Nagising ako sa kung anong gumagalaw sa gilid ko. I saw Sebastian playing his toys. "Mommy I'm starving!" Nilingon ako ni seb. Tinitigan ko mula sa salamin si Tyler bago nagsalita, "Can you stop the car Tyler? Kukunin ko lang ang pagkain ni Seb sa likod ng sasakyan." "Here" He took something at the front seat and handed it to me. Napakunot naman ang noo ko, "A..ano 'to? " Tanong ko habang kunukuha ko ang paperbag na inabot niya. "It's Seb's favorite. Napadaan ako sa favorite restaurant niyo, and I thought of buying those,because he might get starving along the way." He coldly answered, looking straight at the wheels. I bit my lower lip, "Thank you. Nag abala ka pa," Nahihiyang sabi ko. Naalala ko na naman ang sinabi niya kanina. Why does it feel like everything he said was right?

