindi ko gusto 'to. Ang emosyon para sa akin ay isang kahinaan. It was a structural flaw. Pero kahit anong pilit ko na maging lohikal, hindi ko maikakaila na ang isip ko ay patuloy na bumabalik sa kaniya. Bakit ang isang babaeng wala namang kinalaman sa propesyon ko ay nagagawang guluhin ang katinuan ko nang ganito? Bakit ang bawat mataray na salita niya ay tila ba isang hamon na kailangan kong sagutin?

Biglang tumunog ang phone ko sa table.

Isang message mula sa kaibigan kong si Julian.

*“Bro, nakita ko yung clips sa gala. Everyone is talking about you and Alexa Sandoval. Seriously, Adrian? The Queen of the Runway? How did you do it?”*

Hindi ako sumagot. Inihagis ko lang ang phone pabalik sa lamesa. "Tss. Istorbo."

Inis na inis ako na ang pangalan ko ay naiuugnay sa isang model. It was bad for business. It was bad for my reputation as a serious architect. Pero sa ilalim ng inis na iyon... may maliit na bahagi sa akin na tila ba nasiyahan.

*I felt alive.*

Sa loob ng maraming taon, ang buhay ko ay naging isang serye lang ng mga paulit-ulit na gawain. Work, sleep, repeat. Pero ngayon, may dumating na bagong variable. Isang variable na hindi ko kayang i-predict. At para sa isang lalaking hawak ang oras ng lahat ng desisyon sa buhay, ang unpredictability ni Alexa ay isang nakakalasing na pakiramdam.

Hindi ako sanay rito. Ang puso ko ay dapat kasing tigas ng bakal. Pero sa bawat pag-iisip ko sa kaniya, ang bakal na iyon ay tila ba nagsisimulang lumambot. Nagiging malleable. Doon ko napagtanto na ang depensa ko ay unti-unti nang nabubutas. Hindi dahil sa pwersa mula sa labas, kundi dahil sa apoy na nagsisimulang magliyab sa loob ko.

Hinarap kong muli ang aking blueprints. Pero sa halip na mga tuwid na linya, nahuli ko ang sarili ko na nag-iisip.

*Anong klaseng bahay kaya ang nararapat para sa isang babaeng tulad ni Alexa? Isang bahay na may malalaking bintana para sa sikat ng araw? O isang bahay na may matitibay na pader para protektahan siya mula sa mundo?*

"Stop it, Adrian," pagalit kong suway sa sarili ko.

Kinuha ko ang kape ko at ininom ito nang diretso, kahit malamig na. Kailangan kong magising. Kailangan kong bumalik sa dating ako. Pero kahit anong gawin ko, ang flicker na iyon ay naging isang maliit na apoy na hindi ko na kayang hipan at patayin. Ang yelo sa puso ko ay unti-unti nang natutunaw. At ang apoy? Kasing ganda ng isang model sa ilalim ng spotlight.

Napatingin ako sa sahig. May ilang talulot ng tulip pala na nahulog mula sa bouquet kanina nang ilabas ito ni Sarah. Hindi ko napansin. Nilapitan ko ito, pinulot ang isa, at pinagmasdan ang texture sa mga daliri ko. Malambot pero matatag. Organic. Kabaligtaran ng semento.

Dahan-dahan ko itong itinago sa drawer ko, malayo sa paningin ng iba. Isang maliit na ebidensya ng aking unang pagkatalo.

Ang bato kong puso ay mayroon na ngayong maliit na bahagi na tumitibok para sa isang distraction. At ang flicker na iyon, kahit gaano pa kaliit, ay sapat na para baguhin ang buong disenyo ng buhay ko.

Nang gabing iyon, pag-uwi ko sa condo, hindi na lang blueprints ang tiningnan ko bago matulog. Binuksan ko ang laptop ko at sa kauna-unahang pagkakataon, nag-search ako ng video niya. Pinanood ko si Alexa sa runway. Ang bawat kembot niya, ang bawat matapang na titig sa camera, at ang paraan ng pagdala niya ng damit.

At sa gitna ng dilim ng silid ko, isang hindi mapigilang ngiti ang sumilay sa mga labi ko.

"You win this round, Alexa," bulong ko sa hangin.

Ang blueprint ng buhay ko ay mayroon nang bagong elemento. At hindi ako sigurado kung kaya pa ba itong suportahan ng kasalukuyan kong pundasyon. Pero sa ngayon, hinayaan ko muna ang sarili ko na damhin ang init—ang unang flicker ng isang damdamin na alam kong babago sa akin habambuhay.